Ενενήντα χρόνια πέρασαν από την Μικρασιατική καταστροφή και 57 από το μεγάλο πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως. Δύο τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν ανεπανόρθωτα τον ελληνισμό γιατί και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: ο οριστικός εκδιωγμός των Ελλήνων από την Μικρά Ασία.Κι αν στην περίπτωση του 1922 θα μπορούσε κανείς να αιτιολογήσει και να δικαιολογήσει κάποια πράγματα από την τουρκική πλευρά, στα γεγονότα του διημέρου 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 ο ελληνισμός της Πόλης έπεσε θύμα ενός καλά οργανωμένου σχεδίου από το τουρκικό κράτος. Άλλωστε από 1914, όταν άρχισε η γενοκτονία των Μικρασιατών - δηλαδή πέντε χρόνια πριν αποβιβασθεί ο Ελληνικός Στρατός - με αποκορύφωμα τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου (1919 -1922), μέχρι σήμερα, η πολιτική του τουρκικού κράτους κινήθηκε και κινείται σε δύο σταθερούς άξονες, α) τη δημιουργία ομοιογενούς εθνικού κράτους με την εξόντωση και εκδίωξη των χριστιανικών μειονοτήτων, β) την επέκταση της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής επιρροής της Τουρκίας προς όλες τις κατευθύνσεις και κυρίως προς τον εδαφικό χώρο του Ελληνισμού.
Τα Σεπτεμβριανά όπως πλέον έχουν καταγραφεί, ακόμη και από Τούρκους, ήταν αποτέλεσμα αυτού του μακροχρόνιου σχεδιασμού, τον οποίο τηρεί με ακρίβεια η όποια τούρκικη κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία.
Δυστυχώς η αφέλεια και η ιστορική  αμνησία περισσεύει στην ελληνική πλευρά. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πριν ακόμη ο ελληνισμός επουλώσει τις πληγές του από την Μικρασιατική καταστροφή και την γενοκτονία που υπέστη, από το 1928 -1932 καλλιέργησε την ελληνοτουρκική φιλία με τον σφαγέα των Ελλήνων Κεμάλ Ατατούρκ. Λίγα μόλις χρόνια μετά, ήρθε ο λογαριασμός.  Έτσι το Νοέμβριο του 1942 κοινοποιήθηκε στον πληθυσμό, ο φόρος Varik, με το αιτιολογικό ότι θα έβαζε τάξη στην οικονομία της Τουρκίας.  Για την άσχημη οικονομική κατάσταση η κυβέρνηση ως υπεύθυνους “φωτογράφιζε” τις μειονότητες, κατηγορώντας τους για απιστία και φοροδιαφυγή.
Η πλειονότητα των μη μουσουλμάνων φορολογήθηκε σε επίπεδα κατάσχεσης, δέκα φορές παραπάνω από ότι οι μουσουλμάνοι.  Για τους μη μουσουλμάνους Τούρκους πολίτες ο φόρος Varik ήταν μια αναίμακτη οικονομική σφαγή. Όσοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα αστρονομικά ποσά, κατέληγαν σε ποινή και καταναγκαστικά έργα. Από τα 315.000.000 λίρες που συγκεντρώθηκαν μέχρι το Μάρτιο του 1944 τα 80.000.000 λίρες προέρχονταν από το ελληνικό στοιχείο της Κωνσταντινούπολης.
Το 1952 η Ελλάδα σε ένδειξη φιλίας προς την Τουρκία επέτρεψε τη λειτουργία τουρκόφωνου γυμνασίου στη Θράκη, τρία χρόνια αργότερα μας ήρθε και πάλι ο λογαριασμός και η ανταμοιβή μας.
Φαινομενικά οι ταραχές στις 6 και στις 7 Σεπτεμβρίου ήταν αντίδραση σε δύο φήμες που είχαν κυκλοφορήσει ευρέως στο τουρκικό Τύπο. Η πρώτη ανέφερε ότι οι Ελληνοκύπριοι σχεδίαζαν να επιτεθούν στους Τουρκοκύπριους στις 28 Αυγούστου. Ο πρωθυπουργός Μεντερές σε ομιλία του στις 25 Αυγούστου, έδωσε επίσημη υπόσταση σ’ αυτή τη φήμη, ενώ η εφημερίδα Χουριέτ ανέφερε “Αν οι ελληνοκύπριοι τολμήσουν να αγγίξουν τους αδερφούς μας, τότε υπάρχουν αρκετοί Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη για αντίποινα»
Η δεύτερη φήμη αφορούσε σε μια είδηση που βγήκε στο κρατικό ραδιόφωνο στις 4 το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την οποία είχε εκραγεί βόμβα στο σπίτι του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη. Η μη επιβεβαιωμένη πληροφορία προκάλεσε διαδηλώσεις κατά της ΕΟΚΑ στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας οι οποίες σύντομα μετατράπηκαν σε ταραχές και πογκρόμ κατά των Ελλήνων και των περιουσιών τους στην Πόλη.
Από την προηγούμενη μέρα και πριν από τη ραδιοφωνική ανακοίνωση και την κυκλοφορία της εφημερίδας Ιστανμπούλ Εξπρές, είχε συγκεντρωθεί ένα πλήθος διαδηλωτών που είχε ταξιδέψει με λεωφορεία από τα κοντινά χώρια της Ανατολίας και της Θράκης. Η διαδήλωση σύντομα πήρε την μορφή ταραχών με καταστροφικά έκτροπα κατά των ελληνικών περιουσιών, με εκτεταμένες λεηλασίες, αλλά ακόμα μεγαλύτερες ήταν οι εσκεμμένες καταστροφές. Η μεγάλη εμπορική οδός του Πέραν, που ήταν το κέντρο της αγοράς της πόλης με πολλά καταστήματα Ελλήνων, γέμισε συντρίμμια και υπολείμματα από έπιπλα και τζάμια, ηλεκτρικές συσκευές και προϊόντα. Στα προάστια υπήρξαν ανθρώπινα θύματα και βιασμοί. Ο ιερέας της μονής του Μπαλουκλί, κάηκε ζωντανός ενώ ο μητροπολίτης Πάμφιλος υπέστη θανάσιμα τραύματα. Οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στις εκκλησίες και σε άλλα ελληνικά ιδρύματα, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου καταστράφηκαν συνολικά 1.004 σπίτια, 4.348 καταστήματα, 27 φαρμακεία και εργαστήρια, 21 εργοστάσια, 110 εστιατόρια καφέ και ξενοδοχεία.
Η ελληνική κοινοτική περιουσία υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή, καθώς ο όχλος κατέστρεψε 73 εκκλησίες, 26 σχολεία και πέντε αθλητικά κέντρα, ενώ συλήθηκαν και τα δυο μεγαλύτερα χριστιανικά νεκροταφεία. Σήμερα είναι πλέον γνωστό πως τα γεγονότα της Πόλης ήταν σχεδιασμένα με πρωταγωνιστές έναν υπάλληλο του τουρκικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη, και τον φοιτητή από τη Δυτική Θράκη Oktay Ehgin οι οποίοι έδρασαν προβοκατόρικα τοποθετώντας την βόμβα στο κτίριο του προξενείου.
Τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955 αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης. Το κύμα φυγής είχε κυρίως ως τελικό προορισμό την Ελλάδα, αλλά και την Αυστραλία, Καναδά, και ΗΠΑ. Το 1964 πάλι με αφορμή το Κυπριακό παίχτηκε το τελευταίο δράμα για τους εναπομείναντες Έλληνες της Πόλης.  Έτσι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1965 είχαν απελαθεί πάνω από  6.000 Έλληνες, πολλοί από τους απελαθέντες είχαν μια βαλίτσα με ρούχα και 22 δολλάρια.
Όμως και οι Έλληνες με τούρκικη υπηκοότητα, διαισθανόμενοι την πλήρη αβεβαιότητα πους τους επιφύλασσε το μέλλον, άρχισαν και αυτοί με τη σειρά τους να φεύγουν μαζικά.  Πάνω από 30.000 υπολογίζεται πως αναχώρησαν για την Ελλάδα το 1964, πέρα από τους απελαθέντες.
Σήμερα στην Κωνσταντινούπολη την ελληνική μειονότητα συγκροτούν μερικές μόνο εκατοντάδες υπερήλικων, σε αντίθεση με την ακμάζουσα μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης, όπου τα τελευταία χρόνια η Τουρκία, βήμα βήμα αλλά σταθερά υλοποιεί τα σχέδια της, και αυτό γιατί κάθε μας υποχώρηση δεν εκλαμβάνεται από την Άγκυρα ως φιλική σχέση μεταξύ γειτόνων, αλλά ως ένδειξη αδυναμίας.
Και ενώ αυτοί υλοποιούν τα σχέδια τους, μας δουλεύουν και από πάνω.  Τελευταίο παράδειγμα οι δηλώσεις του Ερντογάν με αφορμή την 21η επέτειο της ίδρυσης του μειονοτικού κόμματος φιλίας, ισότητας και Ειρήνης στη Θράκη, ο τούρκος πρωθυπουργός αποκαλεί τους Έλληνες μουσουλμάνους της δυτικής Θράκης “Τούρκους” και εμφανίζεται ως προστάτης τους.
Παράλληλα για να χρυσώσει το χάπι αναφέρθηκε και στα ανοίγματα που κάνει προς την ελληνοορθόδοξη μειονότητα της Τουρκίας.  Αλήθεια μπορεί να μας πει πόσοι έχουν απομείνει σήμερα στην Κωνσταντινούπολη της Δυτικής Θράκης, βάσει της συμφωνίας της Λωζάνης του 1923.
Ίσως ο κουμπάρος και φίλος “Ερτογάν”  να θεωρεί ελληνορθόδοξη μειονότητα τους χιλιάδες Έλληνες που επισκέπτονται την Πόλη, την Ιωνία και τον Πόντο.
Πάλι ίσως να θεωρεί μεγάλη προσφορά προς τον Ελληνισμό την τέλεση της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας τα τελευταία τρία χρόνια στη Μονή της Παναγίας Σουμελά στον Πόντο με τους χιλιάδες Έλληνες προσκυνητές στη γη των προγόνων τους κάθε καλοκαίρι. Στο μήνυμα του προς τον πρόεδρο του παραπάνω κόμματος  ο Ερντογάν αναφέρει ότι “η ευτυχία και η ευημερία των Τούρκων της δυτικής Θράκης και η ακέραιη χρήση των δικαιωμάτων τους” που τελούν υπό την εγγύηση διεθνών συμφωνιών και διεθνών σταθερών, έχει μεγάλη σημασία για το τούρκικο έθνος.
Και συνεχίζει ο κουμπάρος Ερντογάν.
Όπως ήμασταν μέχρι σήμερα στο πλευρό της τουρκική μειονότητας, έτσι ακριβώς θα συνεχιστεί το ενδιαφέρον και η υποστήριξη μου και προσθέτει οι πολίτες της Ελλάδας, μέλη της τουρκικής μειονότητας, και οι πολίτες της Τουρκίας, μέλη της Ελληνικής μειονότητας, πρέπει να είναι “γέφυρα φιλίας”.  Και συνεχίζει το δούλεμα, «η κυβέρνηση μας είναι αποφασισμένη να συνεχίσει τη διαδικασία προσέγγισης μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας. Η προσέγγιση μας προς τα μέλη της ελληνορθόδοξης μειονότητας, το καθένα από τα οποία είναι πολίτης της Τουρκίας, αλλά και τα αλλεπάλληλα ανοίγματα μας το τελευταίο διάστημα είναι αποτελέσματα της δημιουργικής μας προσέγγισης”.

Υ.Γ.: Εδώ και χρόνια οι Έλληνες μουσουλμάνοι Πομάκικης καταγωγής προσπαθούν μόνοι τους, με τις λίγες δυνατότητες που έχουν να αποφύγουν την καταπίεση που δέχονται από τα φερέφωνα της Άγκυρας και του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.  Δυστυχώς πολλές φορές με την ανοχή και συμμετοχή και Ελλήνων παραγόντων της πολιτικής, σύμφωνα με την εφημερίδα των Πομάκων “Ζαγάλια”