Επειδή ο λαϊκισμός έκανε παρέλαση στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου Παιονίας, στην τελευταία του συνεδρίαση για το θέμα των συγχωνεύσεων δημοτικών σχολείων και επειδή ακούστηκαν από πρωτοφανή έως ανατριχιαστικά επιχειρήματα, ως αντίλογο θα επικαλεστώ όσα ίσχυσαν στο μικρό μου χωριό, το Ελευθεροχώρι, του οποίου το δημοτικό σχολείο ήταν ένα από τα πρώτα που έκλεισαν.
Στο χωριό μου λοιπόν καμιά φυλακή δεν έκλεισε όταν άνοιξε το σχολείο. Ούτε ξανάνοιξε καμιά φυλακή όταν έκλεισε το σχολείο. Αυτά ως απάντηση στο «επιχείρημα» που μάλιστα διαβάστηκε από σχετικό έγγραφο της ΕΛΜΕ Κιλκίς, .
Ευκαιρίας δοθείσης μάλιστα να συστήσουμε σε όσους επικαλούνται την περίφημη ρήση, ότι είναι εντελώς αδόκιμη έως ανιστόρητη η επίκλησή της σε περιπτώσεις όπου το θέμα είναι οι συγχωνεύσεις σχολείων.  
Επανέρχομαι λοιπόν στο κλεινόν Ελευθεροχώρι.
Οι Ελευθεροχωρίτες  ξενιτεύτηκαν στη Γερμανία όταν το ,σχολείο είχε 40 μαθητές(!) αλλά η φοβερή ζωντάνια του δεν βοήθησε κανέναν να ζήσει στον τόπο του, αφού δουλιές δεν υπήρχαν. Βοηθούσης και της εσωτερικής μετανάστευσης τα παιδιά λιγόστεψαν ώστε κανένα ανοιχτό σχολείο δεν ήταν ικανό να δώσει ανάσα ζωής.
Έτσι λοιπόν έκλεισε και τα παιδιά πάνε έκτοτε στο Χέρσο χωρίς ποτέ να σημειωθεί το παραμικρό πρόβλημα είτε με τις μετακινήσεις τους, είτε με την ασφάλειά τους.
Το χωριό εδώ και λίγα χρόνια ξανάνιωσε διότι η διπλανή βιομηχανική περιοχή Κιλκίς προσέφερε θέσεις εργασίας ώστε να εργάζονται και να ζουν (κάποιοι) νέοι άνθρωποι.
Και θα γνωρίσει μέρες δόξας αν η ανάπτυξη επιταχυνθεί, αν λειτουργήσουν νέες βιομηχανίες, αν ξανανιώσει η αγροτοκτηνοτροφία…
Κι όλα αυτά λέγονται με επίγνωση ότι στο μονοθέσιο σχολείο Ελευθεροχωρίου των 50 σπιτιών έχουν μάθει τα πρώτα τους γράμματα επιστήμονες,  ών ουκ έστιν αριθμός
ΥΓ: Ήταν προσφιλές επιχείρημα κάποτε πως με το κλείσιμο των σχολείων παύει να κυματίζει και η σημαία στο σχολείο.  Παρότι δεν έγινε καμιά επίκληση στο συμβούλιο, οφείλω εκ του περισσού ίσως να επισημάνω ότι ουδείς κάτοικος νοιώθει λιγότερο Έλληνας, ή απειλούμενος επειδή έπαυσε να κυματίζει η γαλανόλευκη στον ιστό του σχολείου μας.
Στο κάτω της γραφής στα σπίτια μας μπορούν να κυματίζουν όσες σημαίες επιθυμούμε.

Θεοφύλακτος Παγλαρίδης