Ποιο είναι το οικονομικό και κοινωνικό προφίλ της χώρας που επέτρεψε να συμβεί η χειρότερη οικονομική  κρίση εν καιρώ ειρήνης (η χρεοκοπία του 1897 συνέβη μετά τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, ενώ η κρίση ντου 1929 δεν άγγιξε την χώρα μας σε τόσο βαθμό εξαιτίας της εντελώς περιφερειακής – και περιθωριακής- παρουσίας της στον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη ) από την σύσταση του νεοελληνικού κράτους;
Κατά την ταπεινή μας άποψη η κραυγαλέα έλλειψη της εθνικής αστικής τάξης. Σε όσες χώρες ολοκληρώθηκε ο καπιταλισμός και σταδιακά δημιουργήθηκε η αστική τάξη, λειτούργησε και ως ασφαλιστική δικλείδα σε εκτροπές της οικονομικής πολιτικής, όπως αυτή που μας οδήγησε στο  τωρινό χάος.
* * *
Για να μιλήσουμε παραδειγματικά ώστε να γίνουν καλύτερα αντιληπτά τα παραπάνω,    σε μια χώρα όπως η Αγγλία ή η Γερμανία ή η Γαλλία θα ήταν αδιανόητο να εκτραπεί η οικονομία σε ελλείμματα της τάξης του 15% χωρίς την αντίδραση των τμημάτων εκείνων της εθνικής αστικής τάξης που βιώνουν και τον ιστορικό τους ρόλο. Οι φωνές που θα υψώνονταν θα ήταν επαρκείς για να τροχοπεδήσουν την εκτός λογικής πορεία της οικονομίας, λόγω του κύρους όσων θα μιλούσαν.
* * *
Σε ετούτη την χώρα, ακόμα κι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ο θεσμικός τοποτηρητής της οικονομικής κατάστασης της χώρας, νοιώθει αδύναμος ή άτολμος να υψώσει φωνή – δημόσια πάντα- ακόμα κι όταν η χώρα οδηγείται σε γκρεμό.
* * *
Τι υπάρχει σ’ αυτήν την χώρα ως αστική τάξη; Δυστυχώς ένα σώμα πλουσίων που είτε συναρτά τα συμφέροντά του από εισαγωγές, είτε από τα δημόσια έργα και προμήθειες και ελάχιστα από την εθνική παραγωγή. Οι ελάχιστοι εθνικοί παραγωγοί που έχουν συνείδηση του ρόλου τους συνιστούν την μειοψηφία που όταν ασκεί το ρόλο της ενίοτε λοιδορείται. Ποιος θα ξεχάσει τη δήλωση, τέλη ’70 αρχές ’80 του κλωστοβιομήχανου Μουζάκη που περηφανευόταν για το γεγονός ότι κατείχε την πρώτη θέση στον κατάλογο των υψηλότερα φορολογούμενων Ελλήνων; Αλλά αυτή η στάση ήταν πάντα μειοψηφιική. Όταν υπάρχουν Συνέλληνες που διαθέτουν εκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις και δηλώνουν εισόδημα μικρότερα από ενός συνταξιούχου ώστε να εισπράττουν ακόμα και το επίδομα των 200 και 300 ευρώ, τότε κάτι  πολύ σάπιο υπάρχει σε αυτήν την τάξη που ψευδεπίγραφα φέρει στην Ελλάδα τον  τίτλο της αστικής τάξης.
* * *
Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα τούτα τα περίεργα; Σαν ένα φόρος τιμής σε έναν Ευπατρίδη Έλληνα, τον  Χρήστο Λαμπράκη που έφυγε πριν ένα χρόνο από τη ζωή. Και το κενό του είναι τεράστιο και δυσαναπλήρωτο.
Όταν μερικοί από τους πλουσιότερους Έλληνες έχουν ως μόνη έγνοια πως θα στείλουν τα αφορολόγητα ευρώ τους στις τράπεζες της Ελβετίας ή πως θα αγοράσουν ακριβά σπίτια στο Λονδίνο ή στην καλύτερη περίπτωση ανάβουν φωτιές στα γήπεδα της χώρας, είναι περισσότερο από ευκρινής η απουσία του Χρήστου Λαμπράκη από το δημόσιο λόγο και τη δημόσια δράση στις δύσκολες συνθήκες που βιώνει η χώρα.
Θεοφύλακτος Παγλαρίδης