Μια ..ρίζα από το λεκανοπέδιο πάντα μπορείς να βρεθεί, ακόμα κι εκεί που δεν την περιμένεις.
Μόνο συγγενείς, που λέει ο λόγος, δεν βρέθηκαν ο βουλευτής Γιώργος Γεωργαντάς με τον πρόεδρο του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης Κ. Βαρσαμίδη.

Από εδώ το πάει, από εκεί το φέρνει, όλο στο Κιλκίς γυροφέρνει ο Κώστας Κιλτίδης.
Πριν δυο μήνες με τη δήλωσή του ότι δεν ενδιαφέρεται για το Δήμο Κιλκίς προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις,

Σε αγώνα ζωής έχει αποδυθεί ο στρατηγός ε.α. Γιώργος Δημοσθενίδης, καλώντας  το Δημόσιο να προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον, από την απάτη που διαπράχθηκε σε εταιρεία που εκείνος έστησε μαζί με Βούλγαρους “επενδυτές”  και την οποία ουσιαστικά έστειλαν στα “βράχια” οι Βιούλγαροι αφού εν τω μεταξύ έλαβαν επιδότηση 450.000.000 δρχ.

Ανακοίνωση εξέδωσαν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες Κιλκίς για επαφές που είχε η βουλευτής τους κ. Ξουλίδου και τοπικά στελέχη με το δήμαρχο και τους αντιδημάρχους Κιλκίς και με άλλους φορείς.

Ιδιαίτερα άτυχη στάθηκε η νέα διευθύντρια (αναπληρώτρια) του ΙΚΑ Κιλκίς, Γεωργία Χαρτοματσίδου, που χωρίς να έχει καμία ευθύνη, “έσκασε” στα χέρια της η ιστορία της κλοπής φακέλων από την υπηρεσία, με υπό έλεγχο υποθέσεις.

Είπαμε ότι οι κτηνοτρόφοι αντιμετωπίζουν προβλήματα. Στεκόμαστε πάντα με σεβασμό στα βάσανα του κόσμου που παράγει σε αντίξοες συνθήκες.

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαβάζουμε ότι επίκειται η διοργάνωση του 1ου προσφυγικού συνεδρίου από το Δήμο Κιλκίς. Και η ικανοποίηση και η χαρά μας θα είναι μεγαλύτερη και πλήρης αν στη διαδικασία προετοιμασίας του διαπιστώσουμε ότι οι συνήθειες «ασθένειες» δεν θα το πλήξουν και εν τέλει δεν θα το υπονομεύσουν.

Θα αφιερώσουμε τα σημερινά σχόλια στο θέμα του συνεδρίου διότι  εφόσον τελεσφορήσει θα αποτελέσει τεράστια επιτυχία για το Δήμο Κιλκίς. Και συνάμα πρώτο καθοριστικό όμως βήμα για να αποκτήσει θεσμικό χαρακτήρα και συνέχεια.

Θέλετε ένα παράδειγμα; Ο δικηγόρος και ιστορικός ερευνητής Θόδωρος Παυλίδης έχει να επιδείξει τεράστιο έργο με την ιστορία των προσφύγων, εντοπισμένη μάλιστα στο Κιλκίς.

Η αξία ενός προσφυγικού συνεδρίου είναι αυταπόδεικτη και αυτονόητη. Αλλά είναι και μια ευκαιρία να ξεφύγουμε από την μονότονη και καθ’ έτος επαναλαμβανόμενη «Ιστορία του πόνου» που κυριαρχεί  και εμποδίζει το «επέκεινα».