Διατυπώνουμε το ερώτημα – σίγουρα ρητορικό- για να καταδείξουμε ότι μια σειρά από αποφάσεις δεν απαιτούν οπωσδήποτε να περιβληθούν από την πολιτική συναίνεση ή στήριξη της κοινωνίας. Να απαιτήσουμε την κατασκευή νοσοκομειακής πτέρυγας ή την κατασκευή νέο νοσοκομείου είναι όντως ένα μείζων αίτημα που θα ήθελε και λαϊκή στήριξη.
Αλλά – διάολε- αν δεν είμαστε ικανοί να εξασφαλίσουμε ούτε βαμβάκι για τις ανάγκες των ασθενών, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Και οι ευθύνες δεν είναι μόνο της Αθήνας
***
Είναι και κάτι άλλο. Την άνοιξη του 2010, οργανώθηκαν δυο συσκέψεις όλων των φορέων του νομού, πάλι για τη λειτουργία του ιδρύματος.  Μάλιστα στη δεύτερη εξ αυτών συμμετείχε και ο νεοδιορισθείς τότε διοικητής Αλέξανδρος Χατζηκρανιώτης.
Τα είπαν τότε, τσακώθηκαν, συμφώνησαν, απήλθαν υποτίθεται με κάποια συμπεράσματα. Ποιον και σε τι βοήθησαν ώστε να περιμένουμε ότι θα βοηθήσει η εξαγγελθείσα για την Παρασκλευή νέα σύσκεψη;