Η κ. Καρυστιανού, επικαλούμενη τα δικαιώματα του εμβρύου και το ηθικό ζήτημα της ζωής επιχειρεί να μετακυλήσει την ευθύνη της απόφασης στις συλλογικές ηθικές κρίσεις και στη δημόσια διαβούλευση. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται η εντύπωση ότι το δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση δεν είναι πλήρες, ενώ οι συνέπειες της απαγόρευσης της άμβλωσης (παράνομες, αλλά και επικίνδυνες για την σωματική ακεραιότητα και την ζωή των γυναικών αμβλώσεις, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς την επιθυμία της μητέρας τους)  παραμένουν στο περιθώριο της συζήτησης.

Η στάση αυτή υπογραμμίζει μια βασική αδυναμία: ένα πολιτικό κόμμα που λειτουργεί σαν “παρατηρητής ηθικών διλημμάτων”. 

Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Η κοινωνία χρειάζεται ξεκάθαρες θέσεις, όχι επικοινωνιακή ισορροπία. Ένα κόμμα που θέλει να παρουσιάζεται ως νέας γενιάς και χωρίς ταμπέλες πρέπει πρώτα να αναλάβει την ευθύνη των θέσεών του, να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των πολιτών και να μην μετακυλίει ηθικά διλήμματα στον “δημόσιο διάλογο” για να αποφύγει αντιδράσεις. Η ηγεσία οφείλει να αναλαμβάνει το βάρος των αποφάσεών της, να καθορίζει σαφή θέση και να μην μετακυλίει σταδιακά σε άλλους ή στην κοινωνία τις ευθύνες για κρίσιμα θέματα.

Η δημόσια διαβούλευση έχει νόημα σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που δεν επηρεάζουν άμεσα θεμελιώδη δικαιώματα. Στην περίπτωση της αυτοδιάθεσης του σώματος, η καθαρότητα και η σαφήνεια της θέσης είναι επιβεβλημένες.

Η ηθικοπλαστική προσέγγιση στο παρόν ζήτημα, όσο και αν επιχειρεί να παρουσιαστεί μετριοπαθής, υπερκομματική ή ευαίσθητη, στην πράξη αποκαλύπτει πολιτική ευθυνοφοβία και δείχνει ότι το κόμμα της θα έχει ακροδεξιά ατζέντα.. Χαιρετίζει την είσοδό του στον πολιτικό στίβο με ηθικοπλαστικές ανησυχίες, αντί να λάβει σαφείς θέσεις.

Όμως ένα κόμμα θα πρέπει να στέκεται στο ύψος των αποφάσεων που παίρνει – και όχι να μεταθέτει το βάρος στην κοινωνία. Στη δημοκρατία, όλων τα δικαιώματα είναι σεβαστά και των λίγων και των πολλών. Θεμελιώδη δικαιώματα, όπως η αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών που οι γυναίκες αγωνίστηκαν σκληρά για να κατακτήσουν δεν μπορούν να μπαίνουν στην καθημερινή της ατζέντα ως θέματα ηθικού διλήμματος. Δηλαδή από όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, κρίνει αυτό ως σημαντικότερο και με αυτό ξεκινάει;