Τηλεφώνησε φίλος, εκ των εγκρίτων πολιτών της πόλης,  για να εκφράσει την γνώμη του σε θέμα της εφημερίδας.
«Χάρηκα που διάβασα την είδηση και συγχαίρω  τον Δήμο Κιλκίς για το πρόστιμο που επέβαλε στον ασυνείδητο οδηγόπου πέταξε από το αυτοκίνητό του ένα σκυλάκι. Έτσι έπρεπε να γίνει…», ξεκίνησε ο φίλος, αλλά με τον τρόπο που το είπε έδειχνε πως θα είχε και «αλλά» η παρέμβασή του.
«Καταγράφω το εύγε» απαντώ και πριν προλάβω να πω δέυτερη κουβέντα, συνεχίζει ο φίλος: «Αλλά όσο σωστή είναι η απόφαση για το πρόστιμο, τόσο επείγουσα είναι η ανάγκη να βρεθεί απάντηση στο ερώτημα: Πότε θα υποχρεωθεί ο Δήμος Κιλκίς να εφαρμόζει τους κείμενους νόμους στην αντιμετώπιση των αδέσποτων;»
Και συνεχίσαμε τη συζήτηση για τις τεράστιες αλλαγές που συντελούνται στη γειτονική και κάποτε καθυστερημένη Τουρκία και πόσο έχει τελματώσει η κατάσταση στην Ελλάδα. Τόσο με την απροθυμία του Δημοσίου, αλλά και της αυτοδιοίκησης να ξεκόψουν από τις παλιές και κακές συνήθειες  αλλά και τη νοοτροπία των πολιτών που δεν εννοούν να ξεκόψουν από ημαρτημένες παραδόσεις. Όπως να αντιμετωπίζουμε τα οικόσιτα ζώα όπως τα παιδιά τα παιχνίδια τους.  
Αλλά τέτοιες ώρες και εποχές, τέτοια λόγια…