Στην τεράστια και απολύτως δικαιολογημένη και εξηγήσιμη δημοφιλία του Τάσου Αμανατίδη. Γέμισε ασφυκτικά ο χώρος της Αυστροελληνικής, παρότι προστέθηκαν στα πλαϊνά της μεγάλης αίθουσας καρέκλες και περισσότεροι από 100 πολίτες τον τίμησαν, ενώ κάποιοι που δεν βρήκαν θέση δεν άντεξαν την ορθοστασία και αποχώρησαν από την αρχή.
Ήταν μια μεγάλη δικαίωση για τον γιατρό για τον οποίο ορκίζονταν όσοι τον ήξεραν πως «έξ’ κι ρουζ’» (δεν πέφτει έξω στις διαγνώσεις του).
Συγκρατώ μια επισήμανση που έγινε από πολλούς: Υποχρεούται ο Τάσος να συνεχίσει τη συγγραφή. Μελέτησε και μελετά ακόμα πολύ στη ζωή του και είναι σπατάλη ασύγγνωστη η σωρευμένη γνώση της τοπικής ιστορίας να μην αποτυπωθεί σε χαρτί για να μείνει κτήμα εσαεί των Κιλκισιωτών.
Θ.Π.