Μου θύμισε ότι όσα ζούμε στο Κιλκίς δεν αποτελούν δικό μας προνόμιο, αλλά ισχύουν παντού και ισχύουν σε τομείς που θεωρούσαμε σχεδόν προνομιακούς.
Να εξηγηθούμε: Εδώ και πολλά χρόνια η σταροκαλλιέργεια στο Κιλκίς αποτελεί συνώνυμο της φτώχειας μας.
Παλαιότερα 50 στρέμματα στάρι και πέντε αγελάδες ήταν ικανές να «ζήσουν» μια αγροτική οικογένεια.
Να ζήσει και να σπουδάσει το παιδί της.
Λίγο πριν την αυγή του νέου αιώνα, η σταροκαλλιέργεια άφηνε κέρδος μόνο την κοινοτική επιδότηση.
Τα τελευταία πέντε έξι χρόνια ακόμα και η επιδότηση μαζί με την εμπορική αξία του σταριού δεν καλύπτει το ιπτάμενο κόστος καλλιέργειας.
Κι όπως μου αποκάλυψε φίλος αυτοδιοικητικός-αγρότης από την Παιονία ούτε η κάποτε δυναμική βαμβακολλιέργεια «βγαίνει» πλέον.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι αγρότες να εγκαταλείπουν όχι μόνο την καλλιέργεια σίτου αλλά ακόμα και δυναμικές καλλιέργειες. Εδώ στο Κιλκίς.
Τι μου αφηγήθηκε ο φίλος από τη Δράμα; Στο λεκανοπέδιο Νευροκοπίου όπου ανθεί η πατατοκαλλιέργεια οι παραγωγοί βρίσκονται στο αμήν.
«Ο αδελφός μου φέτος παρήγαγε 800 τόνους πατάτας. Και είναι μέσα για μέσα. Στα τελευταία 10 χρόνια, μόνο μια χρονιά έβγαλε κέρδος.
Τις άλλες χρονιές μπήκε μέσα. Και σκέφτεται να σταματήσει, κατέληξε.Εξαιτίας της ασύδοτης αγοράς.
Φανταστείτε: Παρήγαγε 800 τόνους πατάτας και δεν μπορεί να συντηρήσει την οικογένειά του.
Ο ορισμός της αποτυχίας της αγροτικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Ή μάλλον ένας ακόμη ορισμός.
Και για να είμαστε δίκαιοι: όχι μόνο ετούτης της κυβέρνησης.
