Πέρυσι ο Τάκης Αγαθόπουλος μετά και από δικά μας σχόλια διαμαρτυρήθηκε για την απαράδεκτη από κάθε πλευρά εικόνα και ζήτησε να γίνουν οι αναγκαίες επισκευαστικές εργασίες. Τρίτος χρόνος λοιπόν και ξεκίνησαν οι εκδηλώσεις για τα Ελευθέρια, ενώ στο θεατράκι καθημερινά βρίσκονται παιδιά και μεγαλύτεροι, χωρίς μέχρι τώρα να συγκινηθεί κάποιος αρμόδιος για να γίνει το …τεράστιο βήμα: Να καλέσουν έναν ξυλουργό και να τοποθετήσει 10-15 τάβλες-ξύλινα καδρόνια. Το Θεατράκι δεν είναι κρυμμένο σε κάποια γωνιά της πόλης. Στην καρδιά της πόλης είναι. Καθημερινά περνούν από εκεί αρμόδιοι και αναρμόδιοι του δήμου. Φιλοξενούνται εκεί πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το κόστος συντήρησης είναι ελάχιστο.
Γιατί χρειάζεται κοτζάμ αγώνας για να γίνει το αυτονόητο; Και γιατί επί τρία χρόνια δεν έγινε το αυτονόητο;
Ένας Χριστιανός από το Δήμο Κιλκίς μπορεί να μας απαντήσει; Διότι οι πολίτες που βλέπουν τα χάλια αυτά και τα ξαναβλέπουν και τα …δεν οργίζονται πια. Γελάνε. Και αυτό -προς γνώσιν- είναι απείρως χειρότερο για τους …αόμματους.

(Οι φωτογραφίες είναι προχθεσινές, βγήκαν μετά την παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων)