Οι Αρβανίτες της Βορειοανατολικής Θράκης προέρχονται από δύο κύριες μεταναστεύσεις αλβανόφωνων ορθόδοξων πληθυσμών από την περιοχή του Βιθκουκίου της Βορείου Ηπείρου.

Το μαντήλι, που στην αρχαία Ελλάδα το λέγανε σουβάριον ή σωδάριον, στην Δωρική γλώσσα, παίζει μεγάλο ρόλο στην ζωή των ανθρώπων και στα διάφορα έθιμα της κάθε χώρας.
Ιδιαίτερα στα έθιμα τής Θράκης, και γενικότερα στην λαϊκή πίστη των Θρακιωτών, το μαντήλι αποτελεί ένα σταθερό λαογραφικό στοιχείο.

Η συλλογική υποκρισία που κατατρύχει την πολιτική μας ζωή δεν θα μπορούσε να καταδειχθεί εναργέστερα από τη συγκαιρινή συγχορδία για την ανάγκη καταπολέμησης της φοροδιαφυγής από κόμματα και μ.μ.ε. που δείχνουν σαν να ανακαλύπτουν τώρα την Αμερική.

Η Ιστορία δεν είναι μαθηματικά. Και δεν κινείται πάντα από τη βούληση μηχανισμών και αδήριτων νόμων.   Κάποτε τα ατυχή συμβάντα καθορίζουν τις εξελίξεις.  Το «ατυχές συμβάν» στον κόλπο του Ναυαρίνου -   ο Κόδριγκτον πέρασε από ανάκριση επειδή παρέβη την εντολή που είχε απλά να εμποδίσει τους Τούρκους να καταστρέψουν ολοκληρωτικά τους επαναστάτες - επιτάχυνε τις διαδικασίες ανεξαρτητοποίησης  όπως τις καθόρισαν Άγγλοι, Γάλλοι και Ρώσοι.

Μετά και τις νέες εξελίξεις στην Τοπική Διοίκηση, όπως την ονομάσαμε από την αρχή εμείς, μετά την εφαρμογή του «Καλλικράτη» όταν έγιναν οι νομοθετικές επεμβάσεις που αλλοίωσαν τον όποιον φιλολαϊκό χαρακτήρα είχε διατηρήσει, η πάλαι ποτέ Τοπική Αυτοδιοίκηση που συνδέθηκε με αγώνες ενάντια στην κεντρική εξουσία για τα δικαιώματα των δημοτών, έχουμε να κάνουμε παρατηρήσεις και πολιτικές επισημάνσεις.

ΜΑΜΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ
Το πανό που βλέπετε στην παραπανω φωτό είναι υψωμένο σε κεντρικό δρόμο της πόλεως Μπλαγκόεφγκραντ της Βουλγαρίας. Και οι Βούλγαροι, όπως και οι Έλληνες, γιορτάζουν τα εκατό (100) χρόνια ανεξαρτησίας τους από Τούρκους (πρώτος Βαλκανικός πόλεμος 1912).
Στο πανό λοιπόν γράφει:
«ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Παλιά Τζουμαγιά, Μακεδονία του Πιρίν, Μαμά Βουλγαρία».
    Σας θυμίζει τίποτε;

Η Κυριακή τω Βαγιώ. Μεγάλη γιορτή που οι Θρακιώτες τη λένε και Βαγίτσα. Ο Κ. Χουρμουζιάδης μας λέει, ότι οι νιόγαμπροι στο Τσακήλι (το Πετροχώρι της επαρχίας Μετρών (Τσατάλτζας) που οι περισσότεροι κάτοικοί του ήρθαν στο Παλαίφυτο Γιαννιτσών, τόχουν έθιμο να πηγαίνουν στο «ρουμάνι» για να κόβουν βάγια που τα δίνουν στον παπά κι εκείνος τα «μοιράζ’’ στον κόσμο. «για δαύτο ο παπάς κοίταζ’ να δώκει στις νιόνυφες το πιο καλό κλωνί βάγια που έτυχε. Σαν είναι με λουλούδια ή μπουμπούκια, τότε πιστεύει πως οι όρνιθες θα βγάλουν πολλά πουλιά και η χρονιά θα’ ναι μπερεκετλίδικη. Μα σαν λάχει τα βάγια να’ χουν μόνο φύλλα, τότε η χρονιά θα πάει ξεραΐλα».

Με αφορμή στις εκθέσεις που έγιναν στο Παρίσι και στο Λονδίνο, όπου παρουσιάστηκε ένα μοναδικό σύνολο από εκατό περίπου μεγάλα αντικείμενα από χρυσό και ασήμι αμύθητης αξίας που ανακαλύφθηκε στη Βουλγαρία και αποδεικνύει τον σημαντικό πολιτισμό της Θράκης, τον οποίο βέβαια αξιοποιούν οι Βούλγαροι αφού μέρος από τις περιοχές όπου ζούσαν τα αρχαία Θρακικά φύλλα, ανήκουν σήμερα εδαφικά στη χώρα τους.  
Κάθε χρόνο οι αρχαιολογικές έρευνες που πραγματοποιούνται στη Βουλγαρία, φέρνουν στην επιφάνεια καινούργια στοιχεία για τους αρχαίους Θράκες.

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ψηφίστηκε στις 7 Φεβρουαρίου του 1992 (από την Ελληνική Βουλή ψηφίστηκε τον Ιούλη του 1992). Μεταξύ άλλων προέβλεπε και θέσπισε τις περιβόητες «4 ελευθερίες» που είναι:
1)Η Ελευθερία μετακίνησης των Αγαθών (δίχως δασμούς μεταξύ κρατών-μελών)
2)Η Ελευθερία μετακίνησης του Κεφαλαίου (από χώρα σε χώρα και μάλιστα με επιδότηση με σκοπό τη μέγιστη κερδοφορία)
3)Η Ελευθερία των Υπηρεσιών (να διεθνοποιούνται)
4)Η Ελευθερία μετακίνησης των Προσώπων (να πωλούν την εργασία τους όπου-όπου και μάλιστα όσο-όσο).

Αι Δημήτρης: Η πρώτη μεγάλη γιορτή της χειμερινής περιόδου και σταθμός για τις αγροτικές ασχολίες. Πρώτα – πρώτα αρχίζει η σπορά των σιτηρών για τον λόγο αυτό τον αποκαλούν Σπαρτό, Παχνιστή γιατί αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες πάχνες και Χρυσάνθεμο γιατί ανθίζουν τα χρυσάνθεμα και όλα τα λουλούδια που αποκαλούνται «δημητριάτικα». Σε πολλά μέρη της Θράκης κάνουν το έθιμο της Τζαμάλας με τον πανάρχαιο συμβολισμό, όπως γράψαμε αναλυτικά σε προηγούμενο αφιέρωμα.