Φωνάζουμε γιατί το κράτος κόβει χρηματοδοτήσεις σε φορείς, γιατί οι δήμοι δεν δίνουν αυτά που έδιναν παλιότερα και δε συνειδητοποιούμε πως η χώρα αυτή έχει πτωχεύσει και πως οφείλουμε να ξαναδούμε και το τι κάνουμε εμείς στο φορέα που διοικούμε ή στη δημόσια υπηρεσία που εργαζόμαστε.
Είναι τραγικό, να μπαίνεις σε δημόσια υπηρεσία Τετάρτη πρωί και να μην μπορείς να σταθείς από τη ζέστη που σκορπούν τα κλιματιστικά, αφού το καλοριφέρ δεν άναψε ακόμη. Διευθυντής και υπάλληλοι έχουν ευθύνη. Στο σπίτι τους δεν θα άναβαν το κλιματιστικό. Μόνο που και το δημόσιο είναι σπίτι τους.
Είναι τραγικό, να περνάς έξω από το γήπεδο χωριού και να βλέπεις όλους τους προβολείς να ανάβουν και στο βάθος να κάνει τζόκινγκ ένας μεσήλικας!
Αν τα ρεύμα το πλήρωνε ο μεσήλικας ή ακόμη και ο σύλλογος του χωριού, δεν θα άναβαν οι προβολείς και οι προπονήσεις δεν θα γίνονταν βράδυ αλλά απόγευμα, όπως κάναμε πριν απλωθεί αυτή η μόδα των προβολέων σε κάθε γηπεδάκι και χωριό. Μόνο που τώρα το ρεύμα το πληρώνει ο δήμος. Μόνο που δήμος είμαστε όλοι εμείς και ο λογαριασμός καταλήγει στο τέλος σ’ εμάς, όπως κατέληξαν και τα δανεικά της χώρας!