Το πρόβλημα δεν το έχουν τα παιδιά. Το πρόβλημα το έχουμε οι γονείς που τα  εκπαιδεύουμε με λάθος τρόπο. Όταν τρέχουμε να δικαιολογήσουμε,  με ιατρικά πιστοποιητικά, την ‘’κοπάνα του κανακάρη’’ μας, εδραιώνουμε την  δική του ανευθυνότητα. Το λογικό θα ήταν να δώσουμε στο παιδί μας  να καταλάβει ότι έχει ευθύνη για τις πράξεις του. Είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί κανείς να το υποχρεώσει να πάει στο σχολείο με το ζόρι.  Αν δεν θέλει ας μην πάει! Οφείλει όμως να  αναλάβει τις συνέπειες, δηλαδή να φορτωθεί τις (αδικαιολόγητες) απουσίες που του αναλογούν. Και εάν οι αδικαιολόγητες απουσίες αυξηθούν (μαζί με τις κοπάνες) τότε ας χάσει την χρονιά του.  Όποιος μαθητής  δεν  ενοχλείται από τις απουσίες που κάνει,  δεν κινδυνεύει να πάθει ‘’ψυχολογικό τάραχο’’ ξαναφοιτώντας στην ίδια τάξη!
      Δύο είναι τα χαρακτηριστικά της νεοελληνικής ανευθυνότητάς: η  ατιμωρησία και η δειλία. Ανευθυνότητα και ατιμωρησία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Συμπεριφέρεται  ανεύθυνα όποιος δεν υφίσταται καμία συνέπεια για τις πράξεις του πχ. αυτοί που έκλειναν  το Δερβένι, με τα δύο τρακτέρ, ούτε συνέπειες είχαν στην δουλειά τους ούτε  κινδυνεύαν να συλληφθούν για την πράξη τους, εμπόδιζαν όμως όλους τους άλλους να πάνε να εργαστούν. Η ανευθυνότητα συνυπάρχει με την δειλία. Ο ανεύθυνος πάντα κρύβεται πίσω από έναν προστάτη  πχ ο μαθητής κρύβεται πίσω από τον γονέα που θα τρέξει να δικαιολογήσει και την συμπεριφορά και τις απουσίες του,  ο δε  νεαρός που καίει τα Εξάρχεια χωρίς να  φανερώνει τα χαρακτηριστικά του έχει την πολιτική κάλυψη της αριστεράς για τις ‘’ηρωικές’’ πράξεις του.  
       Η ουσία του θέματος είναι ότι διαμορφώνοντας  ανεύθυνα παιδιά ετοιμάσαμε  ανεύθυνους  πολίτες και ανεύθυνους ηγέτες. Πόσο υπεύθυνοι είναι αυτοί που βρωμίζουν τοίχους και πινακίδες των εθνικών οδών; Θεωρούνται υπεύθυνα τα άτομα που καταλαμβάνουν γυμνάσια, λύκεια, πανεπιστήμια, δρόμους πόλεων, εθνικές οδούς, εργασιακούς χώρους, λιμάνια και σιδηροδρομικές γραμμές; Και ανεύθυνα είναι και προστατεύονται κρυμμένα πίσω από κομματικά και συνδικαλιστικά παραπετάσματα. Θεωρούνται  υπεύθυνοι οι πολιτικοί που δεν τόλμησαν να κάνουν εγκαίρως τις  μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος; Μπορούμε σήμερα να πούμε με βεβαιότητα ότι ήταν εγκληματικά ανεύθυνοι.  Ήταν  υπεύθυνοι οι πολίτες που με την αρνητική στάση τους  δεν επέτρεψαν να γίνουν οι αναγκαίες αλλαγές στο ασφαλιστικό;  Είναι υπεύθυνοι οι πολιτικοί  που επί έξι  χρόνια αρνούνται πεισματικά να χαράξουν εθνικές προτεραιότητες και να καταστρώσουν  οδικό χάρτη διασώσεως της χώρας;  Είναι υπεύθυνοι οι πολίτες που έφεραν στην εξουσία πολιτικούς που ομολογούν ανερυθρίαστα  ότι  ζούσαν μέσα σε αυταπάτες; Είναι υπεύθυνοι οι πολίτες που χειροκροτούν αυτούς που με τις πράξεις και παραλήψεις τους ζημίωσαν την χώρα με 86 δις ευρώ μέσα σε μόνο ενάμιση χρόνο;
       Αυτός που ανεύθυνα και ατιμώρητα πρωτοστατούσε στα νιάτα του στις καταλήψεις των λυκείων, ανεύθυνα αντιπολιτεύτηκε και εξίσου ανεύθυνα κυβερνάει την χώρα. Είπαμε ότι η ανευθυνότητα πάει χέρι-χέρι με την ατιμωρησία. Έως πότε;