«Δυνάμει του άρθρου 31 του Ν. 3986/2011 επιβλήθηκε τέλος επιτηδεύματος σε άπαντες τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι τηρούν βιβλία Β΄ ή Γ΄ κατηγορίας του Κ.Β.Σ. Σύμφωνα δε, με την παράγραφο 3 του ιδίου ως άνω άρθρου, εισήχθη εξαίρεση για τους επιτηδευματίες σε χωριά με πληθυσμό έως 500 κατοίκους, καθώς και σε νησιά με πληθυσμό κάτω των 3.100 κατοίκων.
Στη συνέχεια, δυνάμει της κατ’ εξουσιοδότησης του νόμου εκδοθείσας Υπουργικής Απόφασης ΠΟΛ 1167/2011, δόθηκαν διευκρινήσεις. Ειδικότερα, στην παράγραφο 3, ορίζεται ότι για την διαπίστωση του πληθυσμού «λαμβάνονται υπόψη τα χωριά και τα νησιά όπως προβλέπονταν πριν από την έναρξη ισχύος του ν. 2539/2011 (ΦΕΚ 244 Α΄) για την εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας»». Ως εκ τούτου, ο πληθυσμιακός υπολογισμός, προκειμένου να εφαρμοστεί η κατ’ άρθρο 31 παράγραφος 3 του Ν. 3986/2011, όφειλε να γίνει ανά χωριό.
Παρά ταύτα και κατά παρέκκλιση του νόμου, το Υπουργείο λαμβάνει υπόψη, για την εφαρμογή ή μη της εξαίρεσης, τον πληθυσμό των κοινοτήτων όπως αυτές ίσχυαν προ του Σχεδίου «Καποδίστριας».
Συγκεκριμένα, θεωρεί τις τέως κοινότητες, οι οποίες έχουν καταργηθεί, αυτοτελή νομικά πρόσωπα, αδιαφορώντας πλήρως για το πόσα χωριά συναποτελούσαν μια κοινότητα.
Αποτέλεσμα του ανωτέρω, είναι να δημιουργείται το εξής παράδοξο, ελεύθεροι επαγγελματίες σε χωριά με πληθυσμό 50 ή 100 κατοίκων, τα οποία μαζί με άλλα συναποτελούσαν μια κοινότητα, ξεπερνώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τους 500 κατοίκους συνολικά, να καλούνται να καταβάλλουν το τέλος επιτηδεύματος,  ενώ αντιθέτως ελεύθεροι επαγγελματίες σε ένα μόνο χωριό με 499 για παράδειγμα κατοίκους, το οποίο αποτελούσε από μόνο του κοινότητα να εξαιρούνται της επιβολής του τέλους.
Καθίσταται λοιπόν σαφές, ότι κατά τον παραπάνω περιγραφόμενο, αυθαίρετο, τρόπο υπολογισμού του πληθυσμού, γεννάται ανισότητα σε βάρος των επαγγελματιών των μικρών χωριών του Νομού μας, καθώς δεν μπορεί ένα μικρό χωριό 50 κατοίκων να εξομοιώνεται με ένα άλλο 500 ή παραπάνω κατοίκων.
Αντίθετα, θα πρέπει να αποκατασταθεί η δίκαιη βάση εφαρμογής του νόμου έτσι ώστε να επιβληθεί το τέλος σύμφωνα με το μόνιμο πληθυσμό κάθε χωριού και όχι κάθε τέως κοινότητας, η οποία, πολλές φορές συναποτελούνταν από μικρότερα χωριά».