Η δεσποινίς Ορτανσία (Τασία) Τσαγκάρη ήταν γνωστή στους εκκλησιαστικούς κύκλους της κοινωνίας του Κιλκίς και όχι μόνον.
Πνευματικό παιδί του αείμνηστου Μητροπολίτη Κιλκίς Χαρίτωνα είχε επιλέξει να «χτίσει» μία σκάλα επικοινωνίαςμε το Θεό που την ανέβαινε συνεχώς και αδιαλείπτως χωρίς διακοπές.
Τη δεκαετία του ’60 όντας καθηγήτρια φιλολογίας, ο τότε Μητροπολίτης Κιλκίς Χαρίτων τής εμπιστεύθηκε την λειτουργία του οικοτροφείου θηλέων Κιλκίς που φιλοξενούσε μαθήτριες από διάφορα χωριά του νομού σχετικά με την σίτισή τους, την διαμονή τους αλλά κυρίως την διαπαιδαγώγησή τους. Άτομο υπεύθυνο και με πλήρη γνώση των καθηκόντων τα οποία τής ανατέθηκαν, πολλές φορές διακατέχονταν από αυστηρότητα που εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι ήταν απαραίτητη αφού η εφηβεία των κοριτσιών θα μπορούσε να οδηγήσει σε άσχημες καταστάσεις χωρίς τον απαιτούμενο έλεγχο και την σωστή καθοδήγηση που δεν ήταν άλλη από το δρόμο του Θεού.
Η συνδρομή της στις κατασκηνωτικές περιόδους στα Σούρμενα και στην Λεπτοκαρυά ήταν δεδομένη αφού η εμπειρία της στις ομάδες νέων ήταν μεγάλη τόσο ως καθηγήτρια αλλά και ως κατηχήτρια.
Οι γνώσεις της όσον αφορά στη μουσική, την βοήθησαν ώστε να δημιουργήσει χορωδίες μέσα από τα Κατηχητικά Σχολεία και μετέπειτα με κυρίες της πόλης του Κιλκίς οι οποίες κάθε βδομάδα συγκεντρώνονταν παλαιότερα στην αίθουσα τις Ελληνοχριστιανικής Αγωγής επί της 25ης Μαρτίου και αργότερα τις υποδέχονταν στο σπίτι της ερμηνεύοντας την Αγία Γραφή και μεταδίδοντας εμπειρίες της όσον αφορά την ορθόδοξη πίστη. Οι συγκεντρώσεις αυτές έκλειναν με ύμνους στον Πανάγαθο και στην Παναγία αφήνοντας γλυκιές αναμνήσεις σε όλες τις συμμετέχουσες.
Η χορωδία της δεσποινίδος Τσαγκάρη εδώ και αρκετά χρόνια δεν είχε περιοριστεί μόνο στην πόλη του Κιλκίς αλλά περιόδευε με το δεκαθέσιο πουλμανάκι της Μητρόπολης και σε εκκλησίες πολλών χωριών με οδηγούς τον κύριο Τάσο Ισαακίδη, τον κύριο Παύλο Καραμπίδη και αργότερα τον πατέρα Γεώργιο Μπεκιάρη. Κατά τις επισκέψεις αυτές στις διάφορες εκκλησίες από το Βαφειοχώρι μέχρι την Επτάλοφο και από τις Μουριές μέχρι το Καμπάνη αποδίδονταν μελωδικά οι Χαιρετισμοί, οι παρακλήσεις της Παναγίας αλλά και ολόκληρη η Θεία Λειτουργία. Φυσικά τα κάλαντα και οι ψαλμοί στο Νοσοκομείο και στο Γηροκομείο απάλυναν τον πόνο στους ασθενείς και χάριζαν χαμόγελα στους ηλικιωμένους. Τελευταία φορά που διηύθυνε την χορωδία η δ.Ορτανσία Τσαγκάρη ήταν την Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014 - Α’ Χαιρετισμοί στην εκκλησία του Αγίου Θεράποντα Κιλκίς.
Ο σεβασμός και η ευγνωμοσύνη της προς το πρόσωπο του πρώην Μητροπολίτη Κιλκίς Χαρίτωνα Συμεωνίδη τήν ώθησαν πριν από αρκετά χρόνια να συγγράψει βιβλίο όπου αναφέρεται στο έργο του τόσο ως Αρχιμανδρίτη όσο και ως Μητροπολίτη Κιλκίς κατά το οποίο ξεχώριζε η προσφορά του σε υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά εφόδια προς τον καθένα που είχε χρεία (κηρύγματα, χριστιανικές γιορτές, συσσίτια, ένδυση, φοίτηση, κτιριακές εγκαταστάσεις κ.α.).
Η πολυτέλεια και η επίδειξη ήταν άγνωστες λέξεις γι’ αυτήν. Αντίθετα, η απλότητα, η σεμνότητα και η ταπεινοφροσύνη την συνόδευαν πάντοτε με μια ιδιαίτερη αδυναμία στο τέλειο που ήταν πάντοτε το επιδιωκόμενο και που πολλές φορές μπορεί να ήταν και παρεξηγήσιμο. Ακόμη και η επιμονή της σε μερικά πράγματα πήγαζε από την επιθυμία της να γίνεται πάντοτε το πρέπον και το αρεστό προς τον Θεό. Το βλέμμα της και η ψυχή της ήταν στραμμένα στο θείο με αποτέλεσμα τα γήινα και τα κοσμικά να μην την απασχολούν.
Το φιλανθρωπικό της έργο γινόταν με διακριτικότητα και το ενδιαφέρον της κυρίως για τον άρρωστο αδελφό ήταν αμέριστο. Εδώ οφείλω να πω ότι στη μάχη μου με τον καρκίνο, τα τηλεφωνήματά της με στήριξαν και με ενδυνάμωσαν και είμαι σίγουρη ότι δεν ήμουν η μοναδική για την οποία ενδιαφερόταν αλλά νοιαζόταν για πολλούς συνανθρώπους της.
Η δίψα της για μάθηση την συνόδευε συνεχώς ώστε να μελετά και να γράφει μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες όπως μαρτυρά η βοηθός της κυρία Βιολέττα που είχε κοντά της τα τελευταία χρόνια λόγω κινητικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, τα οποία όμως προβλήματα δεν στάθηκαν εμπόδιο ώστε να συνεχίζει να επιτελεί το θεάρεστο έργο της.
Η έλλειψη πνευματικών ανθρώπων όπως της δεσποινίδος Ορτανσίας (Τασίας) Τσαγκάρη είναι μεγάλη ιδίως αυτή την εποχή που οι αξίες και τα ιδανικά είναι απαραίτητα στοιχεία στήριξης οικογενειών αλλά και ολόκληρων κοινωνιών. Είμαι σίγουρη όμως ότι την προσευχή που άφησε ατελείωτη με τις κυρίες στο σπίτι της την Τρίτη στις 11 Μαρτίου 2014, τήν συνεχίζει και εύχεται για όλους μας τα καλύτερα, πάντα όμως με προτεραιότητα την ψυχική μας άνοδο.
«Αρχηγέ της χορωδίας» όπως σε αποκαλούσε η θυγατέρα μου, σίγουρα η απουσία σου είναι έντονη και η λύπη μεγάλη ιδιαίτερα την περίοδο αυτή της Μεγάλης Σαρακοστής που οδεύουμε προς το Πάσχα και κυρίως την Μεγάλη Παρασκευή που δεν θα ακουστούν τα εγκώμια από τις φωνές της χορωδίας σου κάτω από το «ίσο» που έδινες για να συντονιστούν. Παρηγορούμαστε όμως γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το έργο σου το συνεχίζεις από ψηλά εκεί, στη θέση που με κόπους, υπομονή και επιμονή κατέκτησες.
Γεωργία Κολεσιώτου
