Από την επινόηση των 45νταριών στις Νομαρχίες Κιλκίς και Θεσσαλονίκης ήθελα να ξαναπιάσω των περί δημοσίων έργων ευαγγέλιο για να βρω το συγκεκριμένο άρθρο του Ν.1418/1984 που απαγορεύει την κατάτμηση των έργων.
Τώρα μόνο το ξεφύλλισα για να το ξεσκονίσω και δεν έψαξα το άρθρο που δεν είναι απαραίτητο σε ένα κείμενο κριτικής και προβληματισμού.
Στην πρώτη θητεία της εκλεγμένης νομαρχιακής αυτοδιοίκησης που υπηρέτησα ως σύμβουλος μου έκανε μεγάλη εντύπωση η συμπεριφορά ορισμένων εκλεγμένων με οσμή υπεράνω των νόμων.
Ένας λόγος κατάτμησης ήταν οι αρμοδιότητες από πλευράς δαπάνης εκτέλεσης του έργου να περιέλθουν στον φορέα από περιφερειακό π.χ. να μετατραπεί σε νομαρχιακό. Δικαιολογίες ‘θα εκτελέσουν το έργο δικοί μας’, ‘δεν μπορούμε να κάνουμε ένα έργο’.
Ενάντια στους νόμους θεσμοθετήθηκε η κατάτμηση σε πλειάδα έως όλα τα έργα. Με τον τρόπο αυτόν παγιοποιήθηκε η μίζα για τους υπογράφοντες σε σταθερά αυξανόμενα ποσοστά.
Ο κυριότερος λόγος δημιουργίας αρχικά του «Καποδίστρια»  και πρόσφατα του «Καλλικράτη» ήταν για να αποφεύγεται η πολυδιάσπαση και κατάτμηση των έργων. Οι δράστες αλά Ψωμιάδη μας πουλούσαν και εξυπνάδες από πάνω.
Συνεχιζόταν για χρόνια η παγιοποίηση της παράνομης κατάτμησης, αυτής που θέλαμε να αποφύγουμε οι Νεοέλληνες για να έλθουμε στα σημερινά χάλια.
Ισχυρότατη η σύνδεση των αρχόντων με συγκεκριμένους εργολάβους μετρούμενη σε αργύρια πολλαπλάσια των τριάντα για να παραβαίνουν τον όρκο τους.
Οι πλέον επιτήδειοι εξασφάλιζαν και δαπάνες προεκλογικές μαύρες όμοιες της κατά Μαντέλη θρασύτητας περί ‘προεκλογικής χορηγίας’.  
Οι μετέπειτα νόμοι ανώτατου ορίου προεκλογικών δαπανών δεν κατάφεραν να κόψουν τον γόρδιο δεσμό πολιτικών και οικονομικών περί των έργων παραγόντων.