Εφτά μήνες δεν μπορούσε να πληρωθεί ο εργολάβος - γι’ αυτό και σταμάτησε- επειδή δεν υπήρχε πρόεδρος να υπογράψει τα εντάλματα πληρωμής. Χρήματα υπήρχαν, πρόεδρος δεν υπήρχε. Ήταν, αν θυμάστε η ωραία εποχή, όπου ο Κιτίδης διόριζε πρόεδρο και ο Τσιτουρίδης ξεδιόριζε. Και τούμπαλιν.

9. Στην οδό Βενιζέλου στον αύλειο χώρο του Μητροπολιτικού Μεγάρου είναι στημένη μαρμάρινη προτομή πάνω σε μαρμάρινη βάση με ορθομαρμάρωση πλακών αφιερωμένη στον Ανώνυμο Ιερέα. Παρουσιάζει η προτομή την κεφαλή ιερέα με καλυμαύχι. Στη βάση της έχει χαραγμένη σε μαρμάρινη εντοιχισμένη πλάκα την εξής επιγραφή “Η Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου (το ξανατονίζουμε, λάθος το “Κιλκισίου”, το σωστό  είναι “Κιλκίς”) τιμώσα τους κληρικούς της τους εν τω Ιερώ θυσιαστηρίω θεοφιλώς διακονήσαντας και  υπέρ πίστεως και πατρίδος μαρτυρήσαντας τόδε το μνημείον ανήγειρεν 1979”.

Χρειάστηκε να πατήσω  τα 54 χρόνια μου, σχεδόν 30 χρόνια στο δημοσιογραφικό επάγγελμα, για το δω κι αυτό. Πολιτικό με την ευρεία έννοια του όρου να ζητά συγνώμη και να αναλαμβάνει ευθύνες που σχεδόν δεν του αναλογούν. Ή, του αναλογούν ελάχιστες.

Δεν τρελάθηκε ο καιρός. Ούτε μαγικές και υπερφυσικές δυνάμεις εκδικούνται τον άνθρωπο. Το κλίμα αλλάζει, οι κλιματικές συνθήκες και στην Ελλάδα, όπως και σε όλο τον κόσμο - ένα παγκόσμιο χωριό είναι πια όλη η γη- είναι παρασάγγες διαφορετικές από εκείνες που γνωρίζαμε.
Πάντα Ιούνη μήνα έβρεχε. Αλλά να ανοίγουν οι ουρανοί και να βρέχει ένα μήνα καταρρακτωδώς σχεδόν κάθε μέρα, πρώτη φορά το ζούμε.

Πέρασε σχεδόν στα …ψιλά των εφημερίδων, αφού στα …χοντρά περνάνε οι αναλύσεις - ο θεός να τις κάνει- περί των επόμενων κινήσεων του Καραμανλή.
Τα έπεα πτερόεντα, τα λόγια ανεμάρπαστα δηλαδή.
Ευφάνταστα σενάρια. Αν θα φύγουν ο Ζαγορίτης  με τον Αντώναρο σαν οι φταίχτες της ήττας. Κι αν η πράσινη ανάπτυξη θα μας σώσει από την κρίση- να δείτε γέλια που κάνουν οι σοβαροί οικονομικοί παράγοντες του τόπου, όταν ακούν ετούτες τις …γλαφυρότητες.

Εδώ και 1,5 χρόνο περίπου εφαρμόζεται και στη χώρα μας ο εμβολιασμός για την προφύλαξη απο τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Ξέρουμε πως ακόμη και σήμερα ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, είναι ο δεύτερος σε θανάτους στη γυναίκα, μετά αυτόν του μαστού, αν και πάνω απο 50 χρόνια έχουμε στα χέρια μας το τεστ Παπανικολάου και που δυστυχώς στη χώρα μας το ποσοστό των γυναικών που κάνει αυτή την εξέταση, είναι κάτω απο το 25%.

Αυτή είναι η ιστορία της ανθρωπότητας. Μια διαρκής μετακίνηση πληθυσμών. Ένα «καραβάν σαράι». Που  σχηματίζεται  πάντα από ανάγκη. Ποτέ από χόμπι.  Τον πεινασμένο, τον κυνηγημένο, τον απελπισμένο, δεν μπορεί να τον σταματήσει τίποτε, δε μπορεί να τον σταματήσει κανείς από το να αναζητά την ελπίδα, την τροφή, την ασφάλεια. Φταίει ο καπιταλισμός των χωρών που γεννάει την φτώχεια, τους πολέμους. Φταίει ο καπιταλισμός που δέχεται τους μετανάστες, για να ρίξει κι άλλο την αξία της εργατικής δύναμης.

Ευγενής η φιλοδοξία μας να μας παραχωρήσει ο Στρατός οικόπεδα από στρατόπεδα που καταργήθηκαν ή μεταφέρθηκαν. Καλή ώρα σαν τις δίδυμες καπναποθήκες περί των οποίων τόσος λόγος έγινε. Δυστυχώς όμως οι χώροι αυτοί εγκαταλείφθηκαν κι αντί να συνεισφέρουν στην ανάσα της πόλης ενίοτε υποβαθμίζονται σε πρόχειρους σκουπιδότοπους.
Το αεροδρόμιο αποτελεί μια χαρακτηριστική περίπτωση. Επενδύθηκαν μάλιστα και χρήματα για την κοινωνική χρήση του ως τόπου περιπάτου ή και χώρου συνάντησης μοτοσυκλετιστών.
Η εικόνα του αεροδρομίου όμως και ειδικότερα των αποθηκών είναι αποκαρδιωτική. Όπως αποκαρδιωτική είναι και η κατάσταση στις δίδυμες καπναποθήκες. Σκουπιδότοποι, πρόχειρα αποχωρητήρια, εστίες ασχήμιας…
Και μην αναζητηθεί ο καθ’ ύλην αρμόδιος φορέας. Για την πόλη μας μιλάμε, για την αισθητική και την καθαριότητα και εν τέλει για την υγεία των πολιτών. Αν ο στρατός δεν φροντίσει ή δεν επαρκεί πλέον κανείς σε τούτη την πόλη και σε τούτο το νομό δεν νοιώθει υπεύθυνος;

Είχε ρηξικέλευθα προγράμματα να υπηρετήσει η Αναπτυξιακή Κιλκίς. Κυρίως προγράμματα ανάπτυξης του οικοτουρισμού, των ήπιων μορφών τουριστικής ανάπτυξης. Σε ένα νομό που δεν βρέχεται από θάλασσα δεν είναι εύκολος ο τουρισμός. Μόλις τα τελευταία χρόνια ανακαλύψαμε την αξία του βουνού οι νεοέλληνες. Και σε επίπεδο οικοτουρισμού, όση αξία έχει το φυσικό κεφάλαιο, το βουνό δηλαδή, ακόμα περισσότερο καθοριστική είναι η συμβολή του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος. Τολμητίες και γνώστες του χώρου θα ανοίξουν δρόμους. Δεν περισσεύουν και η αποστολή της ΑΝΚΙ επικεντρώθηκε και στον τομέα αυτό. Να τους βρει, να τους εκπαιδεύσει και να τους ενισχύσει για να τολμήσουν.
Σίγουρα έγιναν πολλά βήματα. Και άλματα σε περιβάλλον όχι πάντα εύκρατο. Αλλά περισσότερα απομένουν. Επομένως το έργο είναι ακόμα μπροστά.

Τα στοιχεία από την Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας αποδεικνύουν του λόγου μας το αληθές. Ο ν. Κιλκίς είναι πλέον κομπάρσος στον επενδυτικό χάρτη της Κ. Μακεδονίας και βεβαίως και πανελλαδικά. Δεν πάνε πολλά χρόνια - ολόκληρη η δεκαετία του ’90 και ένα δυο χρόνια από το 2000- που το Κιλκίς πρωταγωνιστούσε στη μάχη των επενδύσεων έχοντας τη μερίδα του λέοντος, δηλαδή το 40-50% των επενδύσεων μέσου μεγέθους στην Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας. Ήταν τότε που άκμαζε η ΒΙΠΕ, αλλά και περιοχές μη θεσμοθετημένες, όπως η Νέα Σάντα και το Πολύκαστρο - Αξιούπολη.
Τα τελευταία πέντε έξι χρόνια η εικόνα αναστράφηκε. Οι επενδύσεις γίνονται με το σταγονόμετρο. Ο νέος αναπτυξιακός νόμος που εξισώσει από πλευράς κινήτρων το Κιλκίς με τη Θεσσαλονίκη και τη Βοιωτία αποτελεί ουσιαστικό αντικίνητρο. Μόνο κίνητρο η χαμηλή αξία της γης.
Επιπρόσθετα στη ΒΙΠΕ Κιλκίς τα οικόπεδα ουσιαστικά τελείωσαν και οι επενδύσεις γίνονται πια σε χωράφια διάσπαρτα στο νομό.
Εικόνα παρακμής και το χειρότερο δεν φαίνεται να συγκινεί πολλούς.