Πράγματι, οι προσπάθειές του ευοδώθηκαν. Περιχαρής και ενθουσιασμένος συνέλαβε στη σκέψη του την ανέγερση νοσοκομείου στο Κιλκίς, πράγμα που το πέτυχε κι’ αυτό. Με έρανο σε χρήμα και είδη γεωργικών προϊόντων, κυρίως καπνών σε όλον τον νομό .Νυχθημερόν έτρεχε σε χωριά του Κιλκίς και κατόρθωσε να συγκεντρώσει 3 εκατομ. δρχ. την εποχή εκείνη, ένα σεβαστό ποσό τότε. Σε πρώτη φάση τελείωσε εκεί ο κτηριακός εξοπλισμός, χρειαζόταν στη συνέχεια ο υγειονομικός εξοπλισμός.
Μαζί με τον νομοκτηνίατρο Νίκο Ασπιώτη (μετέπειτα καθηγητή στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) που έτυχε την εποχή εκείνη να βρίσκεται με εκπαιδευτική άδεια στο Παρίσι, επισκεπτόταν εργοστάσια υγειονομικού εξοπλισμού στη Γαλλία. Συναντήθηκε με τον Διευθυντή του εργοστασίου. Αφού κατέληξαν, με αρκετά παζαρέματα, στην τιμή, ο εργοστασιάρχης του προσέφερε το φακελάκι με την προμήθειά του. Λέγει στον Δρέλλια «Pour vois». O νομάρχης δεν κατάλαβε και αφού ο Γάλλος τοy εξήγησε, Ο Χρ. Δρέλλιας του απήντησε: Είμαι ανύπαντρος παιδιά – σκυλιά δεν έχω, το άπαν για μένα είναι το νοσοκομείο στη ζωή μου, γιαυτό σε παρακαλώ να κάνεις ανάλογη έκπτωση στον λογαριασμό.
Ο Γάλλος Διευθυντής ξαφνιάστηκε με την απάντηση και τη γενναιοδωρία και με συγκίνηση δήλωσε: εκτός την έκπτωση στο λογαριασμό, η εταιρεία θα αναλάβει και τα έξοδα μεταφοράς. Έτσι, τα μηχανήματα και τα ιατρικά εργαλεία έφθασαν στο Κιλκίς σε τιμή αφάνταστα χαμηλή.
Το (αδελφάτο) νοσοκομείο του Κιλκίς, έγινε πασίγνωστο στην Βόρεια Ελλάδα και όχι μόνο, από τις πολύμορφες βοήθειες που δίνει μέχρι σήμερα σε χιλιάδες κόσμο.
Άλλη δραστηριότητα του ήταν ότι κάλεσε στην Νομαρχία όλους τους κοινοτάρχες του νομού Κιλκίς δίνοντας τους οδηγίες που πρέπει να κάμουν, με προσωπική εργασία στα χωριά τους, διανοίξεις δρόμων μεταξύ των χωριών, χωραφόδρομους, δενδροφυτεύσεις, φράγματα νερού για πότισμα και πηγές πόσιμου νερού. Έτσι λοιπόν, όλος ο νομός Κιλκίς, έγινε ένα τεράστιο εργοτάξιο.
Την εποχή του 1950-60, στα χωριά του Κιλκίς, παιζόντουσαν θεατρικά (σκέτς) από μαθητές του Δημοτικού με θέμα τη ζωή και το έργο του αείμνηστου Νομάρχη Κιλκίς Χρήστου Δρέλλια. Τα οποία φώτιζαν και έδιναν το παράδειγμα του καλού ηγέτη στις παιδικές ψυχές.
Όλο αυτό το έργο κάποιοι ηθηλημένα αγνοούν και θα ήθελα να πιστεύω πως κάποιοι άλλοι αποφάσισαν να πουν ΟΧΙ από άγνοια στην απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, να μετονομάσει την οδό νοσοκομείου σε ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΡΕΛΛΙΑ.
Δεν μιλάμε εμείς, μιλούν τα έργα του και αντί ευχαριστίας δέχεται την αχαριστία. Στα πρόσωπα των Κιλκισιωτών σε πολύ μεγάλο ποσοστό το αίσθημα της αχαριστίας.
Μια μικρή ελπίδα και ακτίνα φωτός έρχεται από ένα χωριό του Δήμου Παιονίας, τον Άγιο Πέτρο. Το χωριό αυτό τίμησε από πολύ παλαιά το έργο του αείμνηστου νομάρχη και ονόμασε την κεντρική του οδό σε ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΡΕΛΛΙΑ. Δεν έχουμε τίποτε να πούμε, παρά συγχαρητήρια, διότι ικανοποίησαν κάπως το πνεύμα αδικίας που επικρατεί σε μεγάλο ποσοστό των δημοτών.
Είδα δημότη του Κιλκίς (μεγάλης ηλικίας (Γ.Τ.) με δάκρυα στα μάτια όταν στον τοπικό Τύπο, διάβασε ότι μπήκε φρένο, στην μετονομασία της οδού νοσοκομείου από τον αποκεντρωμένη Δ/ση, ότι ο Χρήστος Δρέλλιας, έκανε απλά το καθήκον του, τίποτε το εξαιρετικό!...
Θα ήθελα να αναφερθώ στην ανυπόστατη κατηγορία, ότι ήταν συνεργάτης των Γερμανών!... Ο Χρήστος Δρέλλιας ήταν νομάρχης Κιλκίς από 29-6-1936 έως 21-6-1941. Η δράση του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ ήταν από το 1942 και μετά. Από πού προκύπτει λοιπόν ότι ο νομάρχης συνεργάστηκε εις βάρος του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ; Ίσως μέσα στην φαντασία κάποιων αδιόρθωτων νοσηρών ανεγκέφαλων. Κρίμα που τέτοια μυαλά, διοικούν τον τόπο μας, που κάνουν κακό στην εξέλιξη και την κοινωνική άνοδο της πατρίδας μας.
Αυτή η λιωμένη καραμέλλα, απ’ το πολύ πιπίλισμα: συνεργάτες των Γερμανών, κάποτε πρέπει να σταματήσει, διότι τέτοιου είδους μεθοδεύσεις – ανυπόστατες και αυθαίρετες κατηγορίες, λερώνουν και το πιο άσπρο χιόνι.
Απεφάνθη η αποκεντρωμένη Διοίκηση ότι ο νομάρχης: δεν έκανε κάτι το εξαιρετικό, έκανε απλά το καθήκον του.
Απαντούμε: Μόνο, επειδή έκανε το χρέος του – το καθήκον του, που είναι το αυτονόητο και το ζητούμενο, θα έπρεπε να τιμηθεί.
Αυτό θέλει και επιθυμεί ο Έλληνας πολίτης: Οι κατέχοντες θώκο εξουσίας να κάνουν το χρέος τους και εν πάση περιπτώσει, γιατί οι προηγούμενοι και οι μετά απ’ αυτόν νομάρχες, δεν έκαναν όσα αυτός έπραξε, σφού ήταν το καθήκον και το χρέος τους;
Αν όλα αυτά τα έργα του αείμνηστου νομάρχη Χρ, Δρέλλια δεν επαρκούν και δεν συνηγορούν για την προτεινόμενη τιμή, τότε κάτι δεν πάει καλά, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Έως πότε το αίσθημα της αχαριστίας, ο πολίτης του Κιλκίς θα το κουβαλάει και θα τον βασανίζει ηθικά;
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΡΟΜΦΑΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
