Γράφει ο Μάκης Ιωσηφίδης.

΄΄Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω

 και μια πέτρα για να ξαποστάσω,

τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω

απ’ όσα πέρασα’’

Είναι φορές που ο στίχος του Πυθαγόρα, κεντημένος με την θεσπέσια μελωδία του Απόστολου Καλδάρα και με τη θεϊκή ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα, ταξιδεύει στα σοκάκια της μνήμης μου και αναδεύει εικόνες, ήχους, χρώματα κι αρώματα από τα 46 γεμάτα χρόνια που ζω μόνιμα στην όμορφη αυτή γωνιά της Ελλάδας μας, στο λατρεμένο μου Κιλκίς.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Εκπαιδευτικός - Συγγραφέας

 Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: «Ποιος σώζει ποιον; Ο πολιτικός σώζει τον λαό ή ο λαός σώζει τον πολιτικό, προσφέροντάς του, μέσω της ψήφου του, υψηλή  αμοιβή και εξουσία;»  Την απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα την έχει δώσει εδώ και καιρό ο Καζαντζάκης λέγοντας: "Ο Λαός δεν σώζεται, σώζει». Γιατί, αν οι πολιτικοί που κυβέρνησαν τη χώρα ήταν οι σωσίες της, δεν θα είχε τώρα χρέος 400 και πλέον δις ευρώ!

Κι εκεί που κινδυνεύαμε να πιστέψουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποκηρύξει τον Σαμαρικού τύπου ακραίο συντηρητισμό, ξεπρόβαλε για υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο ακραιφνής εκπρόσωπος του βαθιού γαλάζιου της Αβερωφικής Δεξιάς, κ. Κωνσταντίνος Τασούλας.

Γράφει ο Γιάννης Αλίρης.

Ο πρώτος ειναι ο κ. Σάτζογλου Αιμίλιος, Διευθυντής παθολογικής κλινικής Γενικού Νοσοκομείου Γουμένισσας. Από το Γενικό Νοσοκομείο του Κιλκίς ήλθε στο Γενικό Νοσοκομείο Γουμένισσας το 1989 με τον βαθμό του Διευθυντή.

Γράφει ο Βασίλης Αθανασιάδης.

Επίτιμος Πρόεδρος " Ακριτών" Πολυκάστρου   

Εκεί ψηλά στα σύνορα μας, Δυτικά του Αξιού, στο μοναδικό ΠΟΝΤΙΑΚΟ ακριτοχώρι του Δήμου μας και κάτω από τον αιματοποτισμένο λόφο του ΡΑΒΙΝΕ, ακριβώς πριν από 81 χρόνια τέτοιες μέρες, ήταν 17 Ιανουαρίου του 1944 ημέρα Δευτέρα, ανήμερα της εορτής του Αγίου Αντωνίου, όταν άρχισε το μεγάλο κακό, οι εκτελέσεις αθώων πολιτών κατοίκων του Χαμηλού από Βουλγαρικά στρατεύματα.

Χρυσούλα Δημάδου-Βαπορίδου  -  Συντ/χος νηπιαγωγός

Οτιδήποτε καλό στη ζωή μας αποκτάται με πολύ κόπο.

Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης.

Εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Οι δείκτες του ρολογιού σημάδευαν μεσημέρι. Το ηλιόφως εκείνης της αλκυονίδας μέρας πότιζε τους δρόμους και τα σοκάκια της μικρής πολιτείας του Κιλκίς, ζεσταίνοντας το παγωμένο μας κόκαλο.

Γράφει η Δέσποινα Ξιφιλίδου, φιλόλογος.

Η αναγωγή αυτή του τώρα στο τότε του ποιήματος «Περιμένοντας τους βαρβάρους»  του Αλεξανδρινού ποιητή Κ. Καβάφη προέκυψε λόγω μιας διαλεκτικής ομοιότητας και μιας ιστορικής αναλογίας του τώρα στο τότε…

Γράφει ο Θανάσης Βαφειάδης, τοπογράφος - συγγραφέας.

Μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1920 οι περισσότεροι κάτοικοι του Κιλκίς διασκέδαζαν στα σπίτια τους ή στα σπίτια συγγενικών προσώπων, γειτόνων και φίλων. Οι συναντήσεις τους κατέληγαν πολλές σε γλέντια υπό τους ήχους παραδοσιακών μουσικών οργάνων, που οδηγούσαν σε ατελείωτους χορούς. Οι χοροί είχαν την τιμητική τους στους γάμους, τους αρραβώνες και τα πανηγύρια.

Γράφει ο Θεόδωρος Πασσαλίδης.

Πρ.βουλευτής

Παρακολούθησα με τη σύζυγο μου στον κινηματογράφο Ολύμπιόν στη Θεσσαλονίκη στην Πλατεία Αριστοτέλους το “Υπάρχω” για τη ζωή του Στέλιου Καζαντζίδη.