Δηλαδή, λέω τώρα εγώ ο φιλύποπτος. Αύριο συγκεντρωνόμαστε 300 πολίτες και συμφωνούμε πως τα περιθώρια κέρδους στα τρόφιμα είναι τεράστια και οι καταναλωτές ληστεύονται σε όλο το φάσμα της εμπορικής ή και παραγωγικής διαδικασίας.
Συμφωνούμε επίσης ότι τα λιπάσματα ή τα φάρμακα διατίθενται σε τιμές ανεπίτρεπτες και συνομολογούμε μεταξύ μας πως οι φταίχτες είναι οι μεγαλέμποροι, οι λιπασματοβιομηχανίες, τα καταστήματα διανομής, οι φαρμακοβιομηχανίες, οι φαρμακαποθήκες, τα φαρμακεία …
Μην πείτε πως με εξοργισμένη την κοινή γνώμη και τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς είναι δύσκολο να βρεθούν 300 και 500 και 5.000 πολίτες που θα έθεταν στο στόχαστρο οποιαδήποτε πτυχή της οικονομικής δράσης στην χώρα μας…
Δικαιούνται οι 300 ή οι 500 ή οι 5.000 και οι 50.000 πολίτες να δηλώνουν ότι οι ίδιοι ως λαός νομιμοποιούν ή απονομιμοποιούν κάποια οικονομική δράση ή συναλλαγή και να επιβάλλουν το δικό τους νόμο;
Και πόσο απέχει το δικαίωμα αυτό από την αυτοδικία;
Καταλαβαίνουν άραγε τι λένε και ποια επικίνδυνη πρακτική «εφαρμογή» μπορούν να έχουν τα λόγια τους όσοι διατυμπανίζουν παρόμοιες θέσεις;