Οι εκλογές αυτές αποτελούν μέσο έκφρασης των πολιτικών απόψεων και προτιμήσεων και καταδεικνύουν τις κυριαρχούσες τάσεις μεταξύ των φοιτητών. Δυστυχώς, τα μεγάλα ποσοστά αποχής που υπήρξαν αντικατοπτρίζουν πλήρως την απαξίωση των πολιτικών τεκταινόμενων από το μέσο φοιτητή και κατ΄επέκταση το μέσο νέο. Αυτό το φαινόμενο παρατηρείται αφενός λόγω της συχνής ένδειξης φανατισμού και έλλειψης ουσιαστικού έργου από πολλές παρατάξεις, αφετέρου ως αντανάκλαση της γενικότερης δυσαρέσκειας της πλειονότητας των πολιτών προς τις πολιτικές ομάδες γενικότερα. Υφίσταται αυτό που στις Πολιτικές Επιστήμες αποκαλείται <<κρίση νομιμοποίησης>>, δηλαδή οι πολίτες δε νοιώθουν πως εκπροσωπούνται. Οι παρατάξεις κατέχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τη συγκεκριμένη κατάσταση, μιας και πολλές φορές αναλώνονται σε μικροκομματικές πρακτικές, καλλιεργούν πόλωση και αφιερώνουν πολύ χρόνο σε δευτερεύουσες ενέργειες και συγκρούσεις αντί να προχωρούνε στην προσπάθεια επίλυσης μειζόνων προβλημάτων των σχολών και των πανεπιστημίων γενικότερα. Όμως, το νόμισμα έχει δύο πλευρές. Αρχικά, στις παραπάνω κινήσεις δεν προβαίνουν οι παρατάξεις όλων των σχολών. Αντίθετα, όπως συμβαίνει δυστυχώς και στον αθλητισμό με τους ταραξίες, η φωνασκούσα μειοψηφία αμαυρώνει το όνομα του συνόλου. Η ύπαρξη ομάδων φοιτητών με οργανωμένο σύστημα ιδεών και προτάσεων καθίσταται αναγκαία για τη διεκδίκηση και προώθηση αιτημάτων ώστε να υπάρξουν αλλαγές. Οι παρατάξεις ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Με την οργάνωση και την ομαδοποίηση των θέσεων, αφενός δύναται να εκπροσωπείται το ευρύ φάσμα απόψεων, αφετέρου λαμβάνονται σοβαρότερα υπ΄όψιν από τα όργανα που παίρνουν τις αποφάσεις. Για αυτόν το λόγο, θα πρέπει η απαξίωση των φοιτητών προς αυτές, να αφορά αποκλειστικά τυχόν λάθος μεθόδους και ατασθαλίες και όχι την ίδια την ύπαρξή τους. Εξ’ άλλου συνήθως, η διεκδίκηση καλύτερων καταστάσεων στις σχολές, βελτιώσεων σε πρόγραμμα σπουδών και εγκαταστάσεις κλπ. γίνεται από αυτές( τις παρατάξεις), με πιέσεις και ψηφίσματα στα διοικητικά συμβούλια. Όσον αφορά ευρύτερα, τις φοιτητικές εκλογές, με την αποχή το μόνο σίγουρο είναι πως δε θα αλλάξει τίποτα. Η ιδανική επιλογή για το μέσο φοιτητή είναι η συμμετοχή στα κοινά, η υγιής πολιτικοποίηση και η αξιοποίηση των διαθέσιμων μέσων για τη διεκδίκηση αιτημάτων ώστε τα πράγματα να αλλάζουν προς το καλύτερο. Στο κάτω κάτω κάποιος μπορεί να ασκεί κριτική μόνο εφόσον έχει προσπαθήσει από την πλευρά του. Κάποιος ο οποίος δεν ενδιαφέρεται και δεν ενεργεί, δεν είναι λογικό να κατακρίνει την κατάσταση μιας και η απάθεια και η απαξίωση αποτελούν και οι ίδιες, παθογένειες. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε πως κανείς δεν μπορεί να μας απομακρύνει από τα κοινά και πως όλοι μας μπορούμε και πρέπει να επηρεάζουμε την κατάσταση. Είτε με την ψήφο, είτε με τη συμμετοχή σε οργανωμένες ομάδες, ακόμα και με επιστολές, πιέσεις, προτάσεις στα αρμόδια όργανα, αξιοποίηση των διοικητικών συμβουλίων και χρήση των συνελεύσεων ως χώρο και εργαλείο για αληθινό και ουσιαστικό διάλογο. Όλα αυτά προάγουν τη δημοκρατία και την ισηγορία και μας μορφώνουν πολιτικά. Εκφράζουμε τις ιδέες μας! Αν επιτευχθούν όλα αυτά, οι αληθινοί νικητές θα είναι οι ίδιοι οι φοιτητές και τα ίδια τα πανεπιστήμια. Γι’ αυτό ας αρχίσουμε να θυμόμαστε πως είναι πάντα στο χέρι μας να αποτελέσουμε μέρος αυτού!

Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού
Όττο Φον Μπίσμαρκ