Οι πληροφορίες που υπάρχουν για την οικονομία της Μακεδοντίας κατά την περίοδο της Τουρκοκατίας, είναι μετά το 1720 έχουμε πιο πυκνές και εμπριστατμένες πληροφορίες, οι οποίες όμως αναφέρονται κυρίως στο εμπόριο και τις συναλλαγέςμε το εξωτερικό. Στο επίκνετρο του οπτικού πεδίου βρίσκονται οι πληροφορίες που αφορούν τις συναλλαγές μετις χώρες της δυτικής Ευρώπης, ιδίως της Γαλλίας, ενώ δε φαίνεται να ήταν πιο αξιόλογες από τις συναλλαγές με τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Το πληροφοριακό υλικό προέρχεται κυρίως από εκθέσεις Γάλλων προξένων καθώς και από ξένους περιηγητές.

Έξω απ᾽ την Ευρωζώνη είναι ο καλύτερος τόπος να γνωριστούμε καλύτερα εμείς οι καλύτεροι Έλληνες. Tότε θα θορυβούν πιότερο τ᾽ άρβυλα των Χρυσαυγιτών, θα διανθεί, ως είθισται ιστορικά, ο φασισμός των δύο άκρων και θα περισσέψει η ανεργία, η μετανάστευση, η εγκληματικότητα. Ο Έλληνας Ζορμπάς δε θα ´χει τραπέζι να χτυπήσει το χέρι του μα ούτε νόμισμα να πληρώσει την υπερχειλισμένη του μαγκιά.

Και τώρα τι κάνουμε; Ποιο, διάολε, ήταν το μήνυμα των εκλογών. Τι ήταν αυτό που ήθελε να πει ο ελληνικός λαός; Κι άντε να ξανασυζητάμε για το μήνυμα των επόμενων εκλογών, ως μια λέσχη διαλόγου και προβληματισμού.

Από το αφιέρωμα αυτό αρχίζει η παρουσίαση των εθίμων και γενικά των λαϊκών δρώμενων, την πίστη και λατρεία, καθώς και συνηθειών του καθημερινού βίου. Η Θράκη έχει τα πρωτεία στην σπουδαιότητα, την αρχαιότητα και το πλήθος των εθίμων.

Εκείνη η ιστορία με την ένταξη και απένταξη δυο μέρες αργότερα του Γ. Συμπιλίδη από το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. προσφέρεται ως μάθημα πολιτικού αυτοχειριασμού.  Εκεί που τα μίντια ασχολούνταν με τον Άκη και τις δικαστικές περιπέτειές του   κατάφεραν στη Ν.Δ. και εστίασαν τα φώτα της επικαιρότητας στον Συμπιλίδη και στα οικεία πάθη τους.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Μαίου έδωσε την χειρότερη δυνατή πολιτική λύση σε μια σπαρασσόμενη χώρα με διαρκή καταστροφή των παραγωγικών υποδομών της: Μειοψηφία στα μνημονιακά κόμματα και μειοψηφία στα αντιμνημονιακά όπως κατάντησε (κακώς) να χρησιμοποιείται ο όρος μνημόνιο στην τρέχουσα πολιτική ορολογία στην Ελλάδα. Το αποτέλεσμα αυτό είναι ο ορισμός της πολιτικής κρίσης.

Τον τελευταίο καιρό παίρνωντας κανείς ΄ςεξω από το Γυμνάσιο Πολυκάστρου αντικρίζει μια άλλη εικόνα, εντελώς διαφορετική απ’ αυτήν που έβλεπε χρόνια τώρα. Μια εικόνα που δεν ταίριαζε σ’ ένα δημόσιο κτήριο, πόσο μάλλον σ’ ένα εκπαιδευτήριο.

Ο στίχος αυτός του ανώνυμου πόντιου ποιητή ταιριάζει απόλυτα στον ποντιακό σύλλογο της Ποντοηράκλειας “Διγενής Ακρίτας”.
Όσοι βρεθήκαμε στην πρόσφατη εκδήλωση - η πρώτη που έγινε μέσα στον ιδιόκτητο κτίριο του συλλόγου - είδαμε και διαπιστώσαμε πως πολλά μπορούμε να κάνουμε όταν υπάρχει θέληση, υπομονή, επιμονή και ανιδιοτέλεια.

Οι Κιλκισιώτες μετά την απελευθέρωσή μας κληθήκαμε στις κάλπες 35 φορές από τον Μάιο του 1915, όταν πρωτοψήφισαν και οι περιοχές που απελευθερώθηκαν στους βαλκανικούς πολέμους 1912-1913  έως και τον Μάιο του 2012.

Θυμούνται άραγε οι γηραιότεροι από τους αναγνώστες μας και πάντως όσοι είχαν δικαίωμα ψήφου το 1946 στις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές, πόσες εγγραφές έχει το εκλογικό τους βιβλιάριο; Τουλάχιστον μέχρις ότου υπήρχαν εκλογικά βιβλιάρια; Πόσες φορές δηλαδή έγιναν εκλογές μετά την κατοχή;
Για να διευκολύνουμε τη μνήμη τους και με την ευκαιρία των προσεχών εκλογών θα επιχειρήσουμε ένα εκλογικό οδοιπορικό από το 1946 μέχρι τις μέρες μας. Συνολικά οι Έλληνες προσήλθαν μεταπολεμικά σε εθνικές εκλογές 24 φορές μέχρι και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2007..
Ας ξεκινήσουμε μια σύντομη αναδρομή, σκιαγραφώντας αμυδρά μόνο το πολιτικό κλίμα μισού αιώνα.