Αναλογιζόμαστε τι θα κάναμε, εάν βρισκόμασταν εμείς και το Κιλκίς στο επίκεντρο μια τέτοιας εφιαλτικής κατάστασης…
Το βέβαιο είναι ότι όλοι θα επικαλούμασταν την έλλειψη των, εκ των ων ουκ άνευ, προληπτικών μέτρων και επαρκών δυνάμεων και μέσων αντιμετώπισης ενδεχόμενης ανάφλεξης πυρκαγιάς στην περιοχή μας με τις απέραντες εκτάσεις σιτοκαλαμιών και αποξηραμένης χαμηλής χλωρίδας...
Και εάν η δυναμική αντιμετώπιση είναι αντικείμενο και έργο άλλων οργανωμένων επί τούτω υπηρεσιών, θεωρούμε ότι και ο Δήμος μας μπορεί να προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στον τομέα της ενημέρωσης, της πρόληψης, αλλά και αντιμετώπισης…
Ενθυμούμαι όταν την δεκαετία του ‘90 είχαμε εμείς τις τύχες της Δημοτικής Αρχής, συνεχής ήταν η μέριμνα για αποτροπή πιθανής και τυχαίας ανάφλεξης, μετάδοσης και επέκτασης της φωτιάς. Μάλιστα ο δραστήριος αντιδήμαρχος Γιάννης Τσαχουρίδης, (μακαρίτης από ετών), έθεσε ως στόχο του υπεύθυνου ρόλου του, την διαφύλαξη από ενδεχόμενη πυρκαγιά του άλσους του λόφου του Αγίου Γεωργίου με όλες τις συνέπειες και στην πόλη ακόμη, αλλά και του αναπτυσσόμενου ωραίου πευκόφυτου δάσους (άγνωστου σε πολλούς) στη βορεινή πλευρά πίσω από τα Δημοτικά Σφαγεία και τις Εργατικές Κατοικίες των Αγίων Αναργύρων Κιλκίς!
Κάθε χρόνο μετά το τέλος του θεριζοαλωνισμού των σιταριών, που άφηνε πίσω του εύφλεκτες σιτοκαλαμιές και αδρανή άχυρα, ο ακούραστος Γιάννης Τσαχουρίδης, θεωρούσε υποχρέωση του Δήμου, αλλά και δική του προσωπικά, την δημιουργία προστατευτικών αντιπυρικών ζωνών.
Με προσωπική παρέμβαση για παρουσία πυροσβεστικού οχήματος και πυροσβέστη, άνδρα της δασικής υπηρεσίας (το Δασαρχείο είχε την ευθύνη αντιμετώπισης των πυρκαγιών στην ύπαιθρο) και αστυνομικού, (ο αείμνηστος αντιδήμαρχος είχε αδυναμία στους ένστολους και ‘έδενε’ καλά τη δουλειά του), δημιουργούσε κάθε χρόνο αντιπυρική ζώνη, με προληπτική καύση πλάτους διακοσίων περίπου μέτρων κατά μήκος της δεξιάς όχθης του ρέματος, που κατεβαίνει από την Ξηρόβρυση βόρεια της λοφοσειρά του Αγίου Γεωργίου, μέχρι το Σταυροχώρι, πίσω από τα μνήματα του Μεταλλικού!
Βρέθηκα μάρτυρας σκηνής πυροδότησης, για έναρξη του έργου της ζώνης προστασίας, μιας σκηνής, που μου έκανε εντύπωση, που αξίζει να αναφερθεί!
Είπε με φιλικό ύφος ο Γιάννης στον νεαρό συνοδό πυροσβέστη:
...Βάλε φωτιά στη καλαμιά και μεις από κοντά!…
Ο πυροσβέστης έκανε πως δεν άκουσε!… Στη δεύτερη προτροπή ο πυροσβέστης τον αφόπλισε!
...Άκουσε αντιδήμαρχε...’’Ο πυροσβέστης δεν είναι να ανάβει φωτιές… Ο πυροσβέστης είναι για να τις σβήνει’’!… Και αρνήθηκε να το πράξει με τα χέρια του, δείχνοντας υψηλό φρόνημα, ένστολος ων, αφήνοντας ‘κόκκαλο’ τον Γιάννη...
Εν πάση περιπτώσει η φωτιά άναψε δειλά-δειλά με προσοχή από τον αντιδήμαρχο και εμείς παραστεκόμασταν μάρτυρες με την ικανοποίηση, ότι προσφέραμε κάτι σε ενδεχόμενη πρόκληση πυρκαγιάς από βορρά, καθ’ όλο το καλοκαίρι.
Με το ίδιο προληπτικό πνεύμα, (αλλά και για άλλους σοβαρότερους λόγους), επισπεύσαμε την κατάργηση του χώρου επιφανειακής απόρριψης οικιακών απορριμμάτων της πόλης, (‘σκουπιδότοπο’, που κληρονομήσαμε, από τους προκατόχους μας), στις πλαγιές του σημερινού ΤΕΙ, που συνεχώς επικίνδυνα ‘κάπνιζαν’ και δημιουργήσαμε σύγχρονο χώρο υγειονομικής ταφής, παραπλεύρως του αγροτικού δρόμου προς την Κολχίδα.
Επανερχόμενοι στις αντιπυρικές ζώνες για προστασία της πόλης, από την πλευρά κυρίως της δυτικής περιφερειακής οδού, (από όπου και οι άνεμοι), ακόμη πέριξ του πευκόφυτου Ηρώου, και όπου αλλού γύρω από τους οικισμούς του Δήμου, σκεφθήκαμε τότε να πριμοδοτήσουμε τους αγρότες ιδιοκτήτες, για άροση (όργωμα), έστω επιπόλαια των θερισμένων αγρών σε λογική έκταση, ακόμη και γύρω από τα χωριά και επαγγελματικούς χώρους, κτίσματα κλπ. Αν και δεν μας περίσσευαν τότε τα λεφτά, συναντήσαμε και την άρνηση πολλών, με το δικαιολογητικό ότι η γης είναι ξερή και τα χώματα την εποχή αυτή δύσκολα οργώνονται, που φθείρουν εύκολα τα γυνιά, ότι τα τρακτέρ τους είναι μικρής ιπποδύναμης κλπ.
Τα λέμε τώρα, μετά από τριάντα τόσα χρόνια, βλέποντας κάθε χρόνο τις τεράστιες καταστροφικές πυρκαγιές και ότι οι προτάσεις μας μπορούν να εφαρμοσθούν σήμερα, (μερικοί ήδη το κάνουν αφ’ εαυτών για προστασία των περιουσιών τους ), διότι και ο Δήμος έχει περισσότερα λεφτά για επιδότηση και οι αγρότες διαθέτουν σύγχρονα ‘θηριώδη’ τρακτέρ, που μπορούν να κάνουν μετά τον θερισμό, επωφελή προστατευτική δουλειά με τα άροτρα, ή έστω ακόμη και με τις δισκοσβάρνες…
