Του Ανδρέα Μακρίδη.

Ο μεγαλύτερος μπελάς για οποιονδήποτε θέλει να συγκροτήσει έναν νέο πολιτικό φορέα σήμερα, είναι η εύρεση πολιτικών προτάσεων που να μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Οι προτάσεις θα πρέπει να έχουν μεταρρυθμιστική πνοή, ένα ύφος “ρήξης με το παλιό”, αλλά όχι και τόσο μεγάλης ρήξης που να φοβίσει τους ψηφοφόρους. Θα πρέπει να διαφοροποιούν το κόμμα αυτό απ' τα διπλανά του – και ειδικά για πολιτικούς που έχουν δοκιμαστεί κατά το παρελθόν, θα πρέπει να πιστοποιούν πως μεταρρυθμιστές αυτοί, αξίζουν της προσοχής της κοινωνίας που τους καταδίκασε.

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη. 

Δεν σου αρέσει τίποτα από το σήμερα, φτιάξε το αύριο όπως σ΄αρέσει.
...
Δεν μπορείς να ανεχτείς τον εαυτό σου; άλλαξέ τον.
 
Μην αρκείσαι στα λίγα όταν είσαι φτιαγμένος για τα πολλά.
Μην συντονίζεσαι με την καθημερινότητα, όταν μπορείς να ζήσεις στιγμές, έστω και ελάχιστες απόλυτης ικανοποίησης της ύπαρξής σου, μην βάζεις όρια στις επιθυμίες σου.

Του Δημήτρη (Μήτου) Ιωαννίδη.

Στον πρώτο τίτλο «η τρομοκρατία της αξιολόγησης δεν θα περάσει»  είχαν ταχτεί υπέρ (άλλωστε δική τους έμπνευση ήταν) οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπ/κών ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, αλλά,  και σε κάθε μορφή αξιολόγησης τον Ιούνιο του 2014, απαξιώνοντας μ αυτόν τον τρόπο όλους τους έντιμους εκπαιδευτικούς, η πλειοψηφία των οποίων διαφωνούσε με τη στάση αυτή των συνδικαλιστικών Οργάνων. Είχα καυτηριάσει αυτή την αρνητική στάση των συνδικάτων που απαξίωναν τους εκπ/κούς, με δημοσίευμα των ΕΙΔΗΣΕΩΝ της 16ης Ιουλίου, τονίζοντας, πως η ελληνική κοινωνία ανέκαθεν, κατέτασσε τους δασκάλους και τους καθηγητές στην πρώτη γραμμή εκτίμησης όλων των δημοσίων υπαλλήλων , οι οποίοι πλήν όλων των άλλων, ήταν μαζί με την ελληνική κοινωνία,  μπροστάρηδες σ όλους τους απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες από την περίοδο της τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα.

Γράφει ο Νίκος Σιάνας.

Χωρίς αμφιβολία η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει πολλά και δυσεπίλυτα εθνικά προβλήματα και καθημερινά γίνεται πολύ κουβέντα γι’ αυτά. Όμως για το πιο σοβαρό το πιο μεγάλο, το πιο σημαντικό και το πιο κρίσιμο πρόβλημα που κινδυνεύει να εξαφανίσει το γένος των Ελλήνων δεν ακούγεται λέξη. Το Δημογραφικό και η υπογεννητικότητα για την πολιτεία και τους πολιτικούς ταγούς είναι πρόβλημα ανύπαρκτο.  Αδιαφορούν εγκληματικά και ας γνωρίζουν επισήμως και λεπτομερώς όλες τις πτυχές του προβλήματος που αναλύεται στο ομόφωνο πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, το οποίο υπεβλήθη στο προεδρείο της Βουλής των Ελλήνων τον Φεβρουάριο του 1993

Γράφει ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος.

Τα σύνορα της καρδιάς του, ο κ. Ερντογάν τα ορίζει ως τα μέσα του Αιγαίου Πελάγους, εγκλωβίζοντας μέσα αρκετά Ελληνικά νησιά. Δεν αναρωτήθηκε όμως που φθάνουν τα δικά μας σύνορα της καρδιάς χωρίς να πάσχουμε από μεγαλοκαρδία.
Οι Τούρκοι δεν είχαν ποτέ σχέση με θάλασσα και νησιά, απόδειξη ότι δεν έχουν να μας υποδείξουν νησιά και ναυμαχίες.

Του Ανδρέα

Μακρίδη.

Η έκφραση είναι πολύ οικεία σε όλους μας: “Δεν θα βρεθεί κάποιος να τους κάτσει στο σκαμνί;”. Έχει παράπονο και πίκρα αυτό το ερώτημα, πάντα επίκαιρο για όσους “πεινούνε και διψούνε για Δικαιοσύνη”. Στην πράξη ωστόσο, η εκπλήρωση του λαϊκού ετούτου πόθου, αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη απ' ό,τι εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, υπήρξε ένα ακόμη παράδειγμα.

Γράφει η Θεοδώρα Θεοδωρίδου.

Στιγμές γέλιου, προκαλούμενου όμως από καυστικό, αιχμηρό, βιτριολικό χιούμορ και έντονου κοινωνικού προβληματισμού χάρισε και θα συνεχίσει να χαρίζει για ένα ακόμα Σαββατοκύριακο (25 και 26.3.2017) στο κοινό του Κιλκίς η θεατρική ομάδα της «ΤΕΧΝΗΣ», παρουσιάζοντας  το θεατρικό έργο του Στανισλάβ Στρατίεβ  «το σακάκι που βελάζει».  

Γράφει ο
Γιώργος Φραγγίδης
Πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ ν. Κιλκίς
Μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ.

Αδιέξοδα. Είναι η μόνη λέξη που ταιριάζει για να χαρακτηρίσει τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αδιέξοδα στην οικονομία, αδιέξοδα στην κοινωνία, αδιέξοδα στη διαπραγμάτευση.
Τα στοιχεία που βγαίνουν κάθε εβδομάδα στη δημοσιότητα αποτυπώνουν τη ζοφερή πραγματικότητα.
Ύφεση στην οικονομία: 1,1% για το κλείσιμο του 2016.

Του Δημήτρη
Ιωαννίδη.

Παρακολουθώ εδώ και μερικά χρόνια, πως κάθε φορά που οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν εκλογές, εμείς «φταρνιζόμαστε» από το ψύχος που μας  κυριεύει, με το φόβο και την αγωνία του αποτελέσματος των εκλογών των χωρών αυτών. Ενθυμούμαι, τις προηγούμενες γερμανικές εκλογές. Τι απειλές από τους εταίρους μας και ιδιαίτερα τον κ.Σόιμπλε για Grexit και τι αγωνία από τους Σαμαρά-Βενιζέλο και τον άτυχο Παπαδήμο (τον οποίον  παρεμπιπτόντως αν άφηνε ο Σαμαράς θα ήταν διαφορετική η τύχη της χώρας μας). Δυστυχώς για τον ελληνικό λαό.

Του Ανδρέα Μακρίδη. 

Η Ελλάδα σαν χώρα έχει πολλές ιδιομορφίες. Μία απ' αυτές είναι ότι το κράτος της, επιτρέπει τη διαφήμιση της παρανομίας την οποία υποτίθεται πως διώκει. Κάτι τέτοιο φυσικά, λειτουργεί και ως ντεκόρ: Ο πολίτης αποθαρρύνεται από το να καταγγείλει την παρανομία, είτε αγνοώντας τις υπηρεσίες όπου θα πρέπει να απευθυνθεί, είτε θεωρώντας πως οι προσπάθειές του είναι ήδη καταδικασμένες. Κάτι τέτοιο ωστόσο είναι λάθος, έστω και εν μέρει, όπως αποδεικνύει η λειτουργία του Συνηγόρου του Καταναλωτή.