Γράφει ο Στέφανος Παραστατίδης, Γραμματέας Οργανωτικού Κινήματος Αλλαγής.

Αν μπορούσα να περιγράψω σε μία φράση τι συμβαίνει στον κόσμο από την έλευση του ιού, εξαιρώντας το ιατρικό και επιδημιολογικό σκέλος, θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή συντελείται ένας βίαιος τεχνολογικός μετασχηματισμός.

Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης, δάσκαλος.

Τώρα, που εδώ και πολλές μέρες κλειστήκαμε όλοι στα σπίτια μας, αρχίσαμε να αναπολούμε τις προηγούμενες ώρες της καθημερινότητάς μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Μάνου: ΧΡΟΝΟΙ ΔΙΣΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΜΗΝΕΣ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΙ / Απρίλιος 1918 - Προποντίδα.

Στους Επιβάτες, σ’ ένα γιαλοχώρι του Μαρμαρά, ζούσε μια καλοστεκούμενη φαμίλια. Η φαμίλια του Γιώργη του Φράγκου. Άρχοντας αληθινός ο Γιώργης, με βιος τρανό, τον αγάπαγαν ούλοι στο χωριό και τον έβγαζαν, χρόνια πολλά, στη δημογεροντία.

Σε τούτες τις δύσκολες ώρες και μέρες που περνά η πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη, μαζί και η χώρα μας, πρέπει ο κάθε ένας, κοιτάζοντας τον καθρέπτη,  να αναμετρηθεί με την ίδια την συνείδησή του.

Γράφει η Μαίρη Τσοτσάκη, υποψήφια διδάκτωρ Τμήματος Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ. 

Το  παρόν άρθρο πραγματεύεται  τον τρόπο αντιμετώπισης του επαναστατικού αγώνα των Ελλήνων (1821- 1832) από το νεοδιαμορφωθέν συλλογικό σύστημα ασφάλειας της Ευρώπης.

Ήταν του Ευαγγελισμού στα 1901. Όλο το Πάνιδο στο πόδι. Πρωί πρωί, τ’ αγόρια ντυμένα ευζωνάκια και τα κορίτσια μπουμπουλίνες έκαμαν αράδες και πήγαν στην Αγια-Βλαχέρνα.

Γράφει η Βίκυ Καλφοπούλου, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος.

Μπορεί να ήμουν εγώ ή το παιδί μου. Μπορεί να ήσουν εσύ ή το παιδί σου. Μπορεί να ήταν οποιοσδήποτε, o Συμπολίτης, ο συνάνθρωπος, ο γείτονας, ο γνωστός, ο φίλος.

Γράφει ο Τάσος Γιοβανούδης.

Οι άνθρωποι της γειτονιάς μου, μιας άλλης εποχής,  θέλω να κρατήσουν λίγη ευχάριστη συντροφιά στους συμπολίτες μου, σε αυτές τις πρωτόγνωρες ώρες και ημέρες, που πρέπει με υπομονή και πειθαρχία να περάσουμε, κλεισμένοι στο σπίτι μας, υπακούοντας με θρησκευτική ευλάβεια, στις προτροπές και συμβουλές τους αρμοδίων.

Γράφει ο Παναγιώτης Αδάμος, εκπαιδευτικός.

Ένας λαός φανερώνει την ποιότητά του όχι μόνο με τους ανθρώπους που παράγει, αλλά και με τους ανθρώπους που επιλέγει να θυμάται. Γιατί όμως πρέπει να θυμόμαστε και να μνημονεύουμε μεγάλα επιτεύγματα του παρελθόντος;

Του Νίκου Σιάνα.

Την ώρα που στρατός, αστυνομία, άπαντες οι ακρίτες του Έβρου και οι ναυτικές δυνάμεις της πατρίδας μας καταβάλουν τεράστιες προσπάθειες έτσι ώστε να αποτραπεί μια εισβολή προσφύγων και λαθρομεταναστών στην χώρα μας – μια εισβολή που οργάνωσε και καθοδηγεί το καθεστώς του Ερτογάν – την ώρα που ο κορονοϊός δοκιμάζει τα νεύρα όλων μας, οι γνωστές – άγνωστες τσογλανοπαρέες με τις κοκκούλες επέλαξαν να κάνουν αυτό που ατιμώρητα κάνουν εδώ και χρόνια.