Δεν υπάρχει άνθρωπος στο Κιλκίς, που όταν μιλάμε για τουριστική(;) περιοχή του δήμου, να μην πηγαίνει το μυαλό του στη Δοϊράνη. Και δεν υπάρχει και δημοτικό σχολείο που να μην σκέφτεται μια ημερήσια εκδρομή στη Δοϊράνη, στη Λίμνη, στο Μουσείο Λίμνης, στην καταπράσινη παραλιακή της ζώνη, στο Λόφο με τα ιστορικά μνημεία…
Κι όμως, είναι σχεδόν αδύνατο ένα σχολείο να πραγματοποιήσει εκδρομή στη Δοϊράνη, αφού το πράσινο μέτωπο της παραλίας είναι πνιγμένο στο χόρτο και ο φόβος των φιδιών μεγάλος, ενώ και οι παιδική χαρά είναι αφημένη στη μανία των καιρών.
Μοναδική όαση σε όλο αυτό το παραλιακό μέτωπο ο χώρος του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού, όπου ο ενοικιαστής του αναψυκτηρίου φροντίζει μόνος του το πράσινο!
Από την άλλη βέβαια υπάρχει πάντα το ερώτημα: είναι τόσο δύσκολο αυτό που κάνει ο ενοικιαστής του αναψυκτηρίου να το κάνουν μια δυο φορές και οι ιδιοκτήτες των ταβερνών που υπάρχουν γύρω από το πάρκο, να κόψουν τα χόρτα και να συντηρήσουν την παιδική χαρά; Το όμορφο περιβάλλον είναι σίγουρο πως θα αυξήσει την επισκεψιμότητα στη Δοϊράνη, τις σχολικές εκδρομές και πάει λέγοντας. Αυτό δηλαδή που οφείλει να κάνει ο δήμος Κιλκίς, θα μπορούσαν να το κάνουν και οι ίδιοι, χωρίς να περιμένουν να περάσει και η σεζόν του καλοκαιριού, γιατί της άνοιξης έχει ήδη φύγει και οι σχολικές εκδρομές χάθηκαν!