Του Αναστάσιου Αμανατίδη. Είναι αξιοθαύμαστη η επιμονή του 90 χρονου και συν, συμπολίτη μας συνταξιούχου Γυμνασιάρχη Δημήτρη Νικοπολιτίδη, που θέλει να αποτυπωθούν στο χαρτί εικόνες της ζωής του παλιού Κιλκίς και να καταγραφούν σκηνές, που θα αποτελέσουν στοιχεία της ιστορικής πορείας της νεαρής κοινωνίας από της εγκαταστάσεως των πρώτων Κιλκισιωτών. Θέλει να κάνει κοινωνούς σε όλους, σε εμάς τους μεταγενέστερους  στα γεγονότα κάποιας εποχής, πιο πολύ αυτά του συνοικισμού Στενημαχιωτών, με τα οποία είχε άμεση ο ίδιος εικόνα λόγω γειτονίας.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

“Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και την θέλουμε” ήταν το προεκλογικό σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας στις ατυχείς για εκείνην εκλογές του 2000. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Κώστας Καραμανλής συνέτριβε το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη με συνθήματα “Μπορούμε με Νέα Πολιτική” και “Επανίδρυση της χώρας”. Το 2012, ο Αντώνης Σαμαράς είχε επιλέξει το μάλλον σεμνό και συντηρητικό “Η Ελλάδα μπορεί και θα τα καταφέρει”.

Δεν μολύνω το σώμα μου με φάρμακα (απάν-ι-μ’ φάρμακα κι βάλλω

Με κάλεσε ο Χριστόφορος, (ο γνωστός Χριστόφορος Κατηκαρίδης του Λεβεντοχωρίου με την ελαφρά χωλότητα στο πόδι, μακαρίτης από χρόνια τώρα), για μία κατ’ οίκον ιατρική επίσκεψη στο Λεβεντοχώρι. Πρέπει να ήταν κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Μετά την επιστροφή του στην Τουρκία Ερντογάν δήλωσε στις τηλεοράσεις της πατρίδος του ότι οι έλληνες είναι μισαλλόδοξοι, ότι δεν φροντίζουν για την οικονομική ανάπτυξη της μουσουλμανικής μειονότητος(την οποία βεβαίως αποκάλεσε τουρκική),και ότι προ πάντων δεν φροντίζουν για την εκπαίδευση της μειονότητας.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Ο σημερινός σοβαρός και σεβαστός συνταξιούχος Γυμνασιάρχης Νικοπολιτίδης, με νοσταλγία θυμάται την συμμετοχή του σε ‘τσακαλοπαρέες’ κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, περίοδο που δεν ήταν και η καλύτερη για την νεαρή και φτωχή πολιτεία του πρώτου Κιλκίς.
   Ανασύρει από την πλούσια μνήμη του και περιγράφει με νεανική ενάργεια, πως μετά τον τρύγο των αμπελιών το φθινόπωρο, ξεχύνονταν τα παιδιά και αλώνιζαν τα κλήματα, περνώντας τα από ένα δεύτερο χέρι, για να κορέσουν την παιδική τους πείνα, αναζητώντας ρόγες και ότι απέμεινε  από κανένα τσαμπί αθέατο κρυμμένο στα φύλλα.

Του Νίκου Σιάνα.

Είναι πλέον κοινό μυστικό το που το πάει η περιβόητη πια «παγκοσμιοποίηση» και όσοι κρύβονται πίσω  απ’ αυτήν.  Ο στόχος τους γίνεται μέρα με τη μέρα και πιο ξεκάθαρος.
Να ισοπεδωθούν τα πάντα, να εξαλειφθούν οι μνήμες, τα ήθη και τα έθιμα, η ιστορία  και ό,τι ακόμη κάνει ένα Έθνος να ξεχωρίζει. Με δύο λόγια να γίνουμε όλος ένας παγκόσμιος χυλός, μια μάζα καταναλωτών και τίποτα άλλο.

Του Ανδρέα Μακρίδη.

Ο Σουλτάνος στρογγυλοκάθισε στον καναπέ του Προεδρικού Μεγάρου. Κατέλαβε με τη μία το μισό καναπέ που του αναλογούσε, ακουμπώντας στην αδιόρατη νοητή γραμμή που χώριζε τα δύο μισά του επίπλου, άνετος, ευθυτενής, ατάραχος. Ο ημέτερος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο, χωρίς να παρουσιάσει μια γελοία εικόνα παιδιών που τσακώνονται. Περιορίστηκε λοιπόν στην γωνία του καναπέ, ελπίζοντας πως το διπλωματικό κομιλφό θα έσωνε τα προσχήματα. Διαψεύστηκε.

Του Θεοφύλακτου Παγλαρίδη.  "Να εδώ είναι η νέα γέφυρα, στρίψε δεξιά..."  η προτροπή του Τάσου Αμανατίδη καθώς μπαίναμε στην Τέρπυλλο.
"Άσε να πάμε από την παλιά να δούμε και το κέντρο του χωριού" ...διαφώνησα και  νυχτιάτικα διασχίσαμε το κάποτε μεγαλύτερο χωριό των Κρουσίων.

Γράφει η Κωνσταντίνα Γεράκη.

Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου με μας;
Πριν λίγα χρόνια το ακούγαμε το τραγουδάκι και διαμαρτυρόμασταν γενικώς και αορίστως. Ξέραμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, υποπτευόμασταν ότι θα ΄ρθουν μήνες δύσκολοι και χρόνοι οργισμένοι αλλά επειδή είμαστε Ελληνάρες, που σημαίνει μ΄ ένα φραπεδάκι τα ξεχνάμε όλα, δεν δίναμε και πολύ σημασία.

Του Αναστάσιου Αμανατίδη.

Είμαι αγροτικός ιατρός στην  Τέρπυλλο Κιλκίς. Χρονιά 1971. Κάποια μέρα με ειδοποιούν, πως ο Αναστάς Χαραλαμπίδης, o τελευταίος χότσιας των Τερπυλλιωτών, (αν και ολιγογράμματος έμεινε περισσότερο γνωστός για την θυμοσοφία του, ως χότσιας! ‘Ντο χότσιας εν ατός, γράμματα που ’κι εξέρ’- τι χότσιας – δάσκαλος – είναι αυτός που δεν ξέρει γράμματα’,  έλεγε ο μακαρίτης πατέρας μου Τήμος), καίγεται από τον πυρετό στο κρεβάτι και ζητά τον γιατρό για εξέταση.