Η Θράκη, η οποία παρά την μεγάλη προσφορά της στους αγώνες των Πανελλήνων κατά την Εθνική παλιγγενεσία, παρέμεινε υπόδουλη επί ένα περίπου αιώνα μετά την ανεξαρτησία του ελληνικού κράτους, διεξήγαγε σκληρούς και αιματηρούς αγώνες για να διατηρήσει την ελληνικότητά της και να ενωθεί ελεύθερη πια με την Μητέρα Ελλάδα.

Τη χιονισμένη βδομάδα του Φλεβάρη, για δικούς μου λόγους, δεν διάβασα ΕΙΔΗΣΕΙΣ και ΠΡΩΙΝΗ. Όταν όμως πήρα όλες τις εφημερίδες της εβδομάδας από το γραφείο μου,  πληροφορήθηκα ότι το ρεπορτάζ μου για τα άρρωστα σκυλιά στον περίγυρο του καρφούρ- Μαρινόπουος σχολιάστηκε από τους υπευθύνους του Δήμου Κιλκίς, του Φιλοζωϊκού ΣυλλόγουΚιλκίς και της Διεύθυνσης των δύο παραπάνω εφημερίδων.

Ένοπλη δράση των Θρακών οπλαρχηγών
Η ένοπλη δράση των σκλαβωμένων θρακών εναντίον των Τούρκων συνεχίστηκε και μετά το 1929, μετά δηλαδή  την ανεξαρτησία της Νότιας Ελλάδας και την δημιουργία του πρώτου ελεύθερου Ελληνικού Κράτους, επί ένα περίπου αιώνα, μέχρι το 1920, έτος απελευθέρωσης της Θράκης.
Οι Θρακικές ένοπλες ομάδες με τη δράση τους περιόριζαν τις αυθαιρεσίες και τις βαρβαρότητες των Τούρκων στις υπόδουλες ακόμη περιοχές του Ελληνισμού.
Θα αναφέρουμε ορισμένους μόνο από τους Οπλαρχηγούς των Θρακικών ένοπλων Ομάδων που έδρασαν κατά των Τούρκων κατακτητών από το 1829 μέχρι το 1920.

«Η πιο θανατηφόρα μορφή βίας είναι η φτώχεια». Μαχάτμα Γκάντι

Από τα μέσα της 10ετίας του 1990, στις ανακοινώσεις του Κόμματός μας, στα προσωπικά μας σχόλια στις εφημερίδες, στις προεκλογικές μας ομιλίες ως υποψηφίων, μιλούσαμε για ένα νέο στρώμα «νεόπτωχων»

Ο καλός μου φίλος και εξαιρετικός συνάδελφος Γιάννης Καραγιαννίδης ανήρτησε στην ιστοσελίδα του «Kilkis24” και το τελευταίο άρθρο μου με τίτλο «Και η σκουριά ρυπαίνει…»  Το άρθρο  αναρτήθηκε και στη δική μας ιστοσελίδα. Και όπως ήταν φυσικό- και ευκταίο από εμένα- υπήρξαν αντιδράσεις .

Κατά την έναρξη της επανάστασης στο Μωριά οι τούρκοι με αρχηγό τον Σουλτάνο Μαχμούτ Β κήρυξαν! ιερό πόλεμο κατά των Ελλήνων και η Θράκη μια και βρισκόταν στο κατώφλι της Κωνσταντινούπολης πρώτη πλήρωσε και πάλι με αποκεφαλισμούς και απαγχονισμούς. συλλήψεις, φωτιές, αρπαγές.

Όσοι πρωτοστατούν ή και ανέχονται την «ποινικοποίηση»  της διαφορετικής άποψης στο όνομα δήθεν οικολογικών ευαισθησιών,  ας γνωρίζουν ότι η Οικολογία είναι πολλή σοβαρή υπόθεση για να  εξαντλείται και να ευτελίζεται σε ασκήσεις  οπαδικού ηλεκτρονικού χουλιγκανισμού.

Μοίρα καλή (;) τόφερε να σπουδάσω στο Γεωλογικό Τμήμα του ΑΠΘ, έχοντας για καθηγητές ή… μέντορες στο ΙΓΜΕ, όσους σήμερα «συγκρούονται» για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να δημιουργηθούν λατομεία χρυσού στα Κρούσια.

Παρακολουθώ έκπληκτος  το τελευταίο δίμηνο τη οργανωμένη αντίδραση πολιτών και νεότευκτων οργανώσεων του νομού κατά της προοπτικής μεταλλευτικής δράσης στο Πάικο και στο ανατολικό τμήμα του νομού, με αφορμή το διεθνή διαγωνισμό που προκήρυξε το ΥΠΕΚΑ. Είναι να θαυμάζει κανείς τα περιβαλλοντικά αντανακλαστικά που εκδηλώθηκαν και στις δυο περιοχές του νομού για την πιθανολογούμενη καταστροφική επίπτωση της ενδεχόμενης μεταλλευτικής δράσης, ενώ ιδιαίτερα στο ανατολικό τμήμα  η καταστροφολογία περιέλαβε και την απειλή θανάτου από την χρήση του κυανίου στη παραγωγική διαδικασία του χρυσού.

«Η συμπεριφορά των Ελλήνων ψηφοφόρων, είτε ψηφίζουν για συνδικαλιστικά όργανα, είτε για την αυτοδιοίκηση, είτε για την Βουλή, θυμίζει τον Κινέζο έμπορο που ήταν εθισμένος στον τζόγο και δεν μπορούσε να απαλλαγεί απ’ το πάθος αυτό. Στην αρχή, ένα Χειμώνα στο Πεκίνο,  έπαιξε τα λεφτά του και τα έχασε. Μετά έπαιξε ότι εμπόρευμα είχε και το έχασε κι’ αυτό. Στο τέλος έπαιξε τα ρούχα του και τα έχασε κι’ αυτά. Βγήκε, έτσι γυμνός στο δρόμο, και πέθανε απ’ το κρύο…»