Από αναγνώστριά μας λάβαμε ηλεκτρονικά το ακόλουθο μήνυμα:
Θα ήθελα να σας διηγηθώ ένα περιστατικό που έζησα την παραμονή του δεκαπενταύγουστου στην πόλη μας, το Κιλκίς, και μου φανέρωσε πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.
Πήγαινα στην εκκλησία της Παναγίας που πανηγύριζε, όταν είδα να σωριάζεται μπροστά στη Λέσχη Αξιωματικών ένας ηλικιωμένος κύριος, μάλλον από καρδιά. Τότε είδα αμέσως και χωρίς να το σκεφτούν να τρέχουν για βοήθεια δυο τρεις περαστικοί και ο φαντάρος που βρίσκεται μπροστά στη Λέσχη.
Οι περαστικοί έκαναν ό,τι μπορούσαν, ενώ ο φαντάρος ειδοποίησε τον αξιωματικό που είχε υπηρεσία και βγήκε και αυτός, ενώ ειδοποίησε το ασθενοφόρο. Όσο διαρκούσε το περιστατικό όλοι έδιναν την ψυχή τους να επαναφέρουν τον γέροντα. Ο αξιωματικός έδινε οδηγίες για το πώς θα τον ξαπλώσουν, ενώ απομάκρυνε και αρκετούς περίεργους. Από την άλλη, οι δυο κύριοι βοηθούσαν όπως μπορούσαν, ενώ κάποιος φώναξε, λανθασμένα, και ταξί. Ο αξιωματικός δεν άφησε να επιβιβάσουν τον γέροντα, που ήταν σε χάλια κατάσταση στο ταξί, αφού είπε πως δεν έπρεπε να τον μετακινήσουν μιας κι ερχόταν το ασθενοφόρο. Αυτό νομίζω έσωσε τη ζωή και του γέροντα, αφού όταν έφτασε το ασθενοφόρο οι διασώστες με τη σειρά τους έδωσαν και αυτοί την ψυχή τους για να τον επαναφέρουν στη ζωή.
Το όλο περιστατικό με συγκλόνισε και δεν μπορώ να το ξεχάσω. Έτσι θα ήθελα να δώσω συγχαρητήρια στους δυο περαστικούς αλλά και στον αξιωματικό που είχε υπηρεσία στη λέσχη αλλά και στους δυο διασώστες που έδωσαν μάχη να σώσουν τον άτυχο γέροντα. Τέτοιες εποχές που ζούμε τέτοιες πράξεις πρέπει να επαινούνται γιατί μας θυμίζουν πως τελικά υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με το «Α» κεφάλαιο.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.