Πρόσφατα ανακοινώθηκε πως οι Βρετανοί τουρίστες θα εξαιρούνται από τη διαδικασία entry-exit που είναι υποχρεωτική για όλους τους υπόλοιπους ταξιδιώτες τρίτων χωρών. Αν το μέτρο είναι ζήτημα ασφάλειας, τότε γιατί δεν ισχύει για όλους; Και αν τελικά δεν είναι τόσο κρίσιμο, τότε γιατί επιβάλλεται στους υπόλοιπους δημιουργώντας εικόνες ταλαιπωρίας και έντασης;

Η απάντηση μοιάζει άβολα απλή. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όταν διακυβεύεται ο όγκος του τουρισμού και τα έσοδα, βρίσκονται παρακάμψεις και «προσωρινές εξαιρέσεις». Όταν όμως πρόκειται για άλλους ταξιδιώτες ή για τα χερσαία σύνορα, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Γιατί ενώ το πρόβλημα ήταν γνωστό δεν έγιναν οι απαραίτητες διαδικασίες ώστε να μη χρειαστεί να εξαιρεθούν οι Βρετανοί; Γιατί δεν αναβαθμίστηκαν οι υποδομές; Γιατί δεν ενισχύθηκαν οι υπηρεσίες; Και κυρίως, γιατί η προσοχή στρέφεται μόνο στα αεροδρόμια, αφήνοντας τα σύνορα της χώρας να λειτουργούν στα όρια;

Οι εικόνες που ήδη καταγράφονται από την Ένωση Αστυνομικών Κιλκίς, οι ουρές και ο εκνευρισμός δεν είναι απλώς μια κακή στιγμή. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που λειτουργεί εκ των υστέρων χωρίς σχέδιο, χωρίς ισονομία και χωρίς σεβασμό στους πολίτες και στους εργαζόμενους.

Τελικά, το ερώτημα παραμένει. Πρόκειται για μέτρο ασφάλειας ή για ένα ακόμα παράδειγμα επιλεκτικής εφαρμογής;