Αλλά τι κάθομαι και λέω.. Εδώ μια φορά μας προέκυψε αυτόβουλος χορηγός κι εμείς οι …άντε μην πω, τον πετάξαμε από τις σκάλες.
Ήταν τότε που μια εταιρεία, πέραν του Ατλαντικού, ετοιμάζονταν να κάνει σκουπιδότοπο της Θεσσαλονίκης μια έκταση μερικών χιλιάδων στρεμμάτων στην καρδιά του Κιλκίς.
Ξεσηκώσαμε τον κόσμο με τα άρθρα μας και κάποτε ήρθαν τα παιδιά με τις βαλίτσες. Και δεν ζήτησαν υπερβολικά πράγματα: Αν διαμαρτύρονται οι άλλοι, γράψτε τα. Εσείς μην πάρετε θέση,  ήταν η συμφωνία που ήθελαν να κάνουμε.
Τους στείλαμε στο διάολο. Και μαζί και την… χορηγία.
Και τώρα που το ξανασκεφτόμαστε με περισσότερη ωριμότητα, γεμάτοι γνώσεις κι εμπειρίες, ρωτάμε εσάς φίλοι αναγνώστες: Είμασταν πολύ μαλ…, ή έτσι μας φαινόμαστε;
Α, ναι. Τότε κι άλλοι ξεκίνησαν με διαμαρτυρίες και «ξαφνικά» ανένηψαν και διαπίστωναν τα οφέλη της μεγάλης επένδυσης. Αλλά αποδείχτηκε πως και μόνο με τις δικές μας φωνές έφτανε για να πάρουν πόδι οι… επενδυτές.
Έχουμε πολλές παρόμοιες ιστορίες,. Και κάποτε θα τις γράψουμε.