Δέκα μέρες νωρίτερα σε μια επίδειξη πολιτικού κουτσαβακισμού διαμήνυαν στους αγρότες πως τις επιδοτήσεις θα τις λάβουν «σπαστά». Πάσχα και τέλη Ιουνίου. Τώρα που οι αγρότες είναι στα μπλόκα, δεσμεύονται πως θα πληρώσουν Φεβρουάριο και ικετεύουν σε διαβούλευση.
Τα ίδια που έγιναν δηλαδή και αρχές Δεκεμβρίου. Και ο τελευταίος άσχετος γνωρίζει πως σε τούτη την χώρα δεν μπορεί να σταθεί κυβέρνηση χωρίς να πληρώσει επιδοτήσεις (έστω εν μέρει αν όχι  εν συνόλω) πριν τις γιορτές.
Πήγαν οι αγρότες στην Αχαρνών κι εκεί η υπουργός λίαν υπερηφάνως τους διαμήνυσε πως το 50% θα το λάβουν μόνο όσοι ολοκληρώσουν την ψηφιοποίηση, εν γνώσει όλων (υπουργού και αγροτών) ότι την ψηφιοποίηση δεν θα την ολοκλήρωναν μέχρι τις γιορτές ούτε 10 ενώσεις.
Και κάπως έτσι έστειλε η κ. Μπατζελή τους αγρότες στα μπλόκα.
Χωρίς τα παθήματα να γίνουν μαθήματα ένα μήνα αργότερα.
Σπαταλώντας πολύτιμο κεφάλαιο πολιτικής αξιοπιστίας.
Μωραίνει Κύριος…

Θ.Π.

Το κεντρικό σύνθημα του συνεδρίου της Κυλλήνης (14-16/11/2007) ήταν:
Μεταρρύθμιση και αποτελεσματικότητα για τους πολίτες και την κοινωνία. Είναι σαφές ότι ένα τέτοιο σοβαρό εγχείρημα γίνεται ερήμην των πολιτών, μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες. Οι πολίτες είναι παντελώς ανενημέρωτοι και μοιραία το μόνο που συζητούν είναι ο αριθμός των δήμων για το νομό τους. Μιλούν μόνο για γεωγραφία και τίποτε άλλο.

Συμπληρώθηκαν και οι «100 πρώτες ημέρες διακυβέρνησης» και δεν υπάρχει ακόμα καμία επίσημη ένδειξη των κυβερνητικών προθέσεων για τα περιφερειακά Μέσα Ενημέρωσης. Δικαιούμεθα λοιπόν να συμπεράνουμε ότι ή δεν υπάρχει καμία πολιτική ή ότι η επιλογή της κυβέρνησης είναι η διατήρηση του σημερινού καθεστώτος που κληρονόμησε από την προηγούμενη με κάποιες ίσως οριακές παρεμβάσεις για τις οποίες επίσης δεν φαίνεται να υπάρχει σχέδιο.

Το Ν. Σ. της συμπρωτεύουσας στα μέσα του ’90 καταδίκασε τον υπουργό τότε Τριαρίδη διότι διέβλεψε προσπάθειά του να μεταφέρει το Ιπποδρόμιο από το Καλοχώρι στις Μάνδρες.
Ο δρόμος Λιθοτόπου – Ποντοκερασιάς δεν έγινε ποτέ, διότι δεν ενδιαφέρονται οι Σέρρες..
Η Δοϊράνη ψυχορραγεί διότι επί  15 χρόνια δυο νομαρχίες αποδείχτηκαν ανίκανες να συντονίσουν την κατασκευή ενός μικροέργου που θα έστρεφε νερά του Μπέλλες τον  χειμώνα στη λίμνη αντί να πλημμυρίζουν την Κερκίνη.
Ο μύθος δηλοί ότι η διανομαρχιακή συνεργασία είναι ανύπαρκτη.
Στην αιρετή Περιφέρεια Κ .Μακεδονίας το ειδικό βάρος της Θεσσαλονίκης είναι τεράστιο, όπως καθοριστικός θα είναι ο αριθμός των συμβούλων που θα εκλέξει. Και το Περιφερειακό Συμβούλιο θα έχει τον αποφασιστικό λόγο για την κατανομή των κονδυλίων του ΕΣΠΑ
Ρώτησα λοιπόν στην πρόσφατη ημερίδα διαλόγου του ΠΑΣΟΚ: Πως θα διασφαλίζονται τα συμφέροντα μικρών νομών, όπως το Κιλκίς και πως θα επιτευχθεί η εξομάλυνση των ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων; Απάντησαν πως τούτο είναι θέμα της διαβούλευσης.
Αν απαντηθεί το ερώτημα, θα μάθετε κι εσείς την απάντηση.
Θ. Παγλαρίδης

«Σε μια εποχή που η οικονομία της χώρας καταρρέει, η κυβέρνηση αναζητά τρόπους να περιορίσει τα δημόσια έξοδα και οι πολίτες της χώρας καλούνται να πληρώσουν γι’ άλλη μια φορά το λογαριασμό, οι δημότες της Δοϊράνης πληρώνουν και για το 2010 μια σπάταλη διοίκηση, που για το μόνο που νοιάζεται είναι το πώς θα μοιρασθεί μισθούς από το ταμείο του δήμου και τα χρήματα των δημοτών, οι οποίοι υπομονετικά περιμένουν κάποιο έργο που θα βελτιώνει την καθημερινότητά τους», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση Δοϊράνης, ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, με επικεφαλής τον Κώστα Τερζενίδη.

Ας βρεθεί ένας χριστιανός στην κυβέρνηση, ει δυνατόν ο πρωθυπουργός, κι ας ενημερώσει τους υπουργούς - μέλη της κυβέρνησης ότι οι υπουργοί μεταξύ τους διαβουλεύονται κατ’ ιδίαν.
Δημοσίως διαβουλεύονται οι πολίτες, οι εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών και πολιτικών φορέων… Συμφωνούν, διαφωνούν, ερίζουν, ομονοούν και εν τέλει ασκούν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Οι υπουργοί δεν στερούνται των στοιχειωδών δημοκρατικών τους δικαιωμάτων. Αλλά όταν  οι υπουργοί δημοσίως διαβουλεύονται και διαφωνούν στέλνουν μήνυμα στην κοινωνία πως το καράβι ταξιδεύει χωρίς πυξίδα ή, το χειρότερο, χωρίς καπετάνιο. Και στις μέρες της βαθύτατης οικονομικής κρίσης που διανύουμε, η εικόνα αυτή λειτουργεί διαλυτικά και αυξάνει το ήδη βαρύτατο κόστος εξόδου από την κρίση.
Αυτονόητα θα πείτε. Στους χαλεπούς καιρούς όμως που ζούμε πώς να αξιώσεις από υπουργούς να γνωρίζουν τα αυτονόητα;

Είχαν επεξεργαστεί στο ΠΑΣΟΚ , ενόσω εξουσία είχε ο Καραμανλής, σε γενικές γραμμές την πολιτική τους μόλις θα αναλάμβαναν. Στην Ελλάδα εξάλλου η εξειδίκευση είναι ίδιον των λογιστών και των λοιπών καταφρονητέων ειδών. Πήραν λοιπόν την εξουσία με γενικές αρχές και ούτε οι πρώτες 100 μέρες άρκεσαν για να επεξεργαστούν τη λογιστική απεικόνιση της θλίψης που παρέλαβαν και της πολιτικής εξόδου την οποία οφείλουν να χαράξουν.

Ο κοινοτάρχης Λιβαδίων Φώτης Κιλιπίρης ανέλαβε πρωτοβουλία σύνταξης ενός κοινού ψηφίσματος, ώστε 19 αμιγώς ορεινές και χειμάζουσες Κοινότητες της πατρίδας μας διατηρήσουν τη διοικητική τους  αυτοτέλεια ενόψει της αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης   του σχεδίου «Καλλικράτης».

Είμαστε ωραίοι εμείς οι Έλληνες, πάσχουμε εδώ και αιώνες από μία αμετροέπεια και αρχαιολαγνεία η οποία στην πράξη δεν έχει καμία σχέση μαζί μας. Ο μέχρι σήμερα νεολληνικός μας βίος δεν πείθει πλέον κανένα, ούτε καν εμάς τους ίδιους. Αν πράγματι είχαμε ως πρότυπα τα έργα και τον βίο των αρχαίων υμών προγόνων, η εικόνα της χώρας μας θα ήταν πολύ διαφορετική, σε όλα τα επίπεδα.

Χρειάζονται κτήριο, χρειάζονται γιατρούς, νοσοκόμες. Κατά τα άλλα στο Κιλκίς λειτουργεί μονάδα αιμοκάθαρσης νεφροπαθών. Όπου εξυπηρετούνται σε όχι κολακευτικές συνθήκες 38 συμπατριώτες μας την ώρα που συνολικά 170 Κιλκισιώτες έχουν ανάγκη αιμοκάθαρσης. Και αναγκάζονται να καταφεύγουν ταλαιπωρούμενοι σε νοσοκομεία γειτονικών νομών.
Η κατασκευή της τρίτης πτέρυγας ή της επέκτασης των χειρουργείων στο νοσοκομείο Κιλκίς θα ανακούφιζε την κατάσταση και θα βελτίωνε τους όρους περίθαλψης των νεφροπαθών. Ξεκίνησε η κατασκευή το 2003 επί ΠΑΣΟΚ, πέρασαν τα πεντέμισι χρόνια της Ν.Δ. ξανάρθε το ΠΑΣΟΚ, αλλά η πτέρυγα παρότι εγκαινιάστηκε η λειτουργία της από τον Κ. Καραμανλή το 2006(!) φαίνεται πως έφερε φτερά και πέταξε. Περνούν τα χρόνια και οι μήνες, αλλά ο εργολάβος κινείται σε δικούς του  ρυθμούς.  Το κτήριο ακόμα δεν παραδόθηκε και οι άνθρωποι διαμαρτύρονται. Για πόσο ακόμα;