Το ακριβώς αντίθετο ζήσαμε προ 6μήνου στην χώρα μας με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.
Ένα δημοψήφισμα θέλει χρόνο. Εμείς ψηφίσαμε μέσα σε λίγες μόνο ημέρες για να μην υπάρχει χρόνος για να αναπτυχθούν και να ωριμάσουν επιχειρήματα (υπέρ ή κατά) και κυρίως για να κυριαρχήσει το θυμικό πάνω στην λογική. Κατάλαβε κανένας ποιες θα ήταν οι συνέπειες της όποιας απαντήσεως; Κανένας!
Ένα δημοψήφισμα απαιτεί σαφή ερώτηση. Στους Έλληνες ετέθη ασαφέστατο και νεφελώδες ερώτημα στο οποίο ο καθένας έδινε διαφορετικό περιεχόμενο. Άλλος δεν ήθελε το ευρώ, άλλος δεν ήθελε την Ευρωπαϊκή Ένωση, άλλος δεν ήθελε νέα οικονομικά μέτρα, άλλος δεν ήθελε τον...Σαμαρά και άλλος ήθελε να φορτώσει το όχι στον πρωθυπουργό... για να τον φέρει σε δύσκολη θέση. Πραγματική Βαβυλωνία.
Μια ψηφοφορία απαιτεί διαφορετικά ψηφοδέλτια για κάθε απάντηση. Εμείς ψηφίσαμε με ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο το οποίο περιελάμβανε και το ναι και το όχι (με το όχι στην πρώτη επιλογή και το ναι στην δεύτερη).
Σε ένα δημοψήφισμα τα κόμματα πρέπει να παίρνουν θέση με νηφάλια επιχειρήματα. Εμείς ψηφίσαμε σε ένα κλίμα εμφυλίου πολέμου, που τον προκάλεσε ο πρωθυπουργός με τις εμπρηστικές ομιλίες του, στον οποίο οι πολίτες μοιράστηκαν σε πατριώτες από την μία και προδότες-πράκτορες της (χιτλερικής) Γερμανίας από την άλλη.
Η αντιδημοκρατική διαδικασία ήταν τόσο προκλητική που το Συμβούλιο της Ευρώπης, ασχολήθηκε για πρώτη φορά, μετά την δικτατορία, με την Ελλάδα και απεφάνθη ότι οι συνθήκες διεξαγωγής του ελληνικού δημοψηφίσματος δεν πληρούσαν τις διεθνείς προδιαγραφές. Δύο ήταν οι ενστάσεις που διετύπωσε: το ασαφές ερώτημα και ο μικρός χρόνος για την διεξαγωγή του. Ήταν η πρώτη φορά που το Συμβούλιο της Ευρώπης αμφισβητούσε τον τρόπο διεξαγωγής εκλογικής διαδικασίας σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αλλά ποιος νοιάζεται; (*)
Ο πρωθυπουργός πάλεψε με πάθος για το όχι αλλά στην πραγματικότητα λαχταρούσε το ναι (κάπως έτσι ορίζεται η σχιζοφρένεια). Αυτό βέβαια για να ισχύει θα πρέπει να πιστέψουμε (για μια και μοναδική φορά) τον υπουργό οικονομικών Βαρουφάκη που δήλωσε ότι βρήκε τον πρωθυπουργό σε απελπιστική κατάσταση το βράδυ που νίκησε το όχι.
Το όχι του δημοψηφίσματος ερμηνευμένο ως ναι από τον πρωθυπουργό οδήγησε σε υπογραφή νέου μνημονίου εις υγείαν των κορόιδων (δηλαδή της πλειοψηφίας), που ψήφισαν όχι. Όλα τα προαναφερόμενα αποδεικνύουν ότι το 2015 αλλοπρόσαλλα μυαλά επινόησαν τεχνάσματα για να κατευθύνουν-χειραγωγήσουν τους πολίτες, την νοημοσύνη των οποίων υποτίμησαν ασυστόλως. Μεγαλύτερη περιφρόνηση και απαξίωση της βουλήσεως των Ελλήνων δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Και όμως οι εκλογές τους δικαίωσαν, ο σοφός λαός ξαναψήφισε αυτούς που τον εξαπάτησαν. Η παραφροσύνη σε όλο της το μεγαλείο!
Να θυμηθούμε την ερώτηση στην οποία οι Έλληνες απάντησαν όχι, με περηφάνια; πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η ευρωπαϊκή επιτροπή, η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και το διεθνές νομισματικό ταμείο στο eurogroup της 25.6.2015 και αποτελείται από δυο μέρη τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρόταση τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται reforms for the completion of the current program and beyond (μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το δεύτερο preliminary debt sustainability analysis ( προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους).
Οποιαδήποτε σύγκριση με την βρετανική αντίληψη περί δημοψηφίσματος προκαλεί βαθιά απογοήτευση. Αυτό που η κυρία πρόεδρος της βουλής αποκάλεσε κορυφαία δημοκρατική διαδικασία υπήρξε στην πραγματικότητα μια παρωδία δημοψηφίσματος. Κράτησαν ένα ψευτοδημοκρατικό κέλυφος δημοψηφίσματος και αφυδάτωσαν το περιεχόμενο από κάθε δημοκρατική ουσία. Για την ακρίβεια ζήσαμε τον εξευτελισμό κάθε εννοίας δημοκρατίας. Το δημοψήφισμα οργανώθηκε από πολιτικούς-μαθητευόμενους μάγους, που σε συνθήκες ομαλού πολιτικού βίου θα έπρεπε μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου να βρίσκονται στα σπίτια τους. Τα υπόλοιπα κόμματα θα όφειλαν από στοιχειώδη δημοκρατική ευαισθησία να καταγγείλουν την αντιδημοκρατική διαδικασία και να προτρέψουν τους πολίτες να απέχουν από το δημοψήφισμα (δυστυχώς ούτε το σκέφτηκαν, ούτε το έπραξαν).
Με το δημοψήφισμα η χώρα βρέθηκε μπροστά σε ένα άλυτο συνταγματικό πρόβλημα. Το σύνταγμα προβλέπει, στο άρθρο 44/παράγραφο 2, ότι δημοψήφισμα προκηρύσσεται μόνο για κρίσιμα εθνικά θέματα και για σοβαρό κοινωνικό ζήτημα εκτός από τα δημοσιονομικά. Ποιος θα ελέγξει εάν μια κυβερνητική πράξη είναι ή όχι συμβατή με το σύνταγμα; Στην Ελλάδα απολύτως κανένας! Δυστυχώς όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις δολίως απέφυγαν να θεσμοθετήσουν (ως όφειλαν) την δημιουργία συνταγματικού δικαστηρίου, που να ελέγχει την συνταγματικότητα των πεπραγμένων τους. Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που, ελλείψει τέτοιου δικαστηρίου, οι κυβερνώντες δεν κρίνονται και δεν ελέγχονται για την συνταγματικότητα των πράξεων τους, γεγονός που επιτρέπει στην εκάστοτε εξουσία να ερμηνεύει (και να παραβιάζει το σύνταγμα) σύμφωνα με τα στενά πολιτικά της συμφέροντα. Η διαχρονικά θεσμοθετημένη αυθαιρεσία σε όλο της το μεγαλείο!
Ποια ασφαλιστική δικλείδα απομένει; Μόνο το άρθρο 120, παράγραφος 2, του συντάγματος που αναφέρει ότι ο σεβασμός στο σύνταγμα είναι θεμελιώδης υποχρέωση όλων των Ελλήνων (άρα και των βουλευτών) που θα έπρεπε οι ίδιοι να το προστατεύουν κάθε φορά που το καταπατούν οι κυβερνώντες (το παλιό 1-1-4). Ατυχώς η ελληνική κοινοβουλευτική εμπειρία δεν μας έχει δώσει μέχρι σήμερα τέτοια δείγματα πολιτικής ανεξαρτησίας και ευαισθησίας.
Εάν καταλαβαίνω σωστά τα ελληνικά, το ‘’reforms for the completion of the current program and beyond’’ αφορά καθαρά δημοσιονομικό θέμα και δεν αφορά σοβαρό κοινωνικό ζήτημα. Τι θα λέγατε εάν καταργούσαμε με δημοψηφίσματα τις εφορίες, τα τέλη κυκλοφορίας και τον ΕΝΦΥΑ; Δεν θα ήταν μια καλή ιδέα εάν επιχειρούσαμε να πολλαπλασιάσουμε τις αργίες, να επιβάλουμε βασικό μηνιαίο μισθό στις 4000€ (τουλάχιστον), να απαγορεύσουμε την ανεργία και να σταματήσουμε τους πολέμους στην γη με δημοψηφίσματα; Έχουμε όλο το 2016 στην διάθεση μας για να το πετύχουμε στηριζόμενοι σε αυτήν την κορυφαία δημοκρατική διαδικασία.
Η πολιτική και οικονομική ανωμαλία που προκάλεσε το καλοκαιρινό δημοψήφισμα ήταν η κορύφωση της παραφροσύνης που έφερε στην πολιτική ζωή η ανεπάρκεια, η έλλειψη προγραμματισμού, η τσαπατσουλιά, οι ιδεολογικές εμμονές και η περιφρόνηση κάθε εννοίας ηθικής και αξιοπρέπειας ανθρώπων που δεν κατάφεραν να προσαρμόσουν τις ιδέες τους στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα. Απευθύνθηκαν σε έναν λαό που αντιδρά μόνο με συναίσθημα και όχι με λογική. Παρόμοια γελοιοποίηση θεσμών και δημοκρατικών διαδικασιών ΠΟΤΕ δεν θα μπορούσε να συμβεί σε κοινωνίες με βαθιά εδραιωμένες δημοκρατικές πεποιθήσεις, σαν την Βρετανική.
* http://www.kathimerini.gr/821 HYPERLINK "http://www.kathimerini.gr/821793/article/epikairothta/politikh/symvoylio-ths-eyrwphs-ektos-die8nwn-prodiagrafwn"793/article/epikairothta/politikh/symvoylio-ths-eyrwphs-ektos-die8nwn-prodiagrafwn.
