Επίσκεψη στην πανέμορφη Λίμνη Μεταλλείου, που βρίσκεται στο Πάικο και μετά τον οικισμό της Πηγής, πραγματοποίησαν, ο αντιπεριφερειάρχης Κιλκίς, Χρήστος Γκουντενούδης, ο δήμαρχος Παιονίας, Θανάσης Λαπόρδας και ο διευθυντής της ΑΝ.ΚΙ., Παύλος Πασσαλίδης, προκειμένου να δουν την κατάσταση και να διερευνήσουν λύσεις και προγράμματα αξιοποίησης του χώρου.
Η Λίμνη Μεταλλείου είναι το (γοητευτικό) «παιδί» του πρώην δημάρχου Αξιούπολης, Γιάννη Πολυχρονίδη και αξίζει να μιλήσουν και μαζί του για το όραμά του για την περιοχή αυτή.

Επισκέψεις σχολείων δέχεται το ράδιο ΕΠΙΛΟΓΕΣ, στα στούντιό του στο Πολύκαστρο, με τους μαθητές να γνωρίζουν από κοντά το πώς λειτουργεί ένα στούντιο ραδιοφώνου και να συμμετέχουν στην πρωινή ζωντανή εκπομπή των Γιάννη και Βασίλη Παπαγεωργόπουλου.
Το «όλα στο φως» γίνεται «όλα στον αέρα»!

Τη μετατροπή της παλιάς νομαρχίας σε Δικαστικό Μέγαρο προτάσσει η διοίκηση του Δικηγορικού Συλλόγου Κιλκίς, όπως προέκυψε από τη συνάντησή τους με τον αντιπεριφερειάρχη Χρ. Γκουντενούδη.
Ο στόχος, λοιπόν, για ένα νέο και καλαίσθητο Δικαστικό Μέγαρο εγκαταλείπεται! Και τόσα χρόνια που ταλανίστηκε ο νομός με το θέμα και οι διαβεβαιώσεις πως «τα λεφτά υπάρχουν» και μας περιμένουν;
***
Παρεμπιπτόντως, ο πρώην νομάρχης και νυν δήμαρχος, Βαγγέλης Μπαλάσκας, έχει δηλώσει πως το κτήριο αυτό, που ανήκει στη Μητρόπολη, έχει σοβαρά στατικά προβλήματα, γι’ αυτό και διαπραγματεύεται με τη Μητρόπολη την ανταλλαγή οικοπέδων, την κατεδάφιση του κτηρίου και τη μετατροπή του χώρου σε παρκινγκ…
***
Μήπως πρέπει ο Δικηγορικός Σύλλογος να ζητήσει την παλιά παλιά Νομαρχία, μήπως και διασωθεί το νεοκλασικό κτήριο, το πρώην Διοικητήριο;

Η πινακίδα στο Κέντρο Υγείας ήταν απλή, λιτή και ξεκάθαρη: «Δεν υπάρχουν ταινίες για σάκχαρο»!
Η χώρα καταρρέει και μαζί της και το εθνικό σύστημα υγείας. Κι αυτή η αστεία επικοινωνιακή προσπάθεια του κ. Μουσιώνη, και κάθε Μουσιώνη, να αποδείξει πως υλικά υπάρχουν, προσκαλώντας τις τηλεοπτικές κάμερες να περιοδεύσουν μαζί του στα νοσοκομεία, μόνο γέλιο προκαλεί. Γιατί σε πολλές περιπτώσεις πραγματικά δεν υπάρχουν υλικά.
Είναι προτιμότερο να ασχοληθεί ο κ. Μουσιώνης, με ουσιαστικό και αποτελεσματικό τρόπο, με τις προμήθειες και το φαγοπότι που γίνεται με τα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο κι όχι να κυνηγά… μάγισσες!
Ας διαβάσει την ανοιχτή επιστολή της ΑΝΑΤΟΜΙΚ στον υπουργό Υγείας, μήπως και αντιληφθεί το πόσα εκατομμύρια μπορεί να γλυτώσει το δημόσιο, αν σωστά διαχειριστεί το θέμα των προμηθειών.

Mε αφορμή την επέτειο της Γενοκτονίας, ο Αξιουπολίτης δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης διοργάνωσε στην ΕΡΤ-3, την Τετάρτη  18-5-2011, συζήτηση στο πλαίσιο της εκπομπής του που φέρει τον τίτλο "Αναζητήσεις".
Η εκπομπή αναζήτησε το ευρύτερο πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας και διερεύνησε το τραύμα που παραμένει, αλλά και τους τρόπους διαχείρισης της ιστορικής Μνήμης σε διάφορες περιοχές του κόσμου που έχουν βιώσει αντίστοιχες εμπειρίες.
Στην εκπομπή συμμετέχουν και ο κιλκισιώτης ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης...

Κάποτε έρχονταν υπουργοί και υφυπουργοί να μιλήσουν σε ανοιχτές συγκεντρώσεις στο Κιλκίς και μαζεύονταν εκατοντάδες οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος σε μεγάλες αίθουσες για να τους ακούσουν και να τους χειροκροτήσουν.
Τώρα; Την Κυριακή οργανώνει συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου Κιλκίς!
Σα να λέμε, συγκέντρωση στα… γραφεία του κόμματος!
Ούτε η Δημοκρατική Αριστερά…

Μιλούσε ο Γιώργος Φλωρίδης για την ανάγκη ενιαίας γραμμής μέσα στην κυβέρνηση, γραμμής που πρέπει να υπάρχει αν θέλει να είναι αποτελεσματική και χρησιμοποίησε κι ένα καλό παράδειγμα:
« Αν, πώς να σας πω, να μιλήσω με όρους ποδοσφαίρου, η Μπαρτσελόνα παίζει ένα σύστημα το οποίο πιστεύουν όλοι. Το έχει διδάξει ο προπονητής τους και παίζουν όλοι το ίδιο πράγμα. Δεν μπορούσε η ομάδα αυτή να καταφέρει αυτά που καταφέρνει, αν οι μισοί παίκτες έπαιζαν όπως η Ρεάλ και οι άλλοι μισοί όπως η Μπαρτσελόνα. Δε γίνεται αυτό.
Έτσι ισχύει πολύ περισσότερο σε μια χώρα όπου έχεις μια τεράστια κρίση και εδώ το σχέδιο πρέπει να είναι σαφές, δηλαδή να δείχνει καθαρά ποια είναι η κατεύθυνση και η ομάδα η οποία το υπηρετεί να το πιστεύει και να δουλεύει όλη μαζί σε αυτό. ..»

Στην ίδια συνέντευξη ο Γ. Φλωρίδης επικαλείται την ανάγκη εθνικής συνεννόησης με ένα επιπλέον ενδιαφέρον σκεπτικό: « Γιατί έτσι μέσα από μια τέτοια συνεννόηση, θα μπορέσουν να κινηθούν όλες οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του τόπου που αυτή τη στιγμή είναι  σκόρπιες, είναι απελπισμένες, δεν ξέρουν που να κρατηθούν και δεν ξέρουν που να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και τις δυνάμεις τους. Γι΄ αυτό επιμένω πάρα πολύ σε αυτό»

Ρωτήθηκε ο κ. Φλωρίδης από τον Αλέξη Παπαχελά ποιο είναι το κακό σενάριο.
Ιδού τι πρέπει να απευχόμαστε: Το κακό σενάριο είναι η Ευρώπη να δει ότι η Ελλάδα δεν επιθυμεί να κάνει αυτά που πρέπει  να κάνει και να μας εγκαταλείψει στην τύχη μας.

«Βεβαίως είναι προνομία του πρωθυπουργού να ορίζει τους υπουργούς του. Αλλά το Σύνταγμα δεν επιτρέπει στον πρωθυπουργό να ορίζει υπουργό τον κηπουρό του…»
Κάπως έτσι πέταξε την …βόμβα του ο Γιώργος Φλωρίδης, στην βραδινή συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά στο ΣΚΑΙ.
Κι όταν ο Παπαχελάς τον ρώτησε αν εννοεί την σημερινή συγκυρία, ο ημέτερος βουλευτής το στρογγύλεψε το πράμα, τονίζοντας πως αναφέρεται στην ιστορία..
Εδώ που τα λέμε όμως μερικοί από τους υπουργούς του Παπανδρέου, όπως πλέον αντιλήφθηκαν όλοι οι Έλληνες, δεν διαφέρουν και πολύ από τους κηπουρούς του Μεγάρου Μαξίμου.
***
Και μια που μιλούσε για την ιστορία ο Γιώργος Φλωρίδης, να υπενθυμίσουμε ότι η διαβόητη θεωρία του κηπουρού, σήμαινε ότι ο ανώτατος άρχοντας – βασιλιάς ή Πρόεδρος Δημοκρατίας- μπορούσε να διορίζει πρωθυπουργό ακόμα και τον κηπουρό του. Η θεωρία γνώρισε ημέρες δόξας μέχρι το 1865, όταν υποτίθεται η Ελλάδα μετατράπηκε σε συνταγματική μοναρχία. Ωστόσο ο Γεώργιος ο Α’ κράτησε για τον εαυτό του το προνόμιο να διορίζει όποιον ήθελε πρωθυπουργό. Ο επόμενος σταθμός ήταν το 1875 όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης υποχρέωσε τον βασιλιά σε λόγο του να δεσμευτεί στην αρχή της δεδηλωμένης, δηλαδή να διορίζει πρωθυπουργό που θα απολαμβάνει τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Βουλής.
Και η δέσμευση αυτή όμως χρησιμοποιήθηκε κατά το δοκούν από τον ανώτατο άρχοντα σε περιόδους πολιτικών κρίσεων και είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις του 1955, όταν ο τότε Βασιλιάς Παύλος διόρισε πρωθυπουργό στη θέση του αποβιώσαντος Παπάγου, σε μια μοντέρνα εκδοχή της θεωρίας του κηπουρού, τον υπουργό τότε Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνο Καραμανλή κι όχι έναν εκ των δυο αντιπροέδρων της κυβέρνησης Παπάγου (Στέφανο Παπαδόπουλο, Παναγιώτη Κανελλόπουλο), και του 1965 όταν ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος διόριζε πρωθυπουργούς κατά βούληση μέχρι να εξασφαλιστεί – με επώδυνους για την πολιτική ζωή της χώρας τρόπους- κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Η ληξιαρχική πράξη ενταφιασμού της θεωρίας του κηπουρού συνέβη με το Σύνταγμα του 1975 με το οποίο ο ανώτατος άρχων έχει περιοριστική αρμοδιότητα κατά την διαδικασία απόδοσης της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης (στους αρχηγούς των τριών πρώτων κομμάτων, επανάληψη της ίδιας διαδικασίας σε οριζόμενο χρόνο και διάλυση της Βουλής εφόσον ύστερα από έξι διερευνητικές εντολές δεν προκύψει πλειοψηφία 151 βουλευτών)
Πάντως όλα αυτά αφορούν τη θεωρία του κηπουρού κατά την εφαρμογή της σε πρωθυπουργούς. Για υπουργούς δεν προβλέπεται ανάλογη θεωρία. Εκεί όντως  ο πρωθυπουργός έχει εκ του Συντάγματος την ευχέρεια να διορίζει όποιον θέλει υπουργό. Αρκεί να μην προκαλεί το κοινό αίσθημα.
Αλλά αρκετά με τη …θεωρία