Ήταν 15 Ιουλίου του 1974 όταν ο Γιάννης Ιγνατιάδης, λοχίας του ελληνικού στρατού, υπηρετώντας στη δύναμη της ΕΛΔΥΚ (Λόχος Διοικήσεως) πήρε το απολυτήριο του στρατού. Συμπλήρωσε 24 μήνες θητείας, τους περισσότερους στην Κύπρο. Εν πλω ήρθε το κατεπείγον μήνυμα. Επιστρέψτε πίσω, δεχόμαστε εισβολή. Επέστρεψε το καράβι, επέστρεψε κι ο 22χρονος τότε Γιάννης στην αιμάσσουσα Κύπρο για να υπερασπιστεί την μία και αδιαίρετη Μεγάλη Πατρίδα.
Από τότε πέρασαν 42 χρόνια, αλλά ο Γιάννης δεν επέστρεψε ποτέ  στη Βάθη ή μάλλον στη Γερμανία που ζούσαν οι δικοί του, μετανάστες τότε, όπως κι ίδιος αφού από τη Γερμανία ήρθε το 1972 για να υπηρετήσει την Πατρίδα. Τα ίχνη του χάθηκαν στην Κύπρο στις μάχες με τον εισβολέα τουρκικό στρατό.  Ακριβώς ένα μήνα αργότερα, στις 16 Αυγούστου 1974. Και το όνομά του προστέθηκε ως του μοναδικού Κιλκισιώτη  στη τραγική Βίβλο των αγνοουμένων του πολέμου.
Ο πατέρας του Διογένης δεν άντεξε στον ανείπωτο πόνο. Επέστρεψε από τη Γερμανία κι όλη η οικογένεια αποδύθηκε σε αγώνα να βρεθούν τα ίχνη του. Αν είναι ζωντανός ή σκοτωμένος. Πολλά ταξίδια στην Κύπρο, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Γιάννης ύστερα από 42 χρόνια παραμένει αγνοούμενος.

Εξηφανίσθη μαχόμενος
Το Αρχηγείο Στρατού ύστερα από αίτηση των γονιών του από τις 2 Δεκεμβρίου εξέδωσε πιστοποιητικό: «Ως προκύπτει εκ των παρ’ ημίν υπαρχόντων στοιχείων (πόρισμα ενόρκου προανακρίσεως) ο Ιγνατιάδης Ιωάννης του Διογένους και της Κυριακής, έτος γεννήσεως 1952, κλάσεως 10973, ΑΣΜ 94175 εκ Βάθης Κιλκίς υπηρετών σε Λοχίας (ΠΖ) εις Λόχον Διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ, εξηφανίσθη την 16-8-1974, μαχόμενος εναντίον των Τούρκων εις υψώματα Ν.Δ (νοτιοδυτικά) του στρατοπέδου ΕΛΔΥΚ, εν Λευκωσία, διατελών εν διατεταγμένη υπηρεσία και ένεκεν ταύτης»
Σε ηλικία 68 ετών, το 1993 ο πατέρας του Διογένης έφυγε από τη ζωή. Η μάνα του Κυριακή γαντζώθηκε στη ζωή, προσμένοντας να μάθει ένα νέο για τον γιόκα της. Σε ηλικία 88 ετών, τον περασμένο Φεβρουάριο, απόκαμε κι έκλεισε τα μάτια της.
Ο Γιάννης – τι τραγική ειρωνεία- τρεις μήνες νωρίτερα, στις 15 Μαίου 1974 έστελνε φωτογραφία του με ιδιόχειρη αφιέρωση «Στους αγαπητούς μου γονείς, ο γιός σας Γιάννης. Σας φιλώ με αγάπη»
Δεν τους φίλησε ποτέ, ούτε τον φίλησαν. Σαν να τριβέλιζε μάλιστα το νού του ο χαμός που έρχονταν, τον Σεπτέμβριου του 1973 έστειλε  φωτογραφία, με τούτη την αφιέρωση: «Την χαρίζω στους αγαπητούς μου γονείς, μαμά και μπαμπά, ο γιος σας Γιάννης. Όσο μακριά κι αν είμαι σε δέκα μήνες σας έρχομαι. Αν μπορείτε ξεχάστε με!»
Ετούτο το συγκλονιστικό μήνυμα «Αν μπορείτε ξεχάστε με» το έπεμψε και στα αδέλφια του Νίκη και Αποστόλη (γαμπρό του) ένα μήνα νωρίτερα, τον Αύγουστο του 1973.
Απόμειναν πια να τον ψάχνουν η αδελφή του Νίκη κι ο γαμπρός του Αποστόλης.  Γιατί τον αγνοούμενο δικό μας ήρωα, τον Γιάννη  Ιγνατιάδη εκ Βάθης, εμείς οι Κιλκισιώτες τον αγνοούμε.  
Κι είναι αυτό ένα ακόμα πικρό παράπονο της Νίκης, που αυτές τις μέρες ταξιδεύει ξανά στην Κύπρο, μήπως και βρει ένα ίχνος του Γιάννη.
Σήμερα Παρασκευή 8 Ιουλίου 2016 γράφουν οι εφημερίδες πως βρέθηκαν δυο ομαδικοί τάφοι στην Κερύνεια. Και τα αδέλφια του δεν ξέρουν τι να ευχηθούν:  Να βρεθούν τα κόκκαλα του ήρωα αδελφού τους ή να συνεχίζουν να ελπίζουν πως ίσως είναι ζωντανός;
Ο ορισμός του τραγικού διλήμματος.
Θ.Π.