Η πρώτη Βαλκανική συνάντηση για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το τριήμερο 18-20 Οκτωβρίου 2013 από το σύλλογο ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ Θεσσαλονίκης εντασσόμενη στο πρόγραμμα European Youth Capital Thessaloniki 2014.
Η πρώτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στη φροντίδα, την ομορφιά και την υγεία όπου αισθητικοί, γυμναστές και διαιτολόγοι – διατροφολόγοι παρείχαν συμβουλές για θέματα υγιεινής και περιποίησης σε γυναίκες με εμπειρία καρκίνου του μαστού. Με τη ροζ φωταγώγηση του ΑΝΘ Θεαγενείου στο «κλείσιμο» της ημέρας στάλθηκε το μήνυμα ότι ο καρκίνος μπορεί να θεραπευτεί.
Την δεύτερη ημέρα στην αίθουσα «Παύλου Ζιάνα» στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ διεξάχθηκε ημερίδα σε θέματα που αφορούσαν την πρόληψη από ειδικούς επιστήμονες (χειρούργους – χημειοθεραπευτές – ακτινοθεραπευτές). Το απόγευμα ομάδα του συλλόγου συμμετείχε στο 2ο νυχτερινό ημιμαραθώνιο Θεσσαλονίκης.
Η τρίτη ημέρα περιελάμβανε κουκλοθέατρο με θέμα «Η απελευθέρωση ενός καπνιστή», ένα εικαστικό Works hop με θέμα «Ο ιερός μαστός – Μαθήματα Ανατομίας», παρουσιάστηκε φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο «Υπενθυμίσεις Ζωής», προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ «ΜΕΤΑΞΑ, ακούγοντας το χρόνο», γυναίκες – μέλη συλλόγων από τα βαλκάνια κατέθεσαν την εμπειρία τους από τον καρκίνο του μαστού και βραβεύτηκε το μέλος του Συλλόγου κα.Παναγιώτα Βασιλειάδου ως μία γυναίκα που επιβιώνει 51 χρόνια μετά τον καρκίνο.
Η κα.Παναγιώτα Βασιλειάδου – Ξυνογαλά στη μαρτυρία της για τον καρκίνο είπε ότι όταν ήταν δασκάλα στο Κιλκίς, σε ηλικία 36 ετών έπιανε κάτι στο στήθος της ενώ θήλαζε την κόρη της Έλλη αλλά δεν το έδινε σημασία. Σε συζήτηση που είχε με τον άνδρα της μετά από ένα περιστατικό, την προέτρεψε να επισκεφτούν τον γιατρό κ.Αθανάσιο Τηλιακό. Εκείνος την συμβούλεψε αμέσως να την εξετάσει ο χειρούργος κ.Ιωάννης Ορφανός ο οποίος και την εγχείρησε στην κλινική του στις 29 Μαϊου 1962. Η διάγνωση ήταν καρκίνος αριστερού μαστού. Μετά την αφαίρεση του μαστού υποβλήθηκε σε 56 ακτινοβολίες. Ενώ οι ογκολόγοι εκείνη την εποχή τής συνέστησαν να αφαιρεθεί η μήτρα, εκείνη αρνήθηκε και προσευχόμενη ένθερμα στο Θεό μετά από μερικά χρόνια έφερε στον κόσμο το δεύτερο παιδί της τον Γιάννη, παρόλο που οι γιατροί την τόνιζαν ότι διακινδύνευε το έμβρυο αφού ο οργανισμός της είχε υποβληθεί σε ακτινοθεραπείες. Σε ηλικία 69 ετών ψηλάφισε έναν μικρό όγκο στο δεξί μαστό της τον οποίο άμεσα χειρούργησε στο Θεαγένειο νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης και δεν χρειάστηκε να υποβληθεί σε άλλη θεραπεία. Σήμερα σε ηλικία 87 ετών προτρέπει τις γυναίκες αλλά και τους άντρες (αφού έχασε το σύζυγό της από καρκίνο του πνεύμονα) να μην φοβούνται και να πηγαίνουν στο Θεαγένειο. Το νοσοκομείο αυτό δεν στερείται τίποτα σε σχέση με τα άλλα νοσοκομεία του εσωτερικού τόσο σε ιατρικό όσο και σε νοσηλευτικό προσωπικό και ιδιαίτερα στη διαδικασία των θεραπειών (πρωτόκολλα) που εφαρμόζονται.
Ευχάριστη έκπληξη στην εκδήλωση ήταν η παρουσία μίας παλιάς μαθήτριάς της  του 2ου δημοτικού σχολείου Κιλκίς, τής Γεωργίας Κολεσιώτου (Προέδρου συλλόγου καρκινοπαθών νομού Κιλκίς) η οποία ανέφερε τα εξής για τη δασκάλα που είχε την τύχη να την διδάσκει για τέσσερις συνεχόμενες χρονιές:
Πριν ένα μήνα περίπου διάβασα στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στο προφίλ του Άλματος Ζωής ένα άρθρο της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ που αναφερόταν στην 87χρονη κα.Παναγιώτα Βασιλειάδου.
Βλέποντας τη φωτογραφία αναγνώρισα τη δασκάλα μου, την κυρία Ξυνογαλά όπως την αποκαλούσαμε στο Κιλκίς.
Η γαλανομάτα δασκάλα που την δεκαετία του ’70 εφαρμόζοντας το τότε εκπαιδευτικό σύστημα πάσχιζε να μας μάθει γράμματα χρησιμοποιώντας αρκετές φορές και τη ράβδο όταν το απαιτούσε η στιγμή.
Ποιός μαθητής μπορούσε να αντιληφθεί ότι η αυστηρή δασκάλα που στην ουσία ήθελε την πρόοδό του, ήταν η γυναίκα – μάνα που θήλαζε ενώ είχε όγκο στο μαστό; Ποιό από τα πρωτάκια του 2ου Δημοτικού να καταλάβει ότι η κυρία που έκανε τακτικά μια χαρακτηριστική κίνηση, εκείνη την στιγμή διόρθωνε τον στηθόδεσμό της;
Κι όμως η κυρία Παναγιώτα Βασιλειάδου, η κυρία Ξυνογαλά αντιμετώπιζε τον καρκίνο παραδίδοντας θρησκευτικά και πατριδογνωσία στους 42 μαθητές της τάξης, διορθώνοντας τα ορθογραφικά μας λάθη και βάζοντάς μας στη γραμμή όταν επρόκειτο να παρελάσουμε.
Ο σκοπός της δεν ήταν μόνο να μάθουμε γράμματα αλλά κυρίως να γίνουμε καλά παιδιά. Μας μετέδωσε αξίες που δύσκολα τις συναντάμε στη σημερινή εποχή. Επέλεξε να ζήσει φυσιολογικά τη ζωή της υπηρετώντας το λειτούργημα της δασκάλας χωρίς να αναλώνεται σε αναρρωτικές άδειες αλλά προσπάθησε και νομίζω πέτυχε να μας μεταδώσει τη χαρά της δημιουργίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι συμμαθητές μου θυμούνται χαρακτηριστικά την κυρία Παναγιώτα έστω και αν πέρασαν δεκαετίες. Δεν είναι τυχαίο ότι προχθές κάποιος κιλκισιώτης (πρώην μαθητής της) μού ανέφερε ότι την λέξη πρόληψη και προστασία υγείας την πρωτοάκουσε από τα χείλη της συγκεκριμένης δασκάλας που ενώ την εποχή εκείνη ο καρκίνος ήταν κάτι το τρομακτικό, η ίδια  δεν δίσταζε να μιλήσει γι’ αυτό που πάρα πολλοί έκρυβαν και συνεχίζουν να το κρύβουν σαν να είναι μίασμα.
Η πίστη της στο Θεό, τη ζωή και τις αξίες και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της νομίζω ότι συνετέλεσαν ώστε ο καρκίνος αν και της χτύπησε δυο φορές την πόρτα, αναγκάστηκε να υποχωρήσει αυτός και να την αφήσει ήσυχη.
Γι’ αυτή τη γυναίκα, γι’ αυτή τη δασκάλα νιώθω θαυμασμό και ειλικρινά της βγάζω το καπέλο. Μόνον ένας τέτοιος άνθρωπος θα μπορούσε να συμπεριφερθεί σ’ εμάς τα μαθητούδια με αυτό τον τρόπο, γιατί η αγάπη της και η έγνοια της ήταν τόση που εκφραζόταν με συμβουλή και παρατήρηση. Tην εργασιοθεραπεία την εφάρμοζε με την είσοδό της στην αυλή του 2ου Δημοτικού Σχολείου.
Με την κυρία Βασιλειάδου όπως και με πολλές από δω μέσα έχουμε κάτι κοινό. Ένα καρκινάκι πριν από έξι χρόνια τόλμησε να εισβάλει και στο δικό μου στήθος, όμως το νυστέρι του χειρούργου και οι θεραπείες σταμάτησαν τα σχέδιά του.
Σ’ ευχαριστώ κυρία Παναγιώτα που με βοήθησες τότε που ξεκινούσα δειλά – δειλά τα πρώτα βήματά μου στο σχολείο. Αλλά και τώρα, μετά από 40 χρόνια είσαι για μένα πρότυπο ζωής, πρότυπο ψυχής, πρότυπο σωστής δασκάλας.