Γράφει ο Γρηγόρης Κυριακού. Γραμματέας Ν.Ε. Κιλκίς της ΔΗΜ.ΑΡ. Μέλος Περιφερειακού Συντονιστικού Οργάνου Κ. Μακεδονίας της ΔΗ.ΣΥ.

Το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών οφείλει να προβληματίσει και να θέσει σε συναγερμό όλη τη δημοκρατική Ευρώπη. Όχι γιατί η Άνγκελα Μέρκελ παρέμεινε στην εξουσία ή οι σοσιαλδημοκράτες του Μάρτιν Σουλτς γνώρισαν την ήττα αλλά γιατί μετά από εβδομήντα δύο χρόνια ένα ακραίο κόμμα βρίσκεται εντός του γερμανικού κοινοβουλίου με τον διόλου ευκαταφρόνητο αριθμό των 90 και πλέον βουλευτών. Γεγονός που ξυπνά μνήμες και προκαλεί ανατριχίλα.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη. 

…Σε διαβάζω, …σε διαβάζω και συμφωνώ  με όσα γράφεις και όπως τα γράφεις  για την συμπεριφορά μερικών στρατιωτών  που προφασίζονταν ασθένεια, τουλάχιστον όταν υπηρετούσα εγώ… έσπευσε να μου πει ο Νικόλαος Μ. βγαίνοντας από το μαγαζί του, όταν με είδε να περνώ απ’ έξω στην οδό Θεσσαλονίκης.  Για τον καημένο τον στρατιώτη, που τον πέρασες για ‘λουφαδόρο’…, λέω.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Δεν είναι ο ναζισμός που απειλεί την Ευρώπη, αν και κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει την κρίση που περνά ο Διαφωτισμός στην ήπειρο που τον γέννησε. Δεν είναι οι κακοί Γερμανοί που γεννούν το AfD και το αυγό του φιδιού, αν και κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει την τάση που έχει το γερμανικό έθνος για ολοκληρωτικές λύσεις.
Την Ευρώπη την απειλεί η πολιτική του "δεν πληρώνω", την οποία έχει επιβάλει η οικονομική ελίτ της.

Γράφει ο Γιώργος Φραγγίδης, πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ ν. Κιλκίς, μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ. 

Σε μερικές εβδομάδες οι προοδευτικοί πολίτες της χώρας θα κληθούν να πάρουν θέση στο πιο σημαντικό πολιτικό γεγονός των τελευταίων ετών για το χώρο του κέντρου. Θα κληθούν να εκλέξουν τον ηγέτη του νέου φορέα της δημοκρατικής παράταξης.
Είναι φανερό στις καθημερινές συζητήσεις ότι η διαδικασία  έχει κινητοποιήσει δυνάμεις που είχαν αποστασιοποιηθεί από το χώρο του κέντρου και από το χώρο της πολιτικής και την παρακολουθούν με ενδιαφέρον όσοι αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι για την ισορροπία του πολιτικού συστήματος και για τη χώρα η δημιουργία μιας  ισχυρής, προοδευτικής, δημοκρατικής παράταξης με φιλοευρωπαϊκό στίγμα.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Κατεβαίνοντας κανείς με το αμάξι του απ' τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, περνά μέσα από τις τέσσερις διαφορετικές “εθνικές οδούς” με τα πολυάριθμα διόδια. Χρησιμοποιούμε τον όρο καταχρηστικά. Στην πραγματικότητα, η έννοια της εθνικής οδού είναι μια απλή παράσταση από το παρελθόν, όταν κατασκευαστής της ήταν το Δημόσιο. Σήμερα οι δρόμοι αυτοί ανήκουν σε ανώνυμες εταιρείες. Το κράτος πού βρίσκεται;

Γράφει ο Ιωσηφίδης Μάκης. Εκπαιδευτικός. 

Ο Μητσάρας, γεροδεμένος τριαντάρης, μένει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης σε ένα διαμερισματάκι (ο Θεός να το κάνει...). Ένα μικρό δωμάτιο, μια κουζινίτσα και μια στενή τουαλέτα όλοι του οι χώροι. Υπόγειο, ανήλιαγο, μέσα στην υγρασία, με σαρακοφαγωμένα κουφώματα αποτελεί βασίλειο για τις κατσαρίδες που σουλατσάρουν παντού. Τι να κάνεις όμως; Πού να βρεις φθηνό διαμέρισμα στο κέντρο;

Του Αναστάσιου
Αμανατίδη. 

Πριν από λίγες ημέρες πέθανε πλήρης ημερών στη Θεσσαλονίκη και τάφηκε στο Μελισσουργείο, ο γείτονάς μας στο χωριό Γιώργος Τσαγκαλίδης, συνταξιούχος της Σουηδίας από χρόνια. Ήταν θείος,  από πατέρα, του Φώτη (αναμμένα κάρβουνα) και της Μαρίας, γυναίκας του γνωστού Γιάννη του ‘’κοντού’’. Ο μακαρίτης, αν και δεν είχε ιδιαίτερη μόρφωση λόγω χρόνων, είχε την αδυναμία να ερευνά και να μελετά σε βάθος, (διέθετε πλούσια βιβλιοθήκη), την ιστορία της Κατοχής και του Εμφύλιου γενικά, και τα γεγονότα του τόπου μας ειδικά, για τα οποία όπως έλεγε, πολλά παραμένουν αδιευκρίνιστα και προκαλούν ερωτηματικά. Διασταύρωνε πληροφορίες σε κάθε γνωριμία του. Όσες φορές με επισκεπτότανε στο ιατρείο, δεν δίσταζε να ανοίξει συζήτηση, με τους ‘’γεράκους’’, που ανέμεναν τη σειρά τους στον προθάλαμο για εξέταση. Ο θάνατός του μου έφερε στο νου περιστατικό, που αξίζει να αναφερθεί στη συνέχεια των προσωπικών ενθυμημάτων μου.

Του Δημήτρη Ιωαννίδη.

Στις δημοκρατικές κοινωνίες οι άνθρωποι εργάζονται, αφ’ενός, για την προώθηση των δημοκρατικών θεσμών, και αφ’ετέρου, αποβλέπουν στη βελτίωση και των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά, και της ποιότητας ζωής των πολιτών τους. Στην προσπάθεια αυτή οι άνθρωποι, και κυρίως, οι πολιτικοί κάνουν λάθη και παραλείψεις και πολλές φορές ξεφεύγουν τελείως από τους στόχους τους ή ακόμη και με καταστροφικές συνέπειες και  επιπτώσεις στους συμπολίτες τους. 

Του Νίκου Σιάνα.

Στην πρόσφατη έκθεση φωτογραφίας στη Γουμένισσα υπήρχαν και αρκετές φωτογραφίες με Γάλλους στρατιώτες οι οποίοι βρέθηκαν την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Μακεδονία και κατ’ επέκταση και στα μέρη μας. Αυτές οι φωτογραφίες με τα γαλλικά στρατεύματα στη Γουμένισσα μου έδωσαν το ερέθισμα για το παρόν άρθρο μου.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Ήταν στα 2011, όταν ο τότε υφυπουργός Περιβάλλοντος του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Μανιάτης, προέβαινε στη Βουλή σε δύο γενναίες ανακοινώσεις: Πρώτον, ότι ο Μεταλλευτικός Κώδικας που ίσχυε από το 1973 στην Ελλάδα, δεν υποχρέωνε τις εταιρείες εξόρυξης να αποδίδουν στο κράτος μέρος του πολύτιμου προϊόντος, παρά μονάχα να πληρώνουν τους φόρους τους. Δεύτερον, ο υφυπουργός ανακοίνωνε την εκπόνηση “εθνικής στρατηγικής για την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας”, παραδεχόμενος εμμέσως πως τέτοια στρατηγική δεν υπήρχε.