Να νιώθεις να σπάνε τα μέσα σου

Και να αδιαφορείς για την επιδιόρθωση.

Θέλω να μπερδέψω τα λόγια μου

Να νιώσω συθέμελα την ατέλειά μου

Να πάρει ανάσες η ψυχή

Από τα λάθη.

Θέλω να σφαλίσω τα μάτια μου

Και να κοιτάξω τον ουρανό,

Να νιώσω το φάσμα του φωτός

Να εισχωρεί στα κύτταρά μου.

Θέλω να έρθεις κι εσύ

Να καθίσεις δίπλα μου

Πάντα

Χωρίς να πεις λέξη.

Δυο παρουσίες μονάχα

Σε μια λευκή σκιά.

Κι έπειτα να γράψουμε στην άμμο

Πως η ζωή είναι

Χαώδης

Πληρωμένη με λάθη ανόητα

Αλλά που αξίζει κανείς να υπάρχει.

Θέλω να κοιτάξω τον καθρέφτη μου

Και αντί για το πρόσωπό μου

Να δω για στερνή φορά

Τα πρόσωπα όλων εκείνων

Που τη ρότα μου χάραξαν.

Κι ύστερα θέλω μαζί τους

Κι εγώ να χαθώ.