Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Η παραμονή Χριστουγέννων είναι μια νύχτα ξεχωριστή. Σε κάθε Ανατολικορωμυλιώτικο σπίτι τα κούτσουρα στο τζάκι καίνε περίσσια και η φωτιά θεριεύει. Όλη η οικογένεια μαζεμένη παιδιά και εγγόνια.
Η αφέντρα του σπιτιού θα τους χαρίσει απόψε ό,τι πιο γλυκό κατέχει. Από νωρίς στη κουζίνα ετοιμάζει τα καλούδια. Σε λίγο ο μικρός σοφράς (τραπέζι χαμηλό και ξύλινο) θα γεμίσει με λιτά μα τόσο γευστικά εδέσματα. Τα έχει φτιάξει με μεράκι και γούστο προς τιμήν της μέρας και της αφοσίωσής της στην οικογένεια.

Γράφει ο Θεοφύλακτος Παγλαρίδης.

Ανησυχητικές διαστάσεις προσλαμβάνει η εκτροπή του δημόσιου διαλόγου από τα ουσιώδη στα δευτερεύοντα έως ασήμαντα. Θέματα και αιτήματα δεκαετιών υποβιβάζονται με ευκολία και ελαφρά τη καρδία σε λεπτομέρειες και αντ' αυτών αναδύονται τα διαδικαστικά.
Αφορμή μόνο λαμβάνουμε από όσα διαδραματίζονται με το Δικαστικό Μέγαρο. Η ουσία είναι πως μετά από τρία-τέσσερα χρόνια αδράνειας διαφάνηκε η προοπτική να αποκτήσει η πόλη ένα σύγχρονο Δικαστικό Μέγαρο. Και αντί να επικεντρωθούμε στο μείζον, εκτραπήκαμε στα ανούσια.
Ζήτημα πρώτον: Χρειαζόμαστε Δικαστικό Μέγαρο; Ασφαλώς.

Γράφει ο Τάσος Γιοβανούδης.

Τα νυχτέρια ήταν συνηθισμένος θεσμός τα χειμωνιάτικα βράδια στα Σιναπλιώτικα σπίτια του Πολυκάστρου και της Μεσσούνης.
Οι συμμετέχουσες και οι επισκέπτες ,συνήθως, έπρεπε να είναι καλεσμένοι. Έτσι οι φιλενάδες, έκαναν την ομάδα τους και συνεννοημένες μεταξύ τους, προσκαλούσαν αυτούς που εκείνες ήθελαν για τη βραδινή παρέα.
Τον ξάδελφο, που είχε φίλο κάποιον που τον έβαλαν στο μάτι για σοβαρή σχέση, μάνα και κόρη, τον γείτονα που θα έφερνε και τον αστυνόμο, τον κουμπάρο που τον καλόβλεπε κάποια, αλλά αυτός θα συνοδευόταν και από το νεαρό δάσκαλο, τον δόκιμο αξιωματικό των ΤΕΑ ή κάποιο άλλο σοβαρό και αξιόλογο πρόσωπο, προπαντός κατάλληλο για γαμπρό.

Γράφει ο Κώστας Πινέλης.

Έστησαν τον ανδριάντα του «Κατσαπλιά»* Σπάρτης και Ούλωφ Πάλμε γωνία! Άκου να δεις! Αντί να στήσουν ανδριάντα σε κάποιον απ’ αυτούς που πολέμησαν σκληρά τους Γερμανούς, «απελευθέρωσαν» τη Θεσσαλονίκη και όταν ήρθαν να « απελευθερώσουν» και το Κιλκίς και να διώξουν τους Γερμανούς πέραν των συνόρων μας, τους εμπόδισαν οι Ελασίτες αναρχοκομουνιστές που βοήθησαν έτσι τους Γερμανούς να φύγουν ανενόχλητοι!

Από την Κωνσταντίνα Γεράκη.

Αν μη τι άλλο, η μοναξιά έχει απασχολήσει έστω και για μια μικρή περίοδο της ζωής του, κάθε άνθρωπο. Το αίσθημα αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως πρέπει να μιλήσεις σε κάποιον, πρέπει να διοχετεύσεις τα συναισθήματα, τους προβληματισμούς σου, να καταθέσεις τις ανασφάλειές σου όποιες κι αν είναι αυτές. Γιατί όταν η μοναξιά δεν είναι αποτέλεσμα επιλογής, γίνεται αβάσταχτη.

Γράφει ο Σώτος Χρυσάφης.

Είμαι από τους λίγους εναπομείναντες Κιλκισιώτες της πρώτης γενιάς Κιλκισιωτών, που ενώ λείπω από την πόλη μας, εδώ και πολλά χρόνια, δεν έχω παύσει να ενδιαφέρομαι γι’ αυτήν, και να προσπαθώ, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, να ενεργώ για το καλό της.
Πολλές φορές έχω αγανακτήσει με την εικόνα που παρουσιάζει η πόλη μας και αυτό το κατέθεσα με κείμενά μου σε εφημερίδες της πόλης μας και ενήργησα, θετικά νομίζω, ως πρόεδρος των Κιλκισιωτών Θεσσαλονίκης. Τολμώ μια τελευταία, κατά πάσα πιθανότητα, παρέμβαση, 85χρονος ων.
Όταν βρέθηκα πριν από λίγες μέρες στην αγαπημένη μου γενέτειρα απογοητεύτηκα και αγανάκτησα.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμου.

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα με την Τουρκία και τα περί "επιστροφής στο δίκαιο του ισχυρού", που όλο και περισσότεροι δημοσιογράφοι και αναλυτές αναφέρουν καθημερινά, θέλω να αναπτύξω κάποιους χρήσιμους νομίζω προβληματισμούς.
 
Πίσω από την άποψη ότι επιστρέψαμε στο "δίκαιο του ισχυρού", κρύβεται η αντίληψη ότι - υποτίθεται - το δίκαιο του ισχυρού καθόριζε τις διεθνείς σχέσεις σε παλιότερες εποχές και όχι πια τόσο στη δική μας. Ότι, τέλος πάντων, τις τελευταίες δεκαετίες είχαν επικρατήσει νοοτροπίες πιο "συνεργατικές" μεταξύ των κρατών, αντιλήψεις που λάμβαναν πιο πολύ υπόψη τους το διεθνές δίκαιο. Ότι δηλαδή το "δίκαιο του ισχυρού" ανήκει στο μακρινό παρελθόν.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

Ο Μιχάλης, καθηγητής μαθηματικός, καμαρώνει τον μονάκριβο γιο του τον Κωστάκη. Είναι πια πέντε χρονών και ο Μιχάλης με τη σύζυγό του Ειρήνη, καθηγήτρια κι αυτή φιλόλογος, κάνουν όνειρα για το μέλλον του.

Ο Μιχάλης τις Κυριακές παίρνει τον Κωστάκη στο γήπεδο. Παίζει η ομαδάρα του ο ΠΑΟΚ και ο Κωστάκης με το ασπρόμαυρο κασκόλ φανατίζεται. Στα σπορ ο Κωστάκης αγαπούσε το μπάσκετ αλλά ο μπαμπάς αμείλικτος. ‘’Θα σε γράψω στο ποδόσφαιρο, στα τσικό του ΠΑΟΚ. Εσύ θα γίνεις ο αυριανός Κούδας’’. Φυσικά αποτυχία πλήρης. Στα δώδεκά του χρόνια τα παράτησε ο Κωστάκης.

Γράφει η Σοφία Ψαρρά, Μέλος ΣΥΡΙΖΑ ΟΜ Παιονίας.

Λένε επιγραμματικά πως κάνουμε επιλεκτική και αμήχανη αντιπολίτευση, δεν μας ταιριάζει πλέον ο όρος  αριστερά, θέλουμε τον αφανισμό του χώρου τους ενώ ψευδώς ζητούμε συνεργασία μαζί τους κτλ.

Γνωρίζουμε όλοι, βέβαια, πως η ιστορία δεν είναι στάσιμη. Οι συσχετισμοί των δυνάμεων, οι κινήσεις και οι τακτικές όλων των κομμάτων κρίνονται και γι’ αυτό αλλάζουν κατά καιρούς. Είναι απόλυτα λογικό να εξελίσσονται οι καταστάσεις είτε ανεβαίνει ένα κόμμα, είτε το αντίθετο. Γιατί όπως και να σε κρίνουν οι πολίτες οφείλεις να αναγνώσεις τη δυναμική που σου έδωσαν, το γιατί συστρατεύτηκαν μαζί σου, ποια λάθη ή σωστά έκανες με λίγα λόγια.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Δεν υπάρχει λαός που στην ιστορική διαδρομή του να μη γνώρισε εναλλάξ το φωτεινό και το σκοτεινό πρόσωπο της Σελήνης… Δεν υπάρχει λαός που να μην πέρασε την παλίρροια των διαδοχικών εξάρσεων και καταστροφών ή αυτοκαταστροφών. Αλλά, σ’ εμάς, αυτό το «φαινόμενο» είναι τόσο συχνό, τόσο «μοιραίο», συχνά ακαριαίο, που έχει φτάσει ν’ αποτελεί την άλλη, διόλου κρυφή, όψη του εθνοσήμου μας…