Ξεκίνησε να γράφει πριν από έναν χρόνο, ύστερα από ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή της και την οδήγησε να αναζητήσει έκφραση μέσα από τον λόγο και ήδη δημιούργησε το blog της το Εlena poetry. Με ευαισθησία και καθαρή σκέψη, καταγράφει συναισθήματα, εμπειρίες και εικόνες της καθημερινότητας, ενώ συνεχίζει να ακολουθεί το όνειρό της να γίνει γιατρός.

Η δημοσιογράφος Ιωάννα Παγλαρίδου συναντά την Έλενα για μια συζήτηση γύρω από την ποίηση, το blog της, την έμπνευσή της και τους ανθρώπους που την στηρίζουν. Μια συζήτηση που αποκαλύπτει πως η έμπνευση δεν γνωρίζει τόπο ή ηλικία, αρκεί να υπάρχει μια φωνή έτοιμη να εκφραστεί.

Πότε ξεκίνησες να γράφεις ποιήματα και τι σε ώθησε σε αυτό;

Ασχολούμαι με την ποίηση τον τελευταίο χρόνο· ξεκίνησα να γράφω τον Αύγουστο, ύστερα από ένα γεγονός που στιγμάτισε τη ζωή μου σε μεγάλο βαθμό, που ήταν η απώλεια του σκύλου μου. Ήταν η αφετηρία για να εκφράσω όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου μέσα από τον λόγο.

Ποιο είναι το πρώτο ποίημα που θυμάσαι ότι έγραψες;

Το πρώτο μου ποίημα ήταν το «Γιατί». Ήταν περισσότερο μια εκτόνωση, μια ανάγκη να ακουστεί η αδικία που ένιωσα και να αποτυπωθούν τα συναισθήματά μου.

Πότε κατάλαβες ότι η γραφή είναι κάτι παραπάνω από ένα χόμπι;

Το συνειδητοποίησα όταν το μόνο που χρειαζόμουν ήταν ένα χαρτί και ένα ήρεμο μέρος. Η γραφή έγινε ένας δικός μου κόσμος, στον οποίο υπήρχα μόνο εγώ και οι σκέψεις μου.

Τι σε εμπνέει περισσότερο στην καθημερινότητά σου;

Με εμπνέουν οι άνθρωποι γύρω μου, οι καταστάσεις, τα γεγονότα αλλά και οι χώροι που κινούμαι καθημερινά.

Υπάρχει κάποιος ποιητής ή ποιήτρια που σε έχει επηρεάσει;

Με έχουν επηρεάσει βαθιά ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι.

Πιστεύεις πως το να μεγαλώνεις σε επαρχία επηρεάζει την οπτική σου απέναντι στον κόσμο;

Προσωπικά, το ότι ζω στην επαρχία δεν επηρεάζει την οπτική μου. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να βλέπει τον κόσμο, έτσι κι εγώ με τη δική μου αντίληψη δεν περιορίζομαι από τον τόπο που βρίσκομαι.

Πώς συνδυάζεις το σχολείο με την ενασχόλησή σου με την ποίηση;

Το σχολείο αποτελεί μέρος της έμπνευσής μου,  από ανθρώπους μέχρι γεγονότα και ιστορία. Το ένα συμπληρώνει το άλλο, ειδικά όσον αφορά τη γλώσσα και τη φιλολογία.

Οι συμμαθητές και οι καθηγητές σου γνωρίζουν για το blog σου; Πώς αντιδρούν;

Και οι συμμαθητές μου και οι καθηγητές μου γνωρίζουν για το blog μου. Είναι περήφανοι και εντυπωσιασμένοι. Πάνω απ’ όλα, εγώ νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτούς τους ανθρώπους, που αποτελούν πρότυπο για εμάς και στηρίζουν τις προσπάθειες μας. Το 1ο Γυμνάσιο και η διευθύντριά μας, κ. Ιωάννα Γκιουλέκα, με τις ξεχωριστές ικανότητες και την αγάπη της για το σχολείο, έχουν συμβάλει πολύ στο ποια είμαι σήμερα.

Ποια είναι τα αγαπημένα σου μαθήματα και γιατί;

Η Βιολογία, η Φυσική και η Χημεία. Με ενδιαφέρουν πραγματικά, αλλά είναι και απαραίτητα για το επάγγελμα που θέλω να ακολουθήσω: να γίνω γιατρός.

 Πώς περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου; Έχεις άλλα χόμπι πέρα από τη γραφή;

Ασχολούμαι με την ποίηση, ακούω μουσική, κάνω βόλτες με την παρέα μου και έχω χόμπι όπως η γυμναστική και να βλέπω ταινίες

Τι σε έκανε να δημιουργήσεις το blog σου;

Ήθελα, όπως εγώ βρίσκω τρόπο να εκφράζομαι μέσα από τα κείμενά μου, να μπορέσουν και άλλοι άνθρωποι να ταυτιστούν μαζί τους. Γράφω ιστορίες που συνδυάζουν παρελθόν, παρόν και μέλλον με έναν ευχάριστο τρόπο, ώστε να αγγίζω μικρούς και μεγάλους και να μεταδίδω γνώση και συναίσθημα.

Πού φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;

Θέλω να έχω πετύχει τους στόχους που έχω θέσει: να έχω τελειώσει την Ιατρική, να ταξιδεύω και πάνω από όλα να έχω κάνει περήφανο τον εαυτό μου και τους ανθρώπους που με αγαπούν.

Θα ήθελες κάποια στιγμή να εκδόσεις μια ποιητική συλλογή;

Δεν είναι στα άμεσα σχέδιά μου, αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει το μέλλον.

Σκέφτεσαι να δοκιμάσεις και άλλα είδη γραφής (διήγημα, μυθιστόρημα κ.α.);

Ναι, έχω σκεφτεί να δοκιμάσω και το μυθιστόρημα. Παρ’ όλα αυτά, η ποίηση είναι κάτι που δεν αλλάζω.

Αν μπορούσες να συναντήσεις έναν καλλιτέχνη (όχι απαραίτητα ποιητή), ποιος θα ήταν και γιατί;

Τους τρεις δημιουργούς που ανέφερα: τον Ελύτη, τον Σαίξπηρ και τον Ντοστογιέφσκι, γιατί νιώθω πως ταυτίζομαι βαθιά με τα έργα τους.

Κλείνοντας τη συζήτησή μας, η Έλενα Ασιγκίδου επέλεξε να μοιραστεί ένα ποίημα. Ένα μικρό απόσπασμα από τον κόσμο που χτίζει καθημερινά μέσα από τις λέξεις της.

Λόγος ύπαρξης 

Μια καρδιά που χτυπά όπως όλες, μα αλλιώς… πιο ήσυχα, πιο βαθιά. Ένας κόσμος που δεν μοιάζει με των άλλων,μα είναι γεμάτος φως που λίγοι βλέπουν.

Ένα παιδί, ένας μικρός ήρωας. Κάθε μέρα μια μάχη, κάθε βλέμμα ένα βήμα, κάθε ήχος ένας άγνωστος δρόμος.Κι όμως, συνεχίζει.Με τη δύναμη της ψυχής, με τη γαλήνη που δεν χωρά σε λέξεις.

Αυτισμός… μια λέξη βαριά, μια λέξη που δεν περιγράφει την ομορφιά του. Για άλλους, σιωπή. Για εκείνον, ένας ολόκληρος ουρανός από χρώματα που δεν φαίνονται σε κανέναν άλλον.

Και κάπου εκεί — μια μητέρα. Με μάτια κουρασμένα, μα γεμάτα φως. Που ξαγρυπνά, που ελπίζει, που προσπαθεί να καταλάβει τη γλώσσα της σιωπής. Που μαθαίνει να αγαπά χωρίς όρια, να αγκαλιάζει χωρίς απάντηση, να συγχωρεί τον κόσμο που δεν καταλαβαίνει.

Άκου τη…δεν ζητά λύπηση, ζητά κατανόηση. Δεν ζητά θαύματα, ζητά ευκαιρίες. Για ένα παιδί που δεν διάλεξε τη διαφορά, μα την κουβαλά σαν στέμμα.

Κατηγορίες, φάρμακα, ερωτήσεις — όλα περνούν. Μα η αγάπη της μένει, ρίζα βαθιά, άσβεστη φλόγα μέσα στη νύχτα.

Ένα παιδί που ξεχωρίζει, που δεν μιλά μα λέει τα πάντα. Κι εκείνη, μια μητέρα, να στέκει όρθια, να μαθαίνει κάθε μέρα τι σημαίνει αληθινή αγάπη.

Γιατί αυτό το παιδί…

είναι η ψυχή της.

Είναι ο λόγος της ύπαρξής της.