Ημέρα ντροπής ήταν η Τετάρτη μετά την αποκάλυψη του διαλόγου Μπαλτάκου – Κασιδιάρη. Ντροπής όχι επειδή αληθεύουν (ή όχι) όσα διαμείφθηκαν. Έχουν  τη σημασία τους, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη δεν είναι το χειρότερο αυτό.
Ακόμα χειρότερη είναι   η εικόνα που εδραιώνεται στα μάτια των πολιτών, πως άτομα χωρίς πολιτικό ήθος μπορούν να ανέρχονται τόσο ψηλά και να καθορίζουν τις τύχες της χώρας.
Διότι ο κ. Μπαλτάκος δεν είναι άγνωστος. Και είναι απορίας άξιον πως μπορεί ένας πρωθυπουργός να επιλέγει είτε ...κηπουρούς είτε άτομα με ελεγχόμενο πολιτικό ήθος για τόσο υψηλές θέσεις ως  άμεσους συνεργάτες του.
Έγραψα παλαιότερα ότι η κρίση που αντιμετωπίζουμε δεν είναι οικονομική. Πρωτίστως είναι κρίση πολιτισμού. Και δεν προκύπτει τούτο μόνο από την αποκάλυψη αθλιοτήτων της κορυφής, όπως κακή ώρα ο άθλιος διάλογος Μπαλτάκου – Κασιδιάρη.  Εξίσου άθλιες είναι και οι συμπεριφορές της βάσης. Όπου κάποιος τιμωρεί δήθεν τους υπαίτιους της κρίσης και επιλέγει ναζιστές!  Ή καίει την Αθήνα διεξάγοντας «αντιιμπεριαλιστικό» αγώνα.
O tempora o mores
Θ.Π.