Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Δάσκαλος-συγγραφέας, πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Εκπαιδευτικών Σουηδίας και μέλος του Σύριζα-ΠΣ  Κιλκίς.

Παιδεία δεν είναι μόνον τα πτυχία μας. Είναι και η αισθητική μας. Είναι ο  τρόπος που  μιλούμε και υπάρχουμε. Είναι η νοοτροπία και η βιοτροπία μας. Τα όρια της ελευθερίας μας. Ο σεβασμός στη μάνα φύση. Παιδεία είναι η καθολική μας ολοκλήρωση.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Εισαγωγικό σημείωμα
Πριν από μερικές μέρες πέθανε μια δεκατετράχρονη παχύσαρκη κοπέλα, κόρη ιερέα από την Επανομή σε επέμβαση για την τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου στο στομάχι της. Ο ιερέας-πατέρας κατήγγειλε τον γιατρό για ιατρικό λάθος και ανέφερε ότι η κόρη του δεχόταν μπούλινγκ στο σχολείο από τους συμμαθητές της λόγω της παχυσαρκίας της.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Εκπαιδευτικός - συγγραφέας, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Κιλκίς.                 

Κάθε εποχή έχει την ηθική και τη λογική της. Η πορεία ενός έθνους είναι ανάλογη με τη φιλοσοφία που υιοθετεί. Η σχεδόν μονοφωνική ενημέρωση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ διαμορφώνει και την ανάλογη νοοτροπία. Η φιλοπατρία χωρίς τη θυσία είναι έννοια μισή. Λειψή και η δημοκρατία χωρίς τη δικαιοσύνη. Η αγάπη, η θυσία, η ελευθερία έχουν αξία, όταν έχεις κάπου να τα χαρίσεις. «Ζωή σου είναι ό,τι έδωσες» λέει ο Σεφέρης.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, εκπαιδευτικός-συγγραφέας, μέλος ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

Ένας πολιτικός κρίνεται από την ιδεολογία, τη νοοτροπία και κυρίως από τη βιοτροπία του. Από τον τρόπο δηλαδή που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά του.  Κανείς λαός και κανείς πολιτικός δεν δικαιούται να σιωπά για ζητήματα που άπτονται του συμφέροντος της πατρίδας.

Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Ο σύγχρονος Έλληνας έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ζει χωρίς κινδύνους. Κατοικεί μέσα σε γερά σπίτια που τον προστατεύουν από σεισμούς και από καιρικά φαινόμενα, έχει πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας που προσθέτουν χρόνια στην ζωή του, έχει ασφάλεια στις μετακινήσεις, έχει κάποια σύνταξη για τα γεράματα, δεν έχει εμπειρίες απωλειών από πόλεμο και δεν είχε μέχρι και πέρυσι καμία εμπειρία απωλειών από επιδημίες.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Πόσες φορές δεν είπαμε στη ζωή μας: ‘’Το μυαλουδάκι του παιδιού ρουφάει τα πάντα σαν το σφουγγάρι’’.
Πράγματι, το μυαλό των παιδιών, φρέσκο και καθαρό από τις έννοιες των μεγάλων, μαθαίνει γρήγορα και δέχεται και αφομοιώνει ό,τι του προσφέρεται. Η παιδική ηλικία που αποτελεί την άνοιξη της ζωής, είναι το ωραιότερο κομμάτι κάθε ανθρώπινης ύπαρξης με αποτέλεσμα, οτιδήποτε καταγράφεται στο ανθρώπινο μυαλό στη διάρκεια της ηλικίας αυτής να είναι θεμελιωμένο σε πολύ ισχυρές βάσεις.

Του Κώστα Τερζενίδη.

Την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος γιορτάζαμε το Σάββατο και όπως όλοι γνωρίζουμε η αγάπη μας για το περιβάλλον περισσεύει σ’ αυτόν τον τόπο.
Το πρωί του Σαββάτου ο δήμος Κιλκίς οργάνωσε εθελοντικό καθαρισμό στο Λόφο Αγίου Γεωργίου. Κι όπως όλοι γνωρίζουμε το Λόφο τον έχουμε όλοι στην καρδιά μας. Γι’ αυτό και συγκεντρώθηκαν 15 άτομα κι αν αφαιρέσουμε τους αιρετούς, οι εθελοντές ήταν πέντε.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

…Και ο κόσμος; Είπαμε στην αρχή. Μπορεί να μην είναι όπως τον περίμενες. Να περίμενες να μην συμβιβάζεται σε κάποια πράγματα. Να μην παρακαλάει για τα αυτονόητα. Να μην βολεύεται με ημίμετρα και κουκουλώματα. Να διεκδικεί αυτά που δικαιούται…

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αρχαία ελληνική σκέψη δεν ήταν δογματική. Κοτζάμ Δημόκριτος και έλεγε «Δοκεί μοι». Κοτζάμ Αριστοτέλης κι έλεγε «ενδέχεται» ή «άλλως έχει». Αλλά και η δημοκρατία των Αθηνών στις αποφάσεις που έπαιρνε έλεγε: «έδοξε τη βουλή και τω δήμω». Δόγμα δεν υπήρχε τότε . Αυτό ήρθε με τις θρησκείες. Το ίδιο και η κομματική «γραμμή», που περιορίζεται σε μία άποψη. Η εξέλιξη της σκέψης δεν γίνεται πάνω σε ράγες. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν διάφορες φιλοσοφικές σχολές που συμπλήρωναν η μία την άλλη, κι αυτό ήταν ο πνευματικός πλούτος της. 

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Με ρώτησε πρόσφατα Κιλκισιώτης φίλος:
- Ζεις πάνω από σαράντα χρόνια στην πόλη μας. Αν φύγεις κάποτε από τον τόπο μας τι θα θυμάσαι;
- Αν κάποτε φύγω, θα πάρω στη σκέψη μου το δικό μου Κιλκίς, το αγαπημένο.
- Και ποιο είναι το δικό σου Κιλκίς;