Αδύνατον.

Πολλοί από δαύτους είναι επιστήμονες και με βαριά πτυχία κάμποσοι.

Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί…

Αλλά ας επιστρέψουμε στην αφετηρία.

Πόση εξυπνάδα χρειαζόταν για να αντιληφθεί κάποιος εξαρχής ότι ο Στέφανος Κασσελάκης δεν ήταν ακριβώς η επιτομή του πολιτικού ανδρός.

Δεν το έκρυψε καν.

Θολό πολιτικό στίγμα, ελαφρύς πολιτικός λόγος…

Η αμερικανιά σε νεοελληνική έκδοση.

Κι όμως περί τον Κασσελάκη συντάχθηκε λαός και στελέχη και τον εξέλεξαν πρόεδρο.

Κι όταν το παράκανε και τον απέπεμψαν βρέθηκαν και πάλι πολλά στελέχη της βαριάς αριστεράς να τον ακολουθήσουν.

Δήθεν για να αντισταθούν στο κομματικό ιερατείο.

Και τώρα ετούτα τα στελέχη ένα ένα αποχωρούν στολίζοντας τον Κασσελάκη με απαξιωτικά σχόλια.

Τελευταία φουρνιά αποχωρησάντων: Καρανίκας (στο γραφείο του Πρωθυπουργού Τσίπρα δοξάστηκε), Αντώναρος (ως υπουργός του πρωθυπουργού Καραμανλή πήρε πολιτικό μπόι).

Αναρωτηθήκαμε τι τους έλλειπε και δεν αντιλήφθηκαν όσα ο μέσος πολίτης εξαρχής γνώριζε.

Μάταιος κόπος.

Δεν λείπει τίποτε.

Απλώς περισσεύει η πολιτική υποκρισία.

Για να αποκτήσουν πολιτικό ρόλο όσοι δεν βολεύονται με τo κάθε φορά κομματικό status.

Δεν βολεύονται με τον Τσίπρα, με τον Παπανδρέου, με τον Μητσοτάκη…

Επιλέγουν το ρόλο του πελταστή στο στράτευμα του πρώτου τυχόντα Δον Κιχώτη της πολιτικής.

Το γεγονός ότι γελούν μαζί τους οι σοβαροί ελάχιστη σημασία έχει.

Πόσοι εξάλλου είναι οι σοβαροί.

Μια ασήμαντη μειοψηφία.

Εξάλλου θα γελάσουν μια, θα γελάσουν δυο, μέχρι που θα σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, θα γίνουν και υπουργοί οι πελταστές και θα καταπιούν το γέλιο τους οι σοβαροί.

Δέστε πόσοι και ποιοι έγιναν υπουργοί, μετρήστε τι άφησαν πίσω τους εκτός από τις παροιμιώδεις κοτσάνες τους και αν σας μείνει κουράγιο διαφωνήστε μαζί μου.

Θ.Π.