Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Για άλλη μια φορά αυτή την εβδομάδα επιβεβαιώθηκα, πόσο θεραπευτική και λυτρωτική είναι η έκφραση των συναισθημάτων, σε μικρούς και μεγάλους. Αυτή τη φορά μία μικρή φίλη επτά ετών, με συμπτώματα τριχοτιλλομανίας απο την ηλικία των 4 ετών(όταν κάποιος επανειλλημένα τραβά τις τρίχες απο τα μαλλιά του, τις βλεφαρίδες του ή άλλα τριχωτά σημεία του σώματος). Ένα παιδί που απο τότε που άρχισε να έχει επίγνωση του εαυτού του, οι γονείς, το θυμούνται να βάζει το χέρι στο στόμα και να του αφήνει σημάδια, αντί να εκφράσει την απόλυτα φυσιολογική ζήλια που θα ήταν αναμενόμενη, με τον ερχομό του νέου μέλους στην οικογένεια. Ένα παιδί για το οποίο η μητέρα του μονο θετικά είχε να μου αναφέρει, όσον αφορά τον χαρακτήρα του, την κοινωνικότητα του και τις επιδόσεις του.

Γράφει η Ελισάβετ Μελετιάδου, Ψυχολόγος ΑΠΘ - Ψυχοθεραπεύτρια.

ΠΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΟΥ;
«Το ότι έφτασαν οι μέρες των εορτών».

Της Χριστίνας Χαραλαμπίδου, δικηγόρου.

“Ορθολογισμός είναι μία κατεύθυνση της φιλοσοφίας που αποδέχεται ως γνώμονα και αφετηρία της γνώσης τη λογική σκέψη”.
Η γνώση μεταλαμπαδεύεται; Διδάσκεται; Εξαρτάται ή μήπως είναι εντελώς ανεξάρτητη από κάθε βιωματική εμπειρία;

Είναι πολύ συχνή η σύγχυση στον μη έχοντα νομικές γνώσεις μεταξύ του εμπορικού σήματος και των υπολοίπων δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας όπως είναι το διακριτικό γνώρισμα/τίτλος, τα πνευματικά δικαιώματα και το βιομηχανικό σχέδιο. Ας δούμε όμως αρχικά τι είναι το εμπορικό σήμα και στη συνέχεια θα σας παρουσιάσουμε και τους λοιπούς όρους.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.  

Το όνομά μου είναι πρόσφυγας. Είμαι ένα παιδί ξεριζωμένο από τη γη που γεννήθηκα.   Ένα μικρό παιδί που πριν από το χάδι γνώρισα το δάκρυ. Και πριν από το γέλιο  γεύτηκα το φόβο. Είμαι ένα παιδί δίχως όνομα και δίχως γονείς, βγαλμένο από τα κύματα του Αιγαίου. Μοναδική μου σωτηρία η φυγή από τη χώρα μου.
Είμαι ένα ξυπόλυτο  παιδί στου φυγεμού το δρόμο, μ’ ένα μπόγο με λίγα ρούχα μέσα και με πολλά όνειρα θρύψαλα. Ένα πληγωμένο παιδί του πολέμου, δαρμένο από το αγιάζει και τη βροχή, και διπλωμένο από τον πόνο, που κάνω τις ρίζες μου μαχαίρια και να τις μπήγω στη γη για να κρατηθώ στη ζωή.

Του Δημήτρη Ιωαννίδη, Δασκάλου / τ. Σχολικού Συμβούλου.

Περάααστε κόσμε, περάστε κόσμε! Αυτές τις μέρες μου έρχεται συνέχεια στο νου το παραπάνω λαϊκό άσμα, που, στο τέλος της 10ετίας του 50, όταν σπουδαστής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης μαζί με άλλα « χωριατόπαιδα» περιπλανιόμασταν στην «παραβαρδάρια» περιοχή και περιεργαζόμασταν τους κράχτες των υπαίθριων καταστημάτων «περάαααστε κόσμε» «περάααστε κόσμε». Τότε βέβαια για μας τους «χωριάτες», φαίνονταν πολύ περίεργα αυτά τα πράγματα και πολλές φορές μας έσερναν με το ζόρι στους πάγκους και τις στοές αυτών των υπαίθριων αγορών.

Γράφει ο Γιώργος Φλωρίδης, δικηγόρος, πρώην υπουργός.

Ήταν αναμενόμενο ότι ο Ερντογάν, αφού έκλεισε το μέτωπο προς ανατολάς με την αποτροπή δημιουργίας Κουρδικού κράτους, θα κινούνταν προς δυσμάς, δηλαδή επιθετικά προς την Ελλάδα. Και το ευθύ ερώτημα στα χείλη όλων:      

Υπάρχει κάποια εξωτερική δύναμη, κάποιος άλλος παράγων που θα μπορούσε να σταματήσει τον Ερντογάν στην πορεία του προς την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Καστελόριζο και την Κρήτη, με την εμπράγματη αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; Οι εκτιμήσεις των περισσοτέρων συγκλίνουν στο ότι δεν υπάρχει.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, Δάσκαλος.

Πλησιάζουν πάλι οι άγιες μέρες των Χριστουγέννων. Γέμισαν ήδη οι πλατείες με φάτνες, προβατάκια, βοσκούς και μάγους. Στο κάδρο κυριαρχούν τα πανύψηλα χριστουγεννιάτικα δένδρα, στολισμένα με χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν. Δεν λείπουν και οι εναέριες φωτεινές γιρλάντες στους μεγάλους δρόμους την ίδια ώρα που αντηχούν χριστουγεννιάτικες μελωδίες από τα μεγάφωνα που έστησαν οι Δήμοι. Όμορφα όλα αυτά, δεν λέω, αλλά μόνο για τον μαγικό κόσμο των παιδιών που η άδολη ψυχούλα τους έχει ανάγκη από όλον αυτόν τον πολύχρωμο διάκοσμο και καλά κάνουμε και τον διατηρούμε.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος, Δημητράκου 21 Α Κιλκίς, τηλ. 2341028087, facebook: Βικυ Καλφοπούλου.

Σκεπτόμενη το βιωματικό αυτής της εβδομάδας, που είναι “οι ενοχές μας”, αναρωτιόμουν πότε οι ενοχές είναι χρήσιμες και πότε αποτελούν εμπόδιο στην προσωπική μας εξέλιξη.

Οι ενοχές που κουβαλάμε, είναι απόκτημα της παιδικής μας ηλικίας, καθώς οι δικοί μας άνθρωποι προσπαθούσαν να μας διδάξουν το σωστό, το επιθυμητό, το επιτρεπτό σύμφωνα με τα δικά τους πιστεύω και της ευρύτερης κοινωνίας, ώστε μεγαλώνοντας να υιοθετήσουμε σωστές και αποδεκτές συμπεριφορές.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Το  ζητούμενο της  πολιτικής για τους πολλούς και τους αδικημένους της ζωής είναι, αν μπορούν να ενωθούν και να πορευτούν μαζί ως λαός και ως κόμμα στη βάση ενός κοινού προγράμματος. Άλλωστε, πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η τέχνη του μετασχηματισμού της κοινωνίας σε προοδευτική κατεύθυνση.
Όσο άριστες κι αν είναι κάποιες ιδέες, αν  δεν εφαρμοστούν ποτέ, αλλαγή στη πολιτική ζωή του τόπου δεν φέρνουν. Διότι πολιτική δεν είναι η έκθεση ιδεών, αλλά η έμπρακτη διαμόρφωση  πολιτικών προς όφελος του λαού και της χώρας.
Η άποψη μερικών ότι  σκοπός του Σύριζα δεν πρέπει να είναι το να  γίνει κυβέρνηση, αλλά το  να μείνει  ένα ιδεολογικά καθαρό κόμμα, δεν με βρίσκει σύμφωνο, καθώς αγνοεί το γεγονός ότι την κοινωνία την αλλάζει η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία, με τα  μέτρα που ψηφίζει.  Ένα  κομματικό πρόγραμμα που δεν εφαρμόζεται ποτέ είναι άχρηστο, όπως άχρηστος είναι και ο Παράδεισος για αυτόν  που δεν θα τον ζήσει.
Ο Τζορτς Χόρτον, πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη, βλέποντας τη Μικρασιατική είπε ότι ο Έλληνας προτιμά η πατρίδα του να καταστραφεί, αρκεί το κόμμα του να βρεθεί μερικές ημέρες  στην κυβέρνηση.  Υπάρχουν όμως κάποιοι βουλευτές που, αντίθετα με την παραπάνω άποψη,  προτιμούν τη δική τους εκλογή, από το να γίνει το κόμμα τους κυβέρνηση, και να μείνουν οι ίδιοι έξω από τη βουλή. Είναι αυτοί που  δεν νοιάζονται για το κόμμα, αλλά για τη θέση τους μέσα στο κόμμα.
Σε άλλες εποχές στη βουλή έμπαινε ο πνευματικός ανθός της χώρας: Διανοητές,  επιστήμονες, συνδικαλιστές, άνθρωποι που ξεχώριζαν στα κοινά με παιδεία και ήθος. Τώρα μπαίνουν πολλοί που δεν έχουν καν τα αναγκαία εφόδια. Που, ναι μεν είναι αναγνωρίσιμοι, αλλά δεν έχουν γνώση. Που ναι μεν φαίνονται δραστήριοι, αλλά στο στίβο της αληθινής ζωής παρουσία δεν έχουν. Σήμερα  μπορείς  να γίνεις βουλευτής, και της Αριστεράς ακόμη, κι ας μην  γνωρίζεις  την Ιστορία του Πολυτεχνείου!
Άλλοτε οι πολιτικοί, και ιδίως οι αριστεροί, ήταν βγαλμένοι από της πάλης και της μάχης το καμίνι.  Ήταν οι αγωνιστές και οι διαμορφωτές των ιδεών και των ιδανικών. Τώρα άλλαξαν οι καιροί.  Αυτοί που διαμορφώνουν απόψεις δεν είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, αλλά οι προπαγανδιστές και οι δοτοί  δημοσιογράφοι.
Ένας ηγέτης πρέπει να μπορεί  να εμπνέει και να συνεγείρει με τις ιδέες του την κοινωνία. Εκατό επικοινωνιολόγοι κι άλλοι τόσοι image makers δεν μπορούν να κάνουν κάποιον ηγέτη, αν δεν έχει το χάρισμα ο ίδιος. Με φυσιογνωμιστές και με περίεργους αλχημιστές πολιτικό προφίλ δεν χτίζεται.
Τα διδακτορικά, τα μεταπτυχιακά έχουν στην πολιτική αξία, όταν ωφελείται από αυτά η κοινωνία. Το αλέτρι για να δώσει καρπό «φαγώνεται» το ίδιο. Ο ήλιος για να στείλει  φως «καίγεται» κι αυτός. Η κοινωνία μπορεί να ζήσει και δίχως την  ψευτιά και την απατεωνιά.  Δίχως όμως δουλειά είναι αδιανόητο να επιζήσει.
Η επιστροφή του Σύριζα στην κυβέρνηση φαίνεται ότι αρχίζει να απασχολεί όλο και πιο πολύ την προοδευτική κοινωνία, γεγονός που το είδαμε πρόσφατα στην  αίθουσα  συγκεντρώσεων του Εργατικού Κέντρου της πόλης μας, όπου έδωσαν το παρόν ενεργοί πολίτες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, οι οποίοι πιστεύουν ότι ο Σύριζα αποτελεί την πολιτική δύναμη που μπορεί να χειριστεί επιτυχώς τα δύσκολα θέματα.
Το μήνυμα της συγκέντρωσης ήταν θετικό κι ενθαρρυντικό. Η διεύρυνση του Σύριζα στη βάση ενός κοινού προοδευτικού προγράμματος αποτελεί τα εχέγγυα για την αντιμετώπιση της σκληρής πραγματικότητας μπροστά στην οποία βρίσκεται ο λαός και η χώρα.
Μέχρι όμως που να γίνει αυτό εφικτό, μέχρι που να  εξελιχθεί μια τέτοια  συγκέντρωση σ'  έναν ενιαίο πολιτικό φορέα, με κοινή φωνή, κοινά οράματα και προγράμματα, απαιτείται δουλειά πολύ.  Απαιτείται να ατσαλωθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των νέων και των παλιών  μελών του κόμματος. Άλλωστε, το πιο σημαντικό θεμέλιο στις σχέσεις των ανθρώπων είναι η εμπιστοσύνη. Χωρίς  αυτήν τίποτα δεν μπορείς να χτίσεις. 
Η αριστεία στην οποία πολλάκις αναφέρθηκε η δεξιά κυβέρνηση της χώρας στην πράξη αποδείχθηκε φούμαρα.  Πέραν τούτου, πολιτική δεν είναι τα πτυχία, αλλά η εμπειρία και η γνώση. Τα πτυχία από μόνα τους δεν παρέχουν παιδεία. Όσο μικρότερο είναι το «είναι» του ανθρώπου, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το «θεαθήναι» του. Οι τίτλοι δεν κάνουν τον άνθρωπο, αλλά τα χρηστά ήθη.
 Αυτό που λείπει σήμερα από το Σύριζα είναι ένα τηλεοπτικό  «κανάλι»  για να ακούγεται η φωνή του απέναντι σ' ένα μιντιακό σύστημα, που έχει τεράστια επικοινωνιακή υπεροπλία. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας, με εξαίρεση την περίοδο της χούντας, δεν υπήρχαν στη διάθεση μιας κυβέρνησης όλα σχεδόν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως συμβαίνει τώρα με τη ΝΔ. «Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση», είπε ο Ουμπέρτο Έκο και είχε απόλυτο δίκιο. Μην το ξεχνούμε.