Γράφει

ο Αναστάσιος

Γιοβανούδης

Μέρος 2 από 3

Ο ναός εσωτερικά είναι τυπική τρίκλιτη Βασιλική, με μεγαλύτερο και υπερυψωμένο το μεσαίο κλίτος. Κάτω από το γυναικωνίτη είναι ο νάρθηκας. Τα κλίτη  χωρίζονται με δυο σειρές από εννέα ξύλινους κίονες καστανιάς, στους οποίους στηρίζεται και η κεραμοσκεπή. Οι κίονες  είναι σκεπασμένοι με ασβεστοκονίαμα, κατάλληλα χρωματισμένοι. Τρεις άλλοι κοντοί κίονες στηρίζουν με τέσσερις από του προηγούμενους το γυναικωνίτη.
Το δάπεδο κατασκευασμένο από λευκές λιασμένες ομοιόμορφες μαρμαρόπετρες, αντικαταστάθηκε το περισσότερο, για λόγους στατικούς, με νέο. Οι παλιές πλάκες που ήταν σε καλή κατάσταση χρησιμοποιήθηκαν και πάλι, ώστε και σήμερα να είναι ορατή η ποιότητα και ο αρχικός τρόπος επίστρωσής τους.

Γράφει
ο Τάσος Ναούμης
παιδίατρος
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.. 

Στις δυτικές κοινωνίες η γυναίκα προσπαθεί να σταθεί ισότιμα  δίπλα στον άνδρα, διεκδικώντας την εφαρμογή   δικαιωμάτων  που είναι ούτως ή άλλως κατοχυρωμένα στα δυτικά  συντάγματα και  την  σύγχρονη νομοθεσία. Όμως στις υπόλοιπες χώρες  του κόσμου η κατάσταση της γυναίκας είναι απογοητευτική.  Δεν τις αναγνωρίζουν τα πλέον στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και οι άνδρες τις μεταχειρίζονται  σαν να πρόκειται για αντικείμενα ή σκουπίδια.

Του Ανδρέα

Μακρίδη. 

Στο πρώτο πλάνο βλέπουμε έναν ψαρά, ο οποίος λέει πως θέλει να συνεχίσει να ψαρεύει όπως είχε μάθει απ' τον πατέρα και τον παππού του, “χωρίς κανονισμούς και περιορισμούς”. Στο δεύτερο πλάνο, εμφανίζεται μία συνταξιούχος, η οποία, “επειδή παίρνει πολύ μικρή σύνταξη, δεν θέλει ένα νόμισμα που να μειώνει την αγοραστική της δύναμη”. Μετά μια κοπελίτσα, λέει πως δεν θέλει να φοβάται όταν κυκλοφορεί στους δρόμους. Πρόκειται για την προεκλογική καμπάνια της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, που βρίσκει απρόσμενα υποστηρικτές σε όλη την Ευρώπη.

Του Χαράλαμπου
Παπαδόπουλου. 

Στις 3.3.2017 συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από τον ηρωικό θάνατο της μεγαλύτερης μορφής που ανέδειξε ο αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο μας.
Σαν τέτοια μέρα ο Γρηγόρης Αυξεντίου με την ηρωική του θυσία πέρασε στο πάνθεο των αθανάτων.

Γράφει ο
Σάββας Ηλιάδης
Δάσκαλος. 

Δυο λέξεις, γραμμένες στην αρχαία ελληνική, που καταρχάς, από μόνες τους, φαίνονται ακατανόητες.  Αυτές οι λέξεις όμως βοήθησαν, ώστε να ακολουθήσει ένας έφηβος στη ζωή του το δρόμο της φιλοπονίας και της εργατικότητας. Του έδωσαν την πρώτη ισχυρή ώθηση, για να διδαχθεί στη συνέχεια πως ο ιερός κόπος είναι πάντα ευλογημένος. Πως δεν μπορεί κανένας, όσο επιδέξιος κι αν είναι, να «αρπάξει τα γεννήματα του κόπου αυτού». Πως, όσο κι αν ενεργεί το πονηρό και το άδικο σ` αυτόν τον κόσμο, το δίκιο θα βγαίνει πάντα νικητής. Και δεν μετανόησε, που εργάστηκε έτσι σ` όλη του τη ζωή.
Ιδού η προσωπική ιστορία, την οποία μου διηγήθηκε ο φίλος μου Φιλάρετος:

Γράφει

ο Αναστάσιος

Γιοβανούδης

Μέρος 1 από 3

Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Κιλκίς, που δεσπόζει στην κορυφή του ομώνυμου λόφου, είναι το σπουδαιότερο μεταβυζαντινό θρησκευτικό μνημείο της Επαρχίας Κιλκίς.

Του Δημήτρη
Ιωαννίδη. 

Έλειπα πολύν καιρό στο εξωτερικό και μου φαίνονται όλα παράξενα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, παρ’όλο, που τα παρακολουθούσα και από εκεί έστω και από μακριά.

Της Κωνσταντίνας

Γεράκη. 

Είπα σήμερα να γράψω κι εγώ για την ημέρα της γυναίκας, έτσι επετειακά, καθώς σήμερα, γιορτάζουν παγκοσμίως.Δεν θα αναφερθώ στα τετριμμένα στους αγώνες που δώσαμε για ισότητα κτλ, αυτά είναι γνωστά, αυτό που δεν γνωρίζουν οι άντρες είναι πως το να είσαι γένους θηλυκού είναι ναι αγώνας για να αποδείξεις τα αυτονόητα, είναι μερικές φορές επίπονο καθώς οι ρόλοι που καλούμαστε να παίξουμε είναι πολύπλευροι και πολύπλοκοι… αλλά τελικά το να είσαι γυναίκα είνα απόλαυση!

Του Ανδρέα

Μακρίδη. 

Την εβδομάδα που μας πέρασε, δύο ειδήσεις που αφορούν το αυτοκίνητο ξεχώρισαν. Η πρώτη αφορά το φονικό δυστύχημα με τη μαινόμενη Πόρσε, που βύθισε στο πένθος τρεις οικογένειες. Η δεύτερη αφορά την ανακοίνωση της Νορβηγίας πως τα οχήματα μηδενικών καυσαερίων κατέχουν ήδη το 37% της αγοράς της, και πως είναι ρεαλιστική η πλήρης κατάργηση των οχημάτων καύσης βενζίνης έως το έτος 2025. Τι σχέση να 'χουν άραγε οι δύο ειδήσεις; Και πώς να αφορούνε την ελλαδική μας καθημερινότητα;

Του Ανδρέα

Μακρίδη. 

Απ' τη Δευτέρα που μας πέρασε, μια ζαλισμένη και σαστισμένη κοινωνία, προσπαθεί μάταια να αποκρυπτογραφήσει τα αποτελέσματα ενός ακόμη θλιβερού Eurogroup, κρεμασμένη απ' τις τηλεοπτικές οθόνες της. Το φαινόμενο είναι ίσως εντονότερο από κάθε άλλη φορά, ακριβώς διότι τα συμπεράσματα είναι ασαφή, οι πρωταγωνιστές σιωπηροί – και όσο πιο δυσδιάκριτη είναι μια απειλή, τόσο πιο έντονη γίνεται.