Να του απευθύνω εκ μέρους της μικρής τοπικής κοινωνίας τον επικήδειο έπαινο.
Να αποδώσω τιμή σε ένα δημόσιο πρόσωπο, το οποίο είχε πάντα γνώμη, για ότι συνέβαινε γύρω του και την έλεγε με παρρησία.
Δανείζομαι λίγα από το βιογραφικό του:
Ο Στάθης Μακρίδης γεννήθηκε στο Κιλκίς, λίγο πριν μπούμε στην ταραγμένη δεκαετία του ’40 – ’50, γιος του δάσκαλου Ανδρέα και της δυναμικής Αγάπης και μεγάλωσε  κάτω από την επιρροή του μεγάλου αδερφού Νίκου, διακεκριμένου δημοσιογράφου της Αθήνας, μέσα σε   πολύ άσχημες και αντίξοες πολιτικο – κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές, υπηρέτησε την στρατιωτική θητεία ευόρκως ως ημιονηγός σε Λόχο Ορεινών Μεταφορών. Μπήκε στον ΟΤΕ το 1965 όπου μετά από κάποιες αρχικές ταλαιπωρίες, σταδιοδρόμησε με επιτυχία, φθάνοντας σε πολύ τιμητικές διευθυντικές θέσεις. Παντρεύτηκε την σεμνή και πιστή Χαρίκλεια, το γένος Παυλίδη και απέκτησαν δύο γιους, τον αναδεξιμιό μου Ανδρέα και τον Στέφανο.  Ασχολήθηκε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και παρακολούθησε με ενδιαφέρον τις πολιτικές και κομματικές εξελίξεις στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση. Χρημάτισε επί δεκαετία πρόεδρος των βιομηχανικών σφαγείων και αγωνίσθηκε για την αναβάθμιση αυτών.  Καθ’ όλο το διάστημα του ενεργού δημόσιου βίου του ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και ανθρωπιστική δράση, συμπαριστάμενος την τοπική εκκλησία, αδύναμες κοινωνικές ομάδες και μεμονωμένα άτομα.
Υπήρξε δραστήριο και έντονα πολιτικοποιημένο άτομο από νεαρή ηλικία…
Είχα την τύχη να μοιρασθώ μαζί του πολλές ώρες συζητήσεων. Εξέφραζε αυτά που πίστευε και εννοούσε αυτά που έλεγε! Την πολιτική του δραστηριότητα την εξέφραζε και την ασκούσε με ευπρέπεια και με συνέπεια, χωρίς αγκυλώσεις και φανατισμούς, με γνώμονα την προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και το καλώς νοούμενο κοινωνικό συμφέρον.
Γνώρισε ανθρώπους, που κατείχαν καίριες πολιτικές θέσεις και τους αξιοποίησε για το καλό του γενικού συνόλου και την λύση κοινωνικών προβλημάτων της πόλης. Ποτέ δεν αρνήθηκε τη συνδρομή του με ποικίλους τρόπους, στους φτωχούς και ανήμπορους ανθρώπους. Είχε ένα χάρισμα επικοινωνίας με τον κόσμο και μια άδολη καρδιά, που όμως τελικά του φέρθηκε ‘’μπαμπέσικα’’ και τον πρόδωσε…
Ως δημοσιολόγος ο Στάθης ήταν τα τελευταία χρόνια τακτικός αρθρογράφος τοπικών εφημερίδων. Υπερασπιζόταν πάντα με μαχητικότητα και επιχειρήματα τη γνώμη του και δε δίσταζε να γίνει δυσάρεστος, όταν έκρινε ότι έπρεπε να υπερασπισθεί τις θέσεις του!
Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του γραπτού κυρίως λόγου του, μέσα από τον οποίο διακρινόταν η οξύτατη και διεισδυτική ματιά του στα γεγονότα και τα πρόσωπα, ήταν ότι δεν άφηνε να περάσει τίποτε ασχολίαστο. Ο άριστος χειρισμός του προφορικού και κυρίως του γραπτού του λόγου, το ερωτικό παιχνίδι με τις λέξεις, τα νοήματα και τα υπονοούμενα, έδιναν μια απαράμιλλη γοητεία στο γράψιμο και την ομιλία του.
Και η παρέα μαζί του ήταν συναρπαστική. Ο Στάθης Μακρίδης είχε διάθεση για ζωή και συναναστροφή, ενώ δεν του έλειπε και το χιούμορ…
… Σε διαβάζουμε, σε διαβάζουμε, τον σταματούσαν στο δρόμο, ή στο καφενείο, οι αναγνώστες του…
… Εσείς να με διαβάζετε, δεν πειράζει, …άλλος να μη με ‘’διαβάσει’’ απαντούσε με μικρό χαμόγελο…
Αλλά το πεπρωμένο φυγείν…, ορίστε και τον ‘’άλλον’’…, που μας προέκυψε αναπάντεχα, νομοτελειακά!   
Αν για ορισμένους ήταν ‘’κόκκινο πανί’’, για τους περισσότερους ήταν ο αγωνιστής, ο μαχητικός, ο υπέρμαχος της ασυμβίβαστης ακτιβιστικής δράσης… Ψυχή βαθιά… και νους ανήσυχος…
Εξέφραζε αυτά που πίστευε και εννοούσε αυτά που έλεγε…
Αγαπητέ Στάθη,
Θα μας λείψει ο ορθολογισμός σου. Η δυνατότητά σου να σκέφτεσαι και να λειτουργείς με όρους κοινωνικούς, ρεαλιστικούς. Να εκφράζεις συνθετικά ιδέες διάσπαρτες και να αναλύεις τις συμπεριφορές των ανθρώπων!
Θα μας λείψεις, Στάθη, πολύ και θα λείψεις σε πολλούς…
Θα λείψεις πρώτα απ’ όλα στην οικογένειά σου, στην αγαπημένη σύντροφό σου Χαρίκλεια, στα παιδιά σου, Ανδρέα, Σίσσυ, Στέφανο, την αδερφή, τα ανίψια σου, στους φίλους σου. Θα λείψεις από τα δημόσια και κοινωνικά πράγματα του Κιλκίς. Θα λείψει ο αιχμηρός πολιτικός σου λόγος, ειδικά αυτόν τον καιρό!
Όμως, στιγμές σαν και αυτήν την σημερινή, είναι καλύτερο κανείς να λέει λιγότερα και να σιωπά για να αφήσει και τους άλλους να σκεφθούν και να προσευχηθούν για την ψυχή του μεταστάντα.
Πάνδημη η κοινωνία του Κιλκίς, Στάθη, από ότι βλέπω και είμαι σε θέση να γνωρίζω, σε αποχαιρετά, ευχόμενη ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου στα ουράνια σκηνώματα.
Καλό ταξίδι ακριβέ φίλε…
Κιλκίς Οκτωβρίου 26, 2016     
Αναστάσιος Αμανατίδης