Τον εποχούμενο βλάκα που καταμεσήμερο καλοκαιριού καπνίζει και πετά το αναμμένο τσιγάρο του από το ανοιχτό παράθυρο τον γνωρίζουμε καλά. Είναι συνήθης εικόνα της καθημερινής μας ζωής . Ένας τέτοιος βλάκας πέταξε το τσιγάρο του κινούμενος στο δρόμο Κιλκίς – Πολυκάστρου στο ύψος του Μεταλλικού, ανάμεσα στις διασταυρώσεις προς  «Ξινό Νερό»  και τη «Θέα», λίγο μετά τις 2.30 το μεσημέρι της Δευτέρας 8 Ιουλίου.
Το κακό δεν άργησε, η κατάξερη παρόδια χαμηλή βλάστηση «άρπαξε» φωτιά που γρήγορα επεκτάθηκε και άρχισε να κατατρώει το παρακείμενο αλσύλλιο με νότια κατεύθυνση προς  το χωριό. Ο κίνδυνος μέγας αφού η συγκεκριμένη περιοχή είναι “πνιγμένη” στο πράσινο. Κι αν οι φλόγες «σηκώνονταν»  και άρπαζαν φωτιά τα μεγάλα δέντρα κατά μήκος του ποταμού τότε ολόκληρο το  Μεταλλικό θα γίνονταν παρανάλωμα του πυρός.
Δυο τρία δέντρα μάλιστα πήραν να καίγονται: «Πρόσεχε, ψηλά πάνω από το κεφάλι σου… άρπαξε το δέντρο…» κατηύθυνε τους άνδρες του  ο επικεφαλής της Πυροσβεστικής  δύναμης που κατέφθασε σε χρόνο …dt αναπληρωτής διοικητής Κυριάκος Κυριακίδης..
Κι ευτυχώς που πρόλαβαν τα παιδιά της Πυροσβεστικής. Παλικάρια, νέα τα περισσότερα, ρίχτηκαν με αυτοθυσία μέσα στις φλόγες και περιόρισαν την φωτιά στο τρίγωνο που ορίζεται από τις δυο προαναφερθείσες διασταυρώσεις και τη βρύση του Ξινού Νερού.
Ευτυχώς πρόλαβαν… Τα πυροσβεστικά οχήματα πριν περάσει δεκάλεπτο από την εκδήλωση της φωτιάς ήταν εκεί. Τέσσερα από το Κιλκίς, τρία από τη ΒΙΠΕ και ένα από τις Μουριές με 17 άνδρες συνολικά. . Δύναμη που αποδείχτηκε επαρκέστατη  αφού σε λιγότερο από μισή ώρα η φωτιά είχε περιοριστεί, ο μέγας κίνδυνος αποτράπηκε  και απόμενε το έργο της πλήρους κατάσβεσης. Και πάλι καλά που εκείνη την ώρα δεν φυσούσε δυνατός βοριάς.. ένα ελαφρό αεράκι δυο τρία μποφόρ το υπολογίσαμε, αποδείχτηκε μικρό κακό για τους άριστους επαγγελματίες της Πυροσβεστικής.
Κοντά βράδυ ξαναπεράσαμε ενώ είχε σβήσει πλήρως η φωτιά κι ο πυκνός καπνός που πανικόβαλε το μεσημέρι τους κατοίκους του Μεταλλικού είχε εξαφανιστεί. Στο τόπο όμως παρέμενε δύναμη ανδρών της Πυροσβεστικής με ένα όχημα μην τυχόν και αναζωπυρωθεί η φωτιά.
«Είναι ντροπή… να εξαρτάται ένα ολόκληρο χωριό από το αν θα φυσήξει ή όχι, από τον κάθε ασυνείδητο που θα πετάξει το αναμμένο τσιγάρο του από το παράθυρο, και εν τέλει από την αυτοθυσία των ανδρών της Πυροσβεστικής. Κατακαλόκαιρο και κανείς δεν ενδιαφέρεται να δημιουργήσει ζώνες πυρόσβεσης, να καθαρίσει το περιαστικό δάσος, ένα από τα ελάχιστα που διαθέτουμε στο νομό… Είναι ντροπή» μονολογούσε ο βουλευτής – Μεταλλικιώτης κι ίδιος – Θεόδωρος Παραστατίδης που έτρεξε από τους πρώτους στον τόπο και είχε άμεση εποπτεία των διαδραματισθέντων. Μάλιστα το βράδυ της ίδιας μέρας, έστειλε συγχαρητήριο και ευχαριστήριο συνάμα μήνυμα προς τον Διοικητή της Πυροσβεστικής Κιλκίς εξαίροντας τον ηρωισμό και την επαγγελματική επάρκεια των ανδρών της Υπηρεσίας.
Ένας βλάκας λοιπόν απείλησε για άλλη μια φορά το Μεταλλικό. Αλλά δεν είναι ο μόνος ένοχος. Δυστυχώς τα περιαστικά δάση μας είναι αφημένα στο έλεος το δικό του, των δυνάμεων της φύσης και στην τύχη.
Ένα στολίδι του νομού, το δασάκι του Μεταλλικού κάθε χρόνο τέτοια εποχή αντιμετωπίζει τον ίδιο κίνδυνο. Και δεν είναι η πρώτη φωτιά που εκδηλώνεται… Θα ήταν το 2008 όταν και πάλι φωτιά που εκδηλώθηκε στο ύψος της αερογέφυρας μπήκε στα πρώτα σπίτια του χωριού και απείλησε να το κάψει ολόκληρο.
Πάντα σχεδόν από την ίδια αιτία. Τον βλάκα που θα πετάξει το τσιγάρο του και τη νεοελληνική αβελτηρία που δεν φροντίζει το λίγο πράσινο που ομορφαίνει τη ζωή μας. ΄Ένα τρακτέρ που θα όργωνε τις παρόδιες εκτάσεις  ( τριάντα σαράντα στρέμματα συνολικά και πολλά λέμε) μια υποτυπώδης ζώνη πυρόσβεσης και καθαρισμός του περιαστικού δάσους κοστίζουν λίγες χιλιάδες ευρώ. Και ακόμα λιγότερα αν ο Δήμος Κιλκίς οργάνωνε μια εθελοντική ομάδα που με την καθοδήγηση του Δασαρχείου θα βοηθούσε στην υλοποίηση των μέτρων προστασίας.
Αλλά ποιος νοιάζεται…