- απομένουν ο αγροτοκτηνοτροφικός τομέας και οι υπηρεσίες για να προσφέρουν θέσεις εργασίας και εισόδημα κυρίως στους νέους .
Αλλά και στους τομείς αυτούς η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Οι μεν κτηνοτρόφοι συνθλίβονται από το αυξημένο κόστος παραγωγής και τις στάσιμες αν όχι πτωτικές τιμές διάθεσης των προϊόντων τους, με αποτέλεσμα να αποσύρονται συνεχώς από το επάγγελμα με ταυτόχρονη  μείωση της κτηνοτροφικής παραγωγής σε γάλα και κρέας.
Οι αγρότες κυριολεκτικά ζουν από τις επιδοτήσεις. Τα δημητριακά  που καλλιεργούνται σε περισσότερο από τα ¾ των εκτάσεων του νομού εξαρτώνται αποκλειστικά από τις ενισχύσεις και είναι δηλωτικό ότι η τιμή ενοικίασης ενός αγροτεμαχίου χωρίς δικαίωμα επιδότησης είναι μηδενική.
Οι δυναμικές καλλιέργειες έχουν αφανιστεί (καπνός, καλαμπόκι, βιομηχανική τομάτα κ.α.)  και απομένει μόνο το βαμβάκι που ακόμα αντέχει.
Τι απομένει; Ο τριτογενής τομέας, οι υπηρεσίες που παράγουν το μισό και πλέον ΑΕΠ στις   υπεραναπτυγμένες και τις υποανάπτυκτες οικονομίες.
Στο Κιλκίς της κρίσης όμως και οι υπηρεσίες βρίσκονται σε καθοδική πορεία, καθώς το μειωμένο εισόδημα των νοικοκυριών δεν επιτρέπει ανάληψη πρωτοβουλιών.
Ένα «δικό μας μαγαζί»  αποτελούσε πάντα στο Κιλκίς τη διέξοδο της επαγγελματικής αποκατάστασης. Αγορά κατακερματισμένη, με μικρές επενδύσεις κεφαλαίου δεχόταν ανέκαθεν την επίδραση της τεράστιας αγοράς της Θεσσαλονίκης. Προ της κρίσης σύμφωνα με μελέτες που έγιναν η αγορά της Θεσσαλονίκης απορροφούσε- και άρα στερούσε από την αντίστοιχη του Κιλκίς- το 1/3 του διαθέσιμου εισοδήματος των Κιλκισιωτών.  Φαίνεται τεράστια η απώλεια αλλά ήταν το καλύτερο μερίδιο που είχε ποτέ η αγορά του Κιλκίς: Τα 2/3 του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών της.
Ωστόσο και το μερίδιο αυτό τεμαχίστηκε μετά το 1990 όταν εμφανίστηκαν οι φτηνές αγορές της Βουλγαρίας και των Σκοπίων. Και κατά εποχές και είδη να κατευθύνεται προς αυτές ένα ποσοστό που προσέγγισε το 20% του εισοδήματος.
Επομένως την τελευταία 25ετία η αγορά  του Κιλκίς τροφοδοτείται  στην καλύτερη περίπτωση με το μισό διαθέσιμο εισόδημα των Κιλκισιωτών , γεγονός που ερμηνεύει την καχεξία της.
Και σαν να μην έφταναν οι δυο  «πληγές» διαρροής τζίρου, η κρίση της τελευταίας εξαετίας ήρθε να επικυρώσει και τυπικά το τέλος της αγοράς. Η εικόνα είναι απογοητευτική. Καταστήματα κλείνουν συνεχώς ακόμα και στις πλέον εμπορικές οδούς  και ο ρυθμός αναπλήρωσης με την ίδρυση νέων είναι χαμηλός. Οι νέες άδειες υπολείπονται των λουκέτων. Έσχατη καταφυγή ο τομέας της εστίασης και των καφε μπαρ που χωρίς να γνωρίζουν ημέρες δόξας δείχνουν να αντέχουν στην κρίση.
Ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα της προϊούσας αποσύνθεσης της τοπικής αγοράς έδωσε ο αντιδήμαρχος Πρόδρομος Πεντζερετζής  στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κιλκίς, στα μέσα Οκτωβρίου.
Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία του καθ’ ύλην αρμοδίου αντιδημάρχου κατά το 2015 εκδόθηκαν 47 άδειες καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος (εστίαση, καφετέριες κλ.π.). Ο αντίστοιχος αριθμός νέων αδειών κατά το 2016 μέχρι τον Σεπτέμβριο ήταν 44. Στα καταστήματα εμπορικού ενδιαφέροντος όπου απλά γίνεται γνωστοποίηση στο Δήμο Κιλκίς κατά το 2015 εκδόθηκαν 18 άδειες ενώ κατά το 2016 μόνο 11.
Και η τάση αυτή αφορά όλη την περίοδο της κρίσης όπου ισχύει το «κάθε πέρσυ και καλύτερα».
Αναμφίβολα μπορούν να αντιπαρατεθούν και πλήθος άλλων στοιχείων που επικυρώνουν τον κατήφορο της οικονομικής ζωής στην πόλη. Αλλά «ποίαν άλλη χρείαν μαρτύρων έχωμεν» όταν μια απλή βόλτα στην πόλη με τα λουκέτα σε κλειστά καταστήματα αποδεικνύει του λόγου το αληθές;