Αγαπητοί κύριοι υποψήφιοι δήμαρχοι της πόλης μας,
Είμαστε μαθητές της Δ’ τάξης του 7ου Δημοτικού Σχολείου. Θα θέλαμε μ’ αυτή μας την επιστολή να σας εκφράσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με την πόλη μας. Κάποιες ιδέες που θα θέλαμε, αν εκλεγείτε, να προσπαθήσετε να υλοποιήσετε.

Την Κυριακή 14 Νοεμβρίου εμείς οι Πολίτες της Κεντρικής Μακεδονίας βρισκόμαστε μπροστά στο κρίσιμο δίλημμα, που αφορά το μέλλον του τόπου μας και των παιδιών μας:
Καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στο Μάρκο  Μπόλαρη και τον Παναγιώτη Ψωμιάδη. Ανάμεσα σε μια ξεχωριστή, πολιτική παρουσία από τη μια μεριά  και σε μια καθημερινή πραγματικότητα από την άλλη, που αδικεί με το έργο και τα πεπραγμένα του τον τόπο.

1. Η «ΦΙΛΟ – ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ»  ΣΤΡΟΦΗ
Από μικρό παιδί με μάθανε να πιστεύω ότι το Ελληνικό κράτος, ανεξαρτήτως δηλαδή κυβερνήσεως, είναι με τους Άραβες και ενάντια στους Ισραηλίτες.
Και προσωπικά, αν θέλετε, είμαι συναισθηματικά δεμένος με τους Άραβες γιατί τους θεωρώ αδικημένους.
Όμως, μ’ αυτή τη λογική είδα ότι υπολείπομαι των Άγγλων, αφού εκείνοι πιστεύουν ότι «η Αγγλία δεν έχει ούτε μόνιμους φίλους, ούτε μόνιμους εχθρούς.  Απλώς έχει μόνιμα συμφέροντα».

Ο εμπορικός κόσμος του Πολυκάστρου αντιλαμβάνεται ότι οι ανάγκες της άμυνας της χώρας μας υπερισχύουν πάσης άλλης σκοπιμότητας και διεκδίκησης   τοπικιστικών αιτημάτων. Η διαμαρτυρία του Εμπορικού Συλλόγου Πολυκάστρου,  λοιπόν, εδράζεται στη διαπίστωση ότι τα τελευταία χρόνια η παρουσία του στρατού στο Πολύκαστρο αποδυναμώνεται συστηματικά.

Η Ελλάδα οδηγήθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας του αποτυχημένου μοντέλου ανάπτυξης και διοίκησης, και των πολιτών διαχείρισης του. Οι εκλογές στις 7 Νοεμβρίου μπορούν και πρέπει να γίνουν η αφετηρία για την αντιστροφή αυτής της πορείας. Οδηγούμαστε στις εκλογές στο πλαίσιο της διοικητικής μεταρρύθμισης του «Καλλικράτη» η οποία ήταν αναγκαία για τη χώρα και αποτελεί θετική εξέλιξη.

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε αυτές τις μέρες που η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τα ηνία της χώρας μας. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα πείρε μια σειρά μέτρων στο όνομα της σωτηρίας της χώρας μας από την χρεοκοπία. Τα μέτρα αυτά κινήθηκαν σε δυο κατευθύνσεις:

Είθισται τα τελευταία χρόνια ακόμα και οι αυτοδιοικητικές εκλογές να κομματικοποιούνται και να χρωματίζονται βάσει της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας, διότι η εκάστοτε μείζονα αντιπολίτευση θέλει να αντλήσει  από ενδεχόμενα αυτοδιοικητικά  επιτυχή εκλογικά αποτελέσματα  συμπεράσματα  και κέρδη σε πολιτικό και κυβερνητικό επίπεδο.

Ο αγώνας των Γάλλων εργαζομένων ενάντια στο ασφαλιστικό, έχει θορυβήσει εκτός από το γαλλικό κεφάλαιο και την πλουτοκρατία των άλλων χωρών της ΕΕ καθώς και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, τα κόμματα που εφάρμοσαν τις πολιτικές που έφεραν τους εργαζόμενους σ’ αυτή τη θέση. Γιατί όπως έγραψε κάποιος, «όταν φτερνίζεται η Γαλλία κρυολογεί ολόκληρη η Ευρώπη». Το καταλάβατε εσείς οι άλλοι έτσι; «Καλυφθείτε λοιπόν πιάστε τις γωνίες, Χιροσίμα αγάπη μου» που έλεγε και ο Βέγγος.

Η λέξη "ανάπτυξη" είναι άμεσα συνδεμένη με την πολυδιάστατη εξέλιξη της σύγχρονης μεταμοντέρνας και παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, εξέλιξη που χαρακτηρίζεται  και από θετικές και από αρνητικές ροπές και αποτελέσματα. Κύριο συστατικό της σημερινής πιο αναπτυγμένης κοινωνίας είναι η ταχύτητα και συνεχής αλλαγή – οικονομική, τεχνολογική, πολιτιστική, κοινωνική – που έχει σαν αποτέλεσμα να κάνει όλο και πιο δύσκολη  την καταγραφή των συναρτήσεων των αλλαγών και, ιδιαίτερα, τις αβέβαιες νέες τάσεις ανάπτυξης που δεν έχουν ακόμα γίνει καθαρά ορατές.

Είναι γεγονός ότι βιώνουμε τη χειρότερη, από κάθε άλλη φορά, κρίση, σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης άσκησης πολιτικής, χωρίς κανόνες και ηθική, από τους κυριότερους φορείς εξουσίας (Κόμματα, Νομαρχίες, Δήμους κ.λπ.).