Αξίζει να το καταγράψουμε. Από το γραφείο Τύπου του δήμου Κιλκίς γίνεται πολύ καλή δουλειά, επαγγελματική και άψογη δημοσιογραφικά.
Η επιλογή του δημάρχου, Βαγγέλη Μπαλάσκα, στο πρόσωπο της δημοσιογράφου, Πάολας Χαραλαμπίδου, ως υπεύθυνη για το γραφείο Τύπου αποδεικνύεται εξαιρετική και οφείλουμε να το πούμε δημόσια.
Το μπράβο ανήκει και στη συνάδελφο, αλλά και στο δήμαρχο για την επιλογή του. Εξ άλλου, τα δημόσια πρόσωπα κρίνονται και για τις επιλογές των συνεργατών τους.

Μπορεί η Γουμένισσα να έχασε την έδρα δήμου, κέρδισε όμως την Αστυνομική Διεύθυνση. Μας το υπενθύμισε ο φίλος και αναγνώστης μας, Θανάσης Σιάλδας, ο οποίος μας τόνισε πως ο νέος Αστυνομικός Διευθυντής, Νίκος Μπαντουβάκης, και ο υποδιευθυντής, Αντώνης Λιάπης, είναι και τα δυο εξαιρετικά παιδιά της Γουμένισσας!
Ο πρώτος, όχι ακριβώς «παιδί» της Γουμένισσας, αλλά γαμπρός στη Γουμένισσα. Μάλλον, όμως, το ίδιο κάνει.

Τα νερά της λίμνης Δοϊράνης έχουν ανέβει κι άλλο το τελευταίο διάστημα, λόγω και του χειμώνα, και έχουν δημιουργήσει προβλήματα στην πρόσβασή της στην περιοχή των Χιλίων Δένδρων. Καλό θάναι ο δήμος Κιλκίς να συνεχίσει να κάνει αυτό που έκανε παλιότερα ο δήμος Μουριών, να μπαζώσει κι άλλο το χώρο, ώστε να διατηρηθεί η προβλήτα που υπάρχει και εξυπηρετεί ψαράδες και επισκέπτες.
Εξ άλλου, στη λίμνη Δοϊράνης απέμειναν μόνο δυο σημεία πρόσβασής της, ένα στον οικισμό της Δοϊράνης κι ένα στα Χίλια Δένδρα. Αξίζει να τα διαφυλάξουμε.

Ναι, έχει δίκιο ο Νίκος Αφεντουλίδης να επισημαίνει στην κριτική του προς τη δημοτική πλειοψηφία πως δεν εξάντλησε τα περιθώρια αντίδρασής της. Και πως η θέση της  περί  των συγχωνεύσεων είναι προσχηματική.
Ουσιαστικά κατηγόρησε τον Δήμαρχο Ευάγγελο Μπαλάσκα πως μπορεί να δηλώνει κατά των συγχωνεύσεων, αλλά δεν κούνησε και το δαχτυλάκι του μπας και αλλάξει την απόφαση…
Εξίσου δίκιο όμως θα είχε κι όποιος παρατηρούσε πως κι ο Αφεντουλίδης ενώ δήλωσε υπέρ των συγχωνεύσεων γενικώς, δεν υπερασπίστηκε με οποιοδήποτε τρόπο την απόφαση  συγχωνεύσεων των συγκεκριμένων σχολείων του νομού (δήμου).
Γενικώς κατά ο Μπαλάσκας, γενικώς υπέρ κι ο Αφεντουλίδης.
Για να τα λέμε όλα.
***
Το ίδιο κι ο πρώην δήμαρχος Δ. Τερζίδης. Υπέρ των συγχωνεύσεων, αλλά δεν τοποθετήθηκε συγκεκριμένα για τα σχολεία που συγχωνεύονται.
Ενώ η Θεοδώρα Παπαδοπούλου βγήκε στα ίσια, ενώπιον των γονέων που είχαν διαφορετική γνώμη και υπερασπίστηκε τη δική της. Με επιχειρήματα και χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος.
Όπως το ίδιο θαρραλέα υπερασπίστηκε τις συγχωνεύσεις και ο Λάζαρος Παζαρτζικλής.
Καθαρά, ξάστερα  και χωρίς «ναι μεν αλλά…»

Αναφορά στο θέμα των συγχωνεύσεων των σχολείων της Κ. Μακεδονίας και του Κιλκίς έκανε στην πρωινή εκπομπή του στον ΑΝΤ1 ο Γ. Παπαδάκης. Δυο φορές έστειλε μήνυμα ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Κιλκίς, Κώστας Ραμπίδης, προκειμένου να παρουσιάσει τις θέσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ιδίου για τις συγχωνεύσεις, τα παιδαγωγικά κριτήρια με τα οποία αποφασίστηκαν οι συνενώσεις και την εμπειρία του νομού Κιλκίς από τις συγχωνεύσεις που έγιναν πριν από 16 χρόνια.
Ο κ. Ραμπίδης έστειλε μηνύματα αλλά στην εκπομπή δεν βγήκε. Αν ήθελε να τσακωθεί με κανέναν σίγουρα θα τον έβγαζαν στον αέρα. Δυστυχώς αυτά αναζητούν οι τηλεοράσεις…

Στην πρόταση για το νέο υγειονομικό χάρτη του νομού, που επεξεργάστηκε ο γιατρός και υποδιευθυντής του Κ.Υ. Πολυκάστρου, Γιώργος Περπερίδης, συμφώνησαν οι πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες του νομού, που συμμετείχαν στην πρόσφατη σύσκεψη που συγκάλεσε ο αντιπεριφερειάρχης Κιλκίς, Χρήστος Γκουντενούδης.
Ο κ. Περπερίδης πήγε οργανωμένος και με στοιχεία που τεκμηρίωναν την εισήγησή του, κάτι που επισημάνθηκε από τους συμμετέχοντες στη σύσκεψη. Γι’ αυτό και δεν είχε δυσκολία να τους πείσει.

Αναγνώστης μας κατήγγειλε πως πήγε την περασμένη εβδομάδα στο νοσοκομείο Κιλκίς για να δώσει αίμα και πως δεν τον δέχθηκαν. Του πρότειναν να πάει να δώσει αίμα στο ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης γιατί δεν είχαν τα ειδικά φιαλίδια που απαιτεί η διαδικασία!
Ούτε οι εθελοντές αιμοδότες δεν μπορούν πια να εξυπηρετηθούν από το νοσοκομείο Κιλκίς. Και φυσικά δεν ευθύνονται γι’ αυτήν την έλλειψη και την αδυναμία οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου.
Που καταντήσαμε!

Με αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο ξεκινά τη δράση του ο δήμος Παιονίας στον τομέα του πολιτισμού.
Εξαιρετική η πρωτοβουλία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης και του Δ.Κ.Π.Π. Πολυκάστρου με το αφιέρωμα στον Γ. Ρίτσο. Εύγε τους!

Θα το πούμε κομψά, αν και οι «συνάδελφοι» ηλεκτρονικής εφημερίδας του Κιλκίς λίγα σκαμπάζουν από δεοντολογία. Το να ξεσηκώνουν θέματα ή σχόλια από τις εφημερίδες μας, και να τα αναρτούν στην ιστοσελίδα τους, χωρίς να κάνουν αναφορά στα έντυπά μας, είναι δημοσιογραφικά και ηθικά ανεπίτρεπτο.
Ελπίζουμε να μην μας αναγκάσουν να… επανέλθουμε.
Ας κάνουν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν, να αναρτούν τα δελτία τύπου των φορέων του νομού…

Επιφυλάσσω στον εαυτό μου μια πολυτέλεια, ει δυνατόν κάθε χρόνο. Επισκέπτομαι, συνήθως εκτός τουριστικής σεζόν, μια ευρωπαϊκή πόλη από τις χώρες που πρωταγωνίστησαν στην αναγέννηση του ανθρώπινου πνεύματος από τον σκοταδισμό του Μεσαίωνα. Και κυρίαρχη, πρωτεύουσα θέση, έχει πάντα η Ιταλία και η Ρώμη.
Στην αιώνια πόλη λοιπόν βρέθηκα τέσσερις μέρες από 17-20 Μαρτίου. Δεν θα μπω στον πειρασμό να περιγράψω όσα κυρίως αισθάνεται κανείς όταν επισκέπτεται τις πλατείες και τις Βασιλικές της Ρώμης. Ο λόγος θα αδικήσει σίγουρα τα γεννήματα του Μικελάνζελο, του Πιντουρίκιο, του Τζιόττο, του Μπερνίνι, του Ραφαήλ….
Θα περιοριστώ σε πεζές και συνάμα μελαγχολικές διαπιστώσεις:
Η Ρώμη αυτές τις μέρες, όπως σε όλες τις μέρες του έτους, βουλιάζει κυριολεκτικά από τα εκατομμύρια των επισκεπτών – τουριστών και η οικονομία της χώρας επωφελείται από τα δισεκατομμύρια που αφήνουν. Εξυπακούεται ότι εκατομμύρια Ιταλοί ζουν και μάλιστα καλοζούν από τον τουρισμό.
Σε τέσσερις ημέρες κι ενώ η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο κατά του Καντάφι, δεν είδα ούτε ένα αποκλεισμό δρόμου, ούτε μια κατάληψη, ούτε μια πέτρα να εκσφενδονίζεται, ούτε μια μολότοφ κατά αστυνομικού, ούτε βιαιοπραγία, τίποτε που να ταράζει την ομαλή ζωή της πόλης και των εκατομμυρίων επισκεπτών της.
Οίκοθεν νοείται πως ουδείς διανοήθηκε να κλείσει μουσείο ή να εμποδίσει τον επισκέπτη από την Ελλάδα ή τις Φιλιππίνες κ.ο.κ. να απολαύσει όσα ενδεχομένως μια ζωή ονειρευόταν.
Στην πιάτσα Ναβόνα, απόγευμα Σαββάτου, με τον Μπερλουσκόνι να έχει συμπαραταχθεί με Αγγλογάλλους στην απαγόρευση πτήσεων στη Λιβύη, μερικές δεκάδες Ιταλών διαδήλωσαν με ταμπούρλα, φώναξαν τα συνθήματά τους, είπαν τα τραγούδια τους και συνέχισαν για άλλη πλατεία.(στην Πιάτσα Ναβόνα, τους …πέτυχα εγώ).
Ούτε καν αστυνομία υπήρξε, αλλά και να υπήρχε αχρείαστη θα ήταν, αφού κανείς δεν διανοήθηκε να ασκήσει βία.
Αυτά τα ολίγα, έτσι για να χωνέψουμε τη διαφορά μας από τους κατά τα άλλα «Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα» γείτονές μας Ιταλούς.
Θ.Π.